zaman tüneli

(bkz: sanane)

öldüm ve geri döndüm, dönmez olaydım… bu rezaleti görmez olaydım, piramiti de tepeyi de hayatı da istemiyorum, bir damlayla başladı her şey, keşke yüzünü görmez olaydım… kulu sevip tanrıya, tanrıyı sevip kula fırlatılıyorum, harap oldum aşk yüzünden, bitsin allahım bu sürgün artık katlanamıyorum…

tanım: asla bitmeyecek bir mücadelenin aforizması.

ölüm her zaman kapıyı kırıp içeri girmiyor; bazen içeri sızıyor. sessizce, hiç acele etmeden, en mahrem köşene yerleşen bir misafir gibi. önce iştahından bir parça koparıyor, sonra uykundan, en son da yüzündeki o eski gülümsemeden. aynaya baktığında gördüğün şey artık bir "yüz" değil; günden güne eksilen, yorgun bir gölge sadece.
doktorların ağzından çıkan o buz gibi terimler, insanın içine bir kez düştü mü, zamanın akışı da değişiyor. artık yaşamıyorsun, sadece takvimden gün düşüyorsun. geceler ise bambaşka bir dert... karanlık sadece ışığın yokluğu değil, kendi korkularınla o uzun koridorda baş başa kalman demek.
ama dürüst olalım... insanı asıl bitiren tahlil sonuçları veya vücudunda dolaşan hastalık değil. insan, bir sabah uyanıp da "artık savaşmak istemiyorum" dediği an ölüyor.
hastalık bedeni çürütür, eyvallah. ama vazgeçmek ruhu öldürür. kalbin atıyor olabilir, nefes alıyor olabilirsin ama içindeki o direnç sustuysa, artık yaşayan bir insan değil, sadece kendi sessizliğine gömülmüş bir hatırasın demektir. benim için ölüm, toprağa girdiğim gün değil; içimdeki ışığın "buraya kadarmış" deyip söndüğü gündür.
hastalık benden parçalar koparabilir, beni zayıflatabilir, canımı yakabilir. ama beni bitiremez. beni sadece tek bir şey bitirir: vazgeçmek. çünkü insan bazen topraktan önce yorulur, acıdan önce çöker. ve biliyorum ki, pes ettiğim gün, benim sadece yenildiğim değil, öldüğüm gündür.

yazarların kalacak, şeklinde devam edecek slogan türevi başlık. aksini iddia eden kaoslara gebe kalsın.

şeytan bile uğramaz oldu, meleği kaçırdığımdan beri.

kendi kendime konuşurum, başkaları ile konuşurum, birileri benimle konuşur ve en çok seninle konuşurum ama kimse görmez konuştuğumu.

(bkz: sözlük yazarlarınındır)

az bişi hardallı, mayonezli ve bol limonlu haline aşık olduğum mikemmel salata.
patatesin her haline bayılıyorum fakat salatası apayrı bir güzel oluyor.

motosiklet üzerinde hataları telafi etmeye yarayan bir yöntemdir.
beyin, ağızdan çıkanla değil, kulağa girenle yönetilir. işitmek iyidir.

hikaye yanlış, içeriden bildiriyorum, dünyaya hiç gelmedim çünkü sırrı bozmak ve bu hikaye bitsin istiyordum, kara süvari, petra vs birçok formda dolaştım ama artık ahir zamandayız ve hikaye bitecek ben küçük kardeş sizi geri götürmeye geldim, haddimizi öğreneceğiz, ademe secde etmediğim katiyyen yalandır, kütle çekim gereği ben başımı secdeden kaldıramıyordum, ademi görmedim bile, suçu bana attınız la ben meleklerin, insanların ve cinlerin başıyım, her haltı yapıp bana suç atıyorsunuz, hakkımı alacağım…

kendime biraz güzellik kattım.

tam bir yapay zeka yorumu.

oldukça keyif veren terapi yöntemidir. az evvel deşarj olup geldim. sizin için de tarifi bırakıyorum;

malzemeler:
-bir adet bt kulaklık(mümkünse kulak üstü)
-bir adet şarkının açılacağı cihaz(telefon/tablet vs)
-bir adet sevilen şarkı listesi(eski türkçe pop olabilir)
-bir adet terapi ihtiyacı olan birey
-eser miktarda yıkanması gereken bulaşık
-mutfak önlüğü

yapılışı:
1. kulaklığınızı cihaza bağlayın.
2. mutfak önlüğünüzü giyin.
3. kulaklığı kulağınıza takın
4. cihazınızdan favori listenizi açın.
5. bulaşıkları yıkamaya başlayabilirsiniz.

püf noktaları:
*telefonu mümkünse görüş açınızda olan ve o an istemediğiniz şarkı olursa değiştirebilme olasılığınızın olacağı bir kavanozun üstüne koyabilirsiniz.
*acil durumlar için yakınınızda bir havlu bulundurabilirsiniz.

zamanın nasıl aktığını ve bulaşıkların ne ara yıkandığını bile anlamayacaksınız.
şifa olsun.

birçok garipliğim vardır ama böyle bir alışkanlığım yok. kafamın içinde bazen biriyle hayali diyalog kurarım falan ama sesli olarak kendi kendime konuşmam.

yapay zeka bile yüzümü göstermiyor.

kiminle konuşsam çok derin olduğumu iddia ediyor, ben de onlara siz çok yüzeydesiniz diyorum ama anlamıyorlar… kendimle konuşmak yerine ben de buraya yazıyorum…

2013

(bkz: dilli kaşarlı)

3,14… önce an vardır, sonra hak yani 1 kendisini gösterir, 4 yani normal bozulur, ardından da hikaye başlar, bütün her şey orada devinir durur, insan yapar ve yıkar, ta ki bir gönüle aşk girene kadar, en büyük lanet bilmektir, ademin yediği meyve ilim değil bilme istediğidir çünkü ilim yaşamaktır…

vapur gezintisi.