zaman tüneli

yok hocam henüz o levellere gelemedik iyi günler

son yıllarda daha da fazla dinlediğim müzik türü, hakkında aşırı bir derinlik ve bilgiye sahip değilimdir belki ama bu türün iyi bir dinleyicisimdir.

hep üşürüm ve neredeyse hiç terlemem.

mizofonim var. karşımda ağzını şapırdatarak yemek yiyen biri ya da 3 dakikalık bir mukbang videosu bana uçan adam sabrinin allah allah diye havaya fırladığı sahnedeki gibi kafayı yedirtebilir. sinirden elimdeki çatalı kaşığı yamultmuşluğum var bu durumlarda.

hala tedavisini bulamayan bilim dünyasının da allah canını almasın.

le'nergy.

t: bim'in enerji içeceği çıkarması durumunda lazım olacak önerilerdir.

mabel matiz’in çok yakında sunacağı yeni şarkısı. girişi düldül’ü anımsattı bana, henüz devamı yok tabii. meraklardayım.

dünyevi bütün tatları tattım dur bi de şunun tadına bakayım demiş olabilecek yazarlar veritabanı. ulan devetabanlılar yediyseniz delikanlı gibi yedik deyin. biz bizeyiz şurada.

2017 yılından bir merve özbey şarkısı.

çay bardağını tutarken serçe parmağım otomatik olarak havaya kalkıyor. özel bir çaba yok, elim kendi kendine yapıyor. sanırım içimde gizli bir teyze yaşıyor.

bazılarının eti yeniyor.

2013 yılında çıkan ve merve özbey'in ilk çıkışını yaptığı gaz şarkı, erdem kınay'ın proje albümünde yer almaktadır.

o yalnızca ses değil, ruhun en karanlık köşelerine nüfuz eden bir vahiy gibiydi. sahnedeki epilepsi nöbetleri, performansını sıradan bir konserden çıkarıp adeta bir peygamberlik deneyimine dönüştürüyordu.

1979’da ölümüne kadar yazdığı sözler, depresyon ve yabancılaşmanın uç noktalarını, kendi günlüklerinde tuttuğu gözlemlerden besleniyordu. kısa ve yoğun yaşamında curtis, müziğiyle hem kendini hem dinleyeni sınadı. sahnede titreyen bedeninin ritmiyle, acıyı ve çaresizliği adeta melodik bir mesaj hâline getirdi.

şarkıları sadece dinlenilecek melodiler değil, ruhun karanlık pasajlarına açılan kapılardı. tıpkı bir peygamberin sözleri gibi hem öğretici hem rahatsız edici, hem ışık hem gölge taşıyan. ian curtis’in mirası, genç yaşta kaybolmasına rağmen, müziğin insan ruhunu nasıl derinden sarsabileceğinin en keskin kanıtıdır.
(bkz: joy division)

saygı ve özlemle...

mis gibi reklam. linke girdim baktım. siz yöresel şeyler yazdığımıza bakmayın. çilek, çikolata ve meyve aromaları var demişler.

"yöresel lezzetler her zaman satar, niye şaşırıyorsunuz ki" şakasını yapacaktım ama ona da hevesim kalmadı.

benden anca tekir oluyor arkadaşlar

mega man 3'te needle man