zaman tüneli

oquzarabasiy69 nickli yazarla aynı üslup. oh my goodness! o musunuz yoksa..?

t:geleneksel türk kültürünü yansıtan evlerden biri..

hişşt, gözlüklü.

avukata 160 bin lira gönderdim. ufak tefeği saymıyorum..

ilk aşaması tek bölüm halinde yayınlandı ama ortada ikinci bölüm yok. şimdi ben bu netflix’e sövmeyim de n’apayım… bi de arsız arsız duyuru geçmişler 2026 içinde yayınlanacak diye. siz zaten bu kafayla wb’yi de paramount’a kaptırdınız.

hacılama olayını çok yanlış anlamış kadındır.

milletin kedisi masaj yapar, bu 10 kiloluk hayvan da uyuduğum yerde üzerime atlardı, hamam tellağı gibi döverdi. ulan zaten ayı gibisin masaj senin neyine?
şunun cüssesine bakın.*

herkesi manken gibi yapıp beni şişman gösteren chatgpt alacağın olsun e mi.*

bütün okumuş cahillerden tiskiniyorum.

yörüğün yurdu kalbidir derler, benim hiç evim olmadı, elimi kabime koymayı öğrendiğim gün de hiç evsiz kalmadım. yersiz yurtsuz hissetme sebebim öz yurdumdan bile kovulmak istenmemden kaynaklıdır, ben kurt, kürt ve türküm, aynı atanın ve aynı rengin canı. roju başıma taç, ayı kendime eş yaptım kızıl rengi bile almadım sakura pembesi bir çiçek açtım beyaz saksıda, bir yanım türk ve kürt, bir yanım arap ve bir yanım rum, yani ermeni, burası anadolu kalbimse dünyanın merkezi.

sıradaki filmi efso olacak yönetmen.

profil resmi kışlık üniforma ile anıtkabir'de. güzel olmuş.

dün bununla ilgili (bkz: patagonyalı) radyoda çok güzel bir program yaptı. umarım en kısa zamanda yine yapar. dinlemesi çok keyifliydi.

çok iyi yapıyor ya, koluma omzuma aşırı iyi oluyor, tam ayarında kuvveti var.



keşke her istediğimde yapsa ama kafasına göre yapıyor, canım kızım.
o değilde sürekli sol yanıma yapıyor, kalpten gitmesem bari.

aramızdaki yörük kardeşlerimizi bulabildiğim söz öbeği. en son babaannem kullanırdı, vallahi sevindim ya.*

senaryosu özlem ayhan ve atalay çalışkan tarafından yazılıp atalay çalışkan tarafından yönetilen kısa film; özlem elmalı adlı oyuncu rol almış iken film ise 2015 yılında yayınlanmıştır.



kendini aramanın ve kendini tanımaya çalışmanın kayboluşla ilgisi üzerinde duruyor.

genç bir kızın ormanda koştuğu görülüyor,
belki de hayatından, dünyadan, acılarından, anılarından kaçmak istediği için kaybolmayı istiyor, insan kendini ne zaman bulur, ne zaman tanır ve ne zaman kaybeder, gibi soruları da beraberinde getiren bir kısa filmdi benim için.

genç kızın daha sonra karşısına biri çıkıyor,
o da kim? yoksa kendisi mi?

insan kendinden hiçbir zaman kaçamıyor, kaçamaz, değil mi...

nereye gidersen git, bulacağın kişi yine sensin, insan hikâyenin sonunda her zaman kendisine kalıyor, değil mi...

görsel açıdan zayıf bulduğum bir kısa film olsa da üzerine düşünmeye değer bir kısa filmdi, özellikle de genç kızın bulduğu insanın yine kendisi olması üzerine düşündüren bir konu gibiydi.

bu kısa filmin bende uyandırdığı en büyük soru şuydu;

insanın kendini tanıması ve bulması için illa kendini kaybetmesi mi gerekir?

kayboluş mümkün olmadan kendini tanımak ne kadar mümkün olabilir?

en acı duyguyu tatmadan kendine varabilir misin?

arkadaşlar merak edip elmaya sordum bu soruyu. verdiği cevabı aynen iletiyorum:
"ben dalımdan koparılmış bir elmayım… bağlanma problemlerim var.”
bence rahat bırakalım, şansımızı zorlamayalım.

studio ghibli tarzı ile daha da çirkin olduğu için başlığa foto atamayanlar derneği.

şuraya bir şey yazıp linç edileni hiç görmedim. sizi fotti başlığına alalım.

haberi görmeden kahramanı olan fenotipin gözümde canlandığı haber.
hani kaldırımda üzerinize yürüyen, trafikte kaynak yapmaya kalkıp beceremeyip trafiği kitleyen, herhangi bir sıraya kaynak olmaya çalışan,kısacası her şeyde öncelik sahibi olduğunu zanneden; gücünü ise malum oluşumun ilçe yönetiminde olan kocişinden alan, hayatı boyunca beş kuruş kazanmamış tip bu.
nerede görsem tanırım, bulaşacağıma çalıyı dolaşırım.