zaman tüneli

bir resmi kutlama programına davetliyim. program bitti ama hâlâ bizi ağırlamaya uğraşıyor insanlar. bayramdan yeni çıktık istemiyorum ben kahve baklava falan, hele de kasıla kasıla.

cahil kısa boylu ve aşırı kıllı olmaz.

o hayranlık uyandıran endami ile divina nehrine bakarak şiirler söyler.

andropozlar cebinde poşet taşır ve köpeklerinin kakasını mutlaka toplar.

damatlığını yakar, pastaya tekme atar, yengeyi öper kaçarım.

- çok güzelsin gülümse azıcık dedim,
- olmaz dedi...
- köyde gençken erkekler çok cama taş atıyormuydu diye sordum...
klick....
konum : izmir

köpek kakası da çok pis kokar, öyle böyle değil.

bir seveni cikti o da ibrahim tatlıses, gerisini siz dusunun artik.

ben gurion iyi resim yapardı, bilirim.

köpeğinin pislettiği dünyamızda rahatlıkla yoluna devam edebilen menopozdur.

bence köpeğinin altını bezleyip öyle sokağa çıkarması gerekir.

sokak köpeklerinin dışkıları ayrı bunların köpeklerinin dışkıları ayrı birikiyor yollarda...

garibim sokağı süpüren çöpçüler çöpten çok hayvan b.ku temizliyorlar...

medeni ülkelerde böyle bir şey göremezsiniz kolay kolay.

daha bismillah sokağa adımımı atıyorum beni hayvan pisliği karşılıyor. bizim aparmanın önü komple hayvan pisliği. özellikle kaldırımda yürümeye çekiniyorum...

kaldırımlar full köpek dışkısı... mecburen ben de yoldan yürüyorum. kenardan kenardan, ayakkabımız pislenmesin, çöplük olmasın diye canımızı riske atıyoruz...

böyle bir şey olabilir mi?

dün akşam üzeri tarafıma yapılmış bu ahlak dışı, ar namus barındırmayan teklifi geri çevirdim. büyük bir irade ister. çok zor, çok.

*

yerinde olmak istediğim kişidir. ama atanma söz konusu olunca umudum kayboluyor.

çocukluğum diyebilirim… miyazaki san çok ciddi ve karamsar görünsede yarattığı dünyalar o kadar güzel ve umut dolu ki kesinlikle bence iç dünyasını yansıtıyor. onları izlediğim zaman kendimi çok mutlu ve her şeyi başarabilecek gibi hissediyorum. biraz önceki yazarımız gibi ben de kendimi kötü hissettiğim zaman hemen rastgele bir bölümü açıp izlerim ve kendime gelirim. bu kadar güzel dünyalara bizi misafir ettiği için kendisine sonsuz teşekkür ediyorum…

van gogh'a özgü ilk renk denemeleri ve ışığın prizmal dağılımlarını taklit ederek mutlu olur kızanım.

çayı ucuz olan cafede okey oynar kankalarıyla karaağaç'ta.

ne zaman çıkmazda hissetsem , mutsuz olsam , kalbim kırılsa... tek yapacağım şey açıp miyazaki yapımı izlemektir.
sanki beni kötülüğün ve sorunların olmadığı her şeyin bir çaresinin bulunduğu bir evrene ışınlıyor.

o kadar mutlu oluyorum ki âdeta bir terapi gibi geliyor.. ve abartısız hemen hemen her yapımında ağlamışımdır

bilmiyorum belki dikkatinizi çekmiştir; birkaç eleştirmenin videosunda da denk geldim. miyazaki , her yapımında şu iki şeyi çokça kullanıyor;

1. sürekli bir savaş var fakat kimse sebebini bilmiyor

2. ana karakterin bir şeyler başarabilmesi için tek başına evden uzağa gitmesi gerekiyor

bence hemen hemen hepimizin hayatına dokunan değerli detaylar bunlar, çoğu kişi ' çocuk yapım ' diye nitelendirse de özünde en çok yetişkin insanların merkezine değiniyor neyse miyazaki der susarım ben..

alkolik ve yaşlı bir şarapçının, kafası güzelken kulaklarının çınladığı gecedir.

bir öyle bir böyle insanlardır. bazen yüzünüze karşı hoş görünüp arkanızdan işler çevirirken yakalarsınız onları. bazense yalanlarının ardında yatan gerçeklikte yakalanırlar.

-bizim yamugumuzu yap. onların yamugunu yapma.
da gorulen.

genel olarak yamuklara karsıyım.
ama siz kendinizi samimi buluyor musunuz?

iki ders arasını çok uzun tuttuklarından dolayı kantinimde bilardo oynamaktayım. hayat şu an hayatlıyor.

namı diğer remote working.

iki senedir yapıyorum insanlar beni işsiz sanıyor.

dini maval eden, çobanı kaval eden, endülüslü süslümanların ve süleyman peygambere ihanet edenlerin masalı, size mühür değil hüküm vermek zorundayız galiba…