zaman tüneli

önemli olan para miktar degil
arasında geçen diyalog arkadaslar . poset verdin aldın diye kavga çıkmaz.

uganda, ngogo’da büyük bir şempanze klanı var ve yaklaşık çeyrek asırdır savaş halindeler. evet savaş! bu iki hayvan sürüsünün basit bir çatışması değil artık. planlı, stratejik bir savaş.

gelin ben size olayın arka planını anlatayım. her şey yıllar yıllar önce bir grup şempanzenin yiyecek kaynaklarına klan içi hiyerarşi gereği diğerleriyle eşit oranda ulaşamamasıyla başladı. önce sosyal olarak dışlanan bu küçük grup zamanla varlık mücadelesini sağlamak için kendi grubuyla fiziksel çatışmalara girdiler ve nihayetinde yollarını ayırdılar.

ve artık çatışmalar da şiddetlenmeye başladı. şempanze tarihinin ilk teröristleri sayılabilecek bu küçük grup içinden çıktıkları klanı defalarca pusuya düşürdü. klan üyeleri liderin otoritesini sorgulamaya başladı. lider tahtını sağlama almak için orantısız güç kullanmaya başladı. teröristlerle savaşan sınır devriyeleri dramatik derecede ağır kayıplar vermeye başladı ve zamanla terörist grup o kadar büyüdü ve güçlendi ki diğer klanla eş değer bir büyüklüğe ulaştı.

başta söylediğim gibi olay yalnızca iki hayvan sürüsünün çatışması değil, planlı stratejik bir savaş, şempanzelerin sosyal ilişkileri insanlara dehşet verici derecede benziyor. şu olayın maymunlar arasında yaşandığını bilmesen iki ülke savaşıyor zannedersin.

netflix ‘in bu konuyla ilgili 4 bölümlük efsane bir belgeseli var, chimp empire izlemenizi şiddetle tavsiye ederim.

rahmetli muşlettin amca tarafından kahvede yapılmış bir tespitti.

" bu karının resmedilişi tuvale değil
4 santim kalınlığında tahta üstünedir eyy cahiller! buna edirnekâri denir"

demişti rahmetli kahvede.

dani blekman

3310 dan tüm birimlere!
3310 dan tüm birimlere!
diyarbakır halkına zulmedeni yakarıım!

ben yazarın arkasına geçip, önce ellerimi saçlarında gezdirip sonra sol kulak memesinin o ince, narin boyunla birleştiği noktadan feykliyorum.
gerisiyle ilgilenmiyorum.

ruh'un esir dustugu cellat ya da dusmandir.

ozgur kalamayan ruh da celladina asik olmaya zorlanir.

bu dunya da bu acikli hikayenin hatrina donmeye devam eder.

alman yazar judith kerr'in yazdığı dombili kedi serisinden 33 sayfalık resimli bir çocuk kitabı.

kırılgandır. kibirlinin muhabbeti sarmaz, iyi bir espri yaparsın alınır falan..

şu olayı yaşayanlar bir dernek kursa başkanı ben olurdum herhalde. su sevmediğim için içemiyorum. alkolü bıraktım, asitli içeyi bıraktım. kahve ve türevlerini sevmem. meyve suyu falan içmem. tükettiğim tek sıvı çay. tüm sıvı ihtiyacımı çayla karşılıyorum. asla tamam raddem de yok. bardağım devamlı dolu. işe geldiğimde kıyamet kopuyor olsa bile önce çayımı demliyorum. deli yürek'teki kuşçuya döndüm.
son bir saatin öleceksin dilediğini yap deseler gitmeden güzel bir çay içerim. damarlarımda kan diye demli çay geziyor.

zaten ağır koşullarda çalışan emekçi kadına erkeklik yapan bir dallamanın icraatı. marketteki kadına bunu yapan evindeki kadına neler yapıyordur. yazık bunla evli bir kadın varsa.

her mahallede kendini kral ilan eden tiplerin olduğu çağdayız. daltonu, casperı, redkiti ayrı zaten. umarım bunların ordakilerde biraz onur vardır da şu lavuğa hakkını verir. bir an için o kadının eşiniz olduğunu düşünerek izlerseniz sinir krizi geçiriyorsunuz. birileri yüreğimizi soğutmalı yoksa bu ülkede çıldırıcaz.

emekçi ablaya çok geçmiş olsun. oevladı pipetle beslensin.

bende olan hede hödö.

