zaman tüneli

çok yoruldum bugün çok. akşam rakı içmeden gitmez bu yorgunluk.

bence çoğu insanın dışsal bir etkene ihtiyaç duymadan, sadece hoşuna gittiği için yapacağı bir spor dalı vardır. zaten spor yapmak, hareket etmek, uzun vadeli faydalarını bir kenara bıraksak bile anlık etkileriyle dahi insanı tatmin ediyor. bence çok motivasyon gerektiren bir durum yok; daha çok kişinin kendine uygun spor dalını bulması önemli. asıl motivasyon da bu spor dalını ararken gerekiyor desek yeridir.

and everybody knows that you love me baby
everybody knows that you really do
everybody knows that you've been faithful
ah, give or take a night or two

öldün mü bir önceki checkpointten respawn olamamak, oyunlarda olur öyle şeyler.

kavga ettikten sonra ayrı yattığınız ilk geceden sonra geriye doğru 365 gün sayın, kuraldır.

ben, ortopedik kusurların başladığı 65 yaş öncesi her sebeple ayrı yatmayı da sıkıntılı buluyorum.

yemin ediyorum bizdeki cesaretin gölgesi dünyadaki 172 milletin toplamında yok.

sacit sende ne cesaret var ya, allah mutlu mesut etsin de sende eşli batakta ortağının 6’sına king diyen adam vibeı aldım, addamsın, he şeddeli adam, düz adam değil!

ulan zam gelecek yaa.
hani hız değilse, o da olmayacak.

6 senedir falan dışarıda yemesem de mc donald's'ın daha önce yediğim hiçbir şeyini pek beğenmedim, big mac de dahil. buradan ilk bir şeyler yediğimde belki de çocuktum ve gene de pek beğenmemiştim.

whopper, 90'larda ben orta son veya lisedeyken gelmişti bizim oralara ve arkadaşlarım ballandıra ballandıra anlattıklarından özenip yemiştim. sonra arada double whopper falan da yedim ama bir süre sonra ya bunların tadı bozuldu ya da benim zamanla damak zevkim değişti. yani 2000'lerin başlarından sonra yemedim bir daha.

burger king'den bir şeyler yiyeceksem ya bk steakhouse burger ya da texas smokehouse burger yerdim sonrasında. işte 2020 senesinde yedim galiba en son. o ara burgerleri ufalmıştı biraz diye hatırlıyorum. yani 2010'ların başları ve ortalarında daha büyüktü.

asıl bro o olmuş işte. miss gibi hareket

soğanlı domatesli tek lavaşa sarılı kulaksız döner dürüm değil, olaysız dağılalım, hamburger ne ya? homojen pişmesi için köftenin üzerine açılan deliklerin simetrik olması, ekmeğinin şekerliliği filan sizi hiç rahatsız etmiyor mu?

20 gb internet paket fiyatları +400 lira olur artık yarın.

benim literatürümde big mac'in eşleniği big king'dir
whopper'ı mcdonalds'ın neyi ile eşleştiririm düşündüm bulamadım.
onun dışında big mac - whopper versusunda dediklerine harfiyen katılıyorum.
mcdonalds'ın köftelerinde o lezzet var.
burger king'de ise gerçekten ızgara tadı alıyorsunuz.

bunun sebebi ise burger king'in meşhur ateş seni çağırıyor sloganındaki gibi ateşte pişirilmesi köftelerin.
ha türkiye'deki franchise mağazalarda buna uyuluyor mu hiç zannetmiyorum :d
burger king biz köftelere o tadı bilerek veriyoruz diyor,
ben sözü fast food sevdalılarına bırakıyorum.

ben burger king yemeyeli 2 seneyi geçmiştir.
mcdonalds ise senede 1-2 canım çektiğinde quarter pounder gömer geçerim.

şuna da bir parantez açalım, avrupa mcdonaldsları buradaki çoğu butik burgerciden daha iyi.

siz bulursanız double shackmeister atın geçin, fazla uğraşmayın.

www.canakkalekalem.com/fili...

çanakkaleli sacit biladerimizin yaptığı hede. çok iyi sniper kullanıyordu erkek sanmıştım demesi beni benden aldı. *

z kuşağıyla alakası olmayan bir tanımdır. y kuşağının göbeğinden biri olarak çocukluğumdan beri kullanıyorum. çocukken götümden uydurmadığıma göre benden öncesi de var. ayrıca, bence gayet iyi bir tanım. kendisi "biraz daha"dan daha az bir şeyi temsil eder. bi gıdım var, bi milim var. onlar gibi düşünün. neden bahsedildiği anlaşılıyorsa, ötesini tartışmaya gerek yok. dil değişen bir şeydir. bu gözler koca koca adamların herıld yani dediğini gördü. çok da şaapmayın.

bir elzem ukdesi.
insan bazı akşamlardan kaçmak istiyor. insan bazen gecelerin şerrinden gündüzlere sığınmak istiyor. insan her gün, bu akşam ne olur, diye kara kara düşünüp o akşamlardan kaçmak değil de artık o akşamları kovalamak istiyor.
kaçtığım akşamlar aynı zamanda radansa & kayra şarkısı. hiphop/rap tarzı bir şarkı olup sözleri şu şekildedir:

bazen eski "düşüncesiz" beni çok özlüyorum yalan yok.

özlediğim günaş doğsun

ya rabb'im, tek umudumsun.

sizin benden daha mutlu olmaya ne hakkınız var siz de dertlenin arkadaş.

bir kadın var sözlük, teknik detayını geçelim sizi çok alakadar etmez ama avuçları bal kokuyor, şaşırınca, gülünce, konuşunca dünyayı durduruyor.

elleri var bi de elleriyle gözlerimi kapatınca bembeyaz bir karanlık oluyor. kar karanlığı gibi ama sıcacık.

işte ben onu özledim. açlık gibi, susuzluk gibi değil, aldığım nefes gibi özledim hem.

neden böyle bi tuhaf yaptın semiramis kuşum diyorum. sana ne lan it dedi bana. ayıp güzel şeyler öğretemedik.

bundan 6 sene önce yanlışlıkla kurduğum dörtlü arkadaş grubumu özlüyorum.
o zamanlarda valorant yeni yeni patlamıştı ve bilgisayarım hiçbir oyunu kaldırmaz diye hiç yeltenmemiştim ama bir deneyeyim diyip indirdim ve oynamaya başladım.

öğrenmeye çalıştım bir süre, çok kötüyüm ama oynuyorum. her girdiğim oyunda da birileri bana bir şeyler diyormuş ama haberim yok. sesi falan bilmiyordum nasıl açacağımı, o derece sıfırdım. bir şekilde buldum ve birinin sesini duydum oyun sonunda, "ampute misin ***** evladı bu ne biçim oynayış".. o gün dedim elzem kulaklık al ve sakın kimseyle iletişim kurma, sesini çıkartma. çünkü nerde bir kız sesi duysam ardından ya küfür yiyor ya da yürüyorlardı..

kulaklığımı alıp bomba gibi döndüm oyuna. o günü hiç unutmam haven mapinde oynuyorum, biri bana seslenip double door'a bakar mısın dedi.
tutuştum tabi double door ne, ben nerden bileceğim. gariban gariban etrafa bakınırken başka bir ses yeni olduğumu anladı ve bana güzelce anlatmaya başladı. nerenin ne olduğunu nasıl hareket etmem gerektiğini vs. sonrasında da beni takıma çağırdılar birkaç oyun daha oynadık. hiç ses vermiyorum ama ne olur ne olmaz diye.

o gün üçümüz bayağı bir oyun oynadık. oyunu onlarla birlikte öğrendim. sonrasında yakın arkadaşıma da oyunu indirttim. öğrendiklerimi ona da öğrettim ve beraber oynamaya başladık derken o iki arkadaş da oyuna girmiş ve istek atmışlardı bana. ben de arkadaşıma "bak bunlar çok iyi ne küfür ettiler ne yürüdüler" diyip onları da takıma çağırdım derken biz artık dörtlü olarak oynamaya başladık. sesli de sohbet eder olduk.

ama takımı görün. körler sağırlar birbirini hem ağırlıyor hem de azarlıyor.
o kadar samimi bir ortam kurduk ki size bunu burada basit bir şekilde anlatamam. iki kız ve iki erkek mükemmel bir arkadaşlık kurmuştuk. kimse kimseye yürümüyordu ve kimsenin kimseye kötü bir yaklaşımı yoktu sadece birbirimizi destekliyor ve oyunu keyifle oynuyorduk. her oyun makara dönüyordu. benim bilgisayarım ciddi anlamda kötü olduğu için sürekli pingim vardı ve 5. oyuncu bana söverdi hep.. hatta sırf bu yüzden nickimi değiştirip "pingim var" yapmışlığım bile var ama öyle ya da böyle oynarken bile keyif alıyorduk.

yaklaşık 1 sene civarı bu şekilde oynadık. abartısız söylüyorum sohbetimiz çok güzeldi. hatta yayınlara falan mı başlasak diye düşünmüştük. oğlanlardan birinin bilgisayarı canavar gibiydi ki genelde zaten o bizi taşırdı. yayın derken de efsane iyi oynadığımızdan değil tam aksine oynayamadığımızdan izlenirdik.

derken, grubun dağılması gerektiğine şu anda sebebini hatırlamadığım bir durumdan ben ve arakdaşım karar verdik. hiçbir sorun yoktu ama o zamanın şartlarından dolayıydı sanırım. okul ve dersler olabilir tam hatırlamıyorum. artık oyuna girmemeye başladık. arada bir denk geldiğimizde yine oynadık ama eski tadı asla vermiyordu, bir kere soğukluk girdi çünkü..

biriyle benim hâlâ iletişimim var, bazen denk gelince oynuyoruz. dediğim gibi bir sorun yaşanmadı ama o kadar yıl geçmesine rağmen ben o ortamı ara ara özlüyorum. onlar normal hayatta iki en yakın arkadaştı ve biz de aynı şekilde iki en yakın arkadaştık. aralarındaki sohbetin samimiyetiyle bizimki aynıydı. belki de bu yüzden bu kadar uyuşmuştuk. daha iyi bir arkadaş ortamını bu şekilde yakalayamadım. ve bu kadar uzun süreli oyun arkadaşı da edinemedik zaten. aramadık da aslında ama neyse..

velhasıl kelâm arada aklıma gelir, kopmasaydık nasıl olurduk diye. onları değil de o samimiyeti ve diyaloğu özlüyorum.