zaman tüneli

gün gelecek dayılık terbiyemi bozup burada seks hikayesi anlatacağım.

bu ilişki biçimiyle alakalı bir şey. ben mesela tartışmayı sevmem, kırılgan bir yapım var. alınırım hemen.tartıştığım bir insanın yanında da kalmayı tercih etmem. ama edenler olabilir elbette. saygı duyarım.

asmak, kesmek, kelle uçurmak
kankacılıkla yazar uçurmak.

ben ve kırk haramimin amacı. canım kankalarım.

ayak.

biri benim kişisel iletimi okudu sanki (gülücek)
"sütten ağzı yanan yoğurdu üfleyerek yer.."

gün gelecek benimle kanka olmak istemeyenlerle ben kanka olmayacağım lan!
yalvaracaksınız bana "naruto dayı kankam ol"
ama ne olacak biliyor musunuz? olmayacağım. asil ve tepeden size bakıp küçük bir gülümseme atacağım. bu tavrımla hiçbir şey söylememe gerek kalmayacak ve bu gün beni reddedenler o gün ağlayacaklar.

evet, evet.

icardi'nin alanya'ya attığı golden atabilmek.

bu tür başlıklar görünce "acilen sözlük kankası edinmem lazım" diyesim geliyor.

bu saatten sonra meyve yemek bile tehlikeli ise baklava yeriz tercihini yaptıran his neyse o histir.
arka planda ricycle bace çalıyor. radyo dinleyebilenlere istek fikridir.

''palet ayak'' terimi karşısında o ayakları öptürmüş kuğu. bu ''aşk'' sanatının kitabını yazmış.

diğerleri sussun kuğu konuşsun bence...

well, if ignorance is bliss, then don't wake me up..

hadi bazılarınız hak ettiğini yaşıyor da biz ne yaptık arkadaş hissi var.

iyi yayınlar majeste, dinlemedeyim

içine düşmemek için şarttır.

her ikisi de.
ayrım yapmam çünkü olmayan bütçesi ile memento kült bir yapımdır ve öyle incelikli bir filmdir ki übermensch zekam ve ben bildiğin ikincide not alarak izledik. nolan denen deyyusun kalfalık eseridir. araya attığı soslar çok az malzemeyle yapılmış derinlikli ve şahane bir yemektir.
en son not alarak okuduğum kitap ise das kapital'dir. *
inception ise film içinde film içinde filmdir. bol malzemeyi nasıl dengeli ve sürprizli sunarım sorusunun cevabıdır ve sonu adamı the prestige'den alır memento'ya çarpar.
tenet ile beraber bence nolan denen pislik herifin ustalık eseridir.
ve evet iyi tasarımlara karşı aşırı kıskançlığım var ve evet nolan pislik bir deyyus ve evet neden bizde böyle herifler yok diye artık merak etmiyorum ve evet...

gecenin bu saatinde iki dilim fıstıklı baklava yuttum. bu saatte tatlı yemenin mutluluğunu yaşıyorum şu an.

iyi ki yedim. kim demiş gece tatlı yenmez diye!

yoğurtçu parkı

4 ocak 1976 batı berlin doğumlu alman oyuncu.

aşkta uyum aynı olmak değil, farklıyken kavga etmeden kalabilmektir.
aynı müzikleri dinlemek değil, birbirinin sesine tahammül edebilmektir.
hep anlaşmak değil, anlaşamadığında da gitmemeyi seçmektir.
çünkü ilk başta herkes uyumlu zaten.
esas mesele, iş zorlaştığında hâlâ yan yana kalabilmek.
o yüzden aşk “uyum var mı?” sorusundan çok,
“uyumsuzlukta ne yapıyoruz?” sorusuyla ayakta kalır.

hissetmekten öte.. düşündüğüm bir şeyler.. belki düşündüklerimin hissettirdikleri akar ne olduğunu birlikte buluruz. sizinle değil tabiki.. kendi kendimle.

hayatın içinde bazı oluş anları, kendiliğinden mi olmuş, kim demiş neden demiş nasıl böyle süregelmiş mesela? çok karmaşık hissettiriyor. asla duygumu tanımlayabildiğim bir yer değil.

bakmazsan görmezsin genelde bakmayı da tercih etmem. bakarsam kaybolurum. kaybolmamak için tutunduğum kendi hayatım..

ölüm acı, hastalıktan tüketerek olanı daha acı, canın ciğerin gördüğün duyduğun bildiğin o insanın ölmesi daha da acı.. acı gibi de değil sızım sızım bir his.. hatırladıkça güzelliğini ne hastalığını yakıştırıyorsun ne ölümünü. zor duygu geçişleri.. hangi duyguda kalsan bilemiyorsun..

asıl söylemek istediğim.. ölenin ardından başlayan süreç.. yıkanması mesela kendi kızı ve annesi girdi.. tabi bir de benim annem girmiş aah illa bilecek güzel güzel aklanıp paklandığını.. o ana kadar kendi kızı donuk kendi halindeydi çok normal karşılamış gibiydi bizim içimiz yanarken, yangın gözyaşı olup akarken onun normalliğine takıldım mesela.. ama sonra gasilhaneden çıktıktan sonra bir daha kendine gelemedi. düştü ateşe… olması gereken.. annensi ölmüştü çünkü.. öldüğünü kabul etmek, artık yok olduğunu bilmek için de görmesi bakması gerekiyormuş.. sonra da tabutu başında kalması sonra toprağa girdiğini görmesi..

olanlar olması gerekenlermiş aslında.. kocaman bir boşluk dolmuş gibi hissediyorum.. o süreçlerin aslında anlamının ne kadar derin bir şeyler kapsıyor olması.. insana devam ediyor olduğunu hatırlatması.. ve ağlamak o acının en güzeli şifası olduğu.. hisler karışık adı yok.. her şey garip bir yerden anlam kazandı. belki biraz huzur.

gidene içimiz alev alev…