çay içmeyeee eeeniii iii iii iii iiinnn,başıııı ııı ıııı aaaaağğrısıııı ıııı ııı ıııııı ııııı ııııınn.

(bkz: oruç tutmayanın başı ağrısın)

fatura paralarını enpara'da günlük faizde bekletsin birkaç tane poşet parası çıksın işte. ne gerek var?

feykimin kahyası mısın.

günaydınlar.
bugün istanbul'a gideceğim ve mutlu olduğum tek konu kedimi görecek olmam.
çok özledim minik danayı.

onun dışında dördüncü kahvemi içiyorum, lanet metrobüs yolculuğunda sakin kalabilmeyi diliyorum ve sigara içmek için bahçeye çıkıyorum.

o yüzden bay.
inş gününüz güzel geçer.

biraz rock, biraz metal, biraz da arada kalan o gri bölgeyle harmanlanmış bir liste oldu. kimisi oda sıcaklığında akıp gider, kimisi gelip hayatın tam ortasına oturur.

yavuz çetin - yaşamak istemem
radical noise - çığlık
murder king - demokrasi
kaptan kadavra - et ve kemik
objektif - mutlu ölüm
hayko cepkin - yol gözümü dağlıyor
moğollar - ıssızlığın ortasında
barış manço - dönence
cem karaca - ay karanlık
kreş - yarım kalan şarap
tibet ağırtan - yat geliyorum
kesmeşeker - ne zaman gitti tren
grizu - bira ve kahve
karapaks - beni bir melek öldürdü
whiskey - yak bizi
kurban - yine
reflex - sen hep benimsin
çilekeş - yok
kramp - lan noldu
mavi sakal - çektir git
pentagram - sonsuz
orhan atasoy - satırlara sığmadın
erkin koray - akrebin gözleri
razor ınc - engeller
soul sacrifice - keşke

not: false in truth, blacktooth ve ascraeus gibi grupların da ıskalanmaması gerektiğini eklemek gerekir.

mutluluğun peşimizden ayrılmadığı bir gün olsun dileklerimizle , günaydın herkese.

+kızım kıpırdama çıkıyor ahhhhh! peçeteyi uzat yavrum çok fena çıktı.
-noldu hocam?
+çıktı çıktı geçmiş olsun.

insanın asla yenemeyeceği, aksine her gün terbiye ederek azaltmaya çalışacağı bir savunma mekanizması kibir... içteki yetersizlik hissini örtmeye yarayan, "ben üstünüm!" derken bile korunma, dahası da onaylama ihtiyacı hissettiren bir şey kibir.

insan okudukça, izledikçe, dinledikçe, bir şeyler yaptıkça içten içe sahip olduğu donanımlar neticesiyle benim standartlarım herkesin üzerinde algısına dönüşüyor. kendimden biliyorum... belki de kibir hayatımdaki en raharsız olduğum şeylerden birisiydi. yenmek için en çok çabaladım şey...

iş ortamı, sosyal medya, cart curt... herkes bir yarış halinde olunca ister istemez bir kıyasın içinde buluyor insan kendini ve kibir en çok buradan besleniyor...

insan önce bunu kabul edip daha sonrasında geçici olduğunu hatırlamaya başlıyor. aslında hatırlamak yanlış olabilir, dank ediyor kafasına... kocaman bir dank! dıkşın da diyebilirim.

sonradında her insandan ufak da olsa bir şeyler kazandığını fark etmesi de terbiye etmesine yardım ediyor... dinleme pratiği başlıyor hemen ardından, karşıdaki insanı gerçekten dinlemek... en çok yardımı bu yapıyor kibirle savaşırken... en sonunda takdir etmeyi, içinden gelerek takdir etmeyi başardığında anlıyorsun bir şeylerin değiştiğini...

lakin en sonunda onu en çok besleyen şeylere geri dönünce anlıyorsun asla yenemeyeceğini, aksine daha fazla güçlenip tüm ruhunu kemirmeye devam edeceğini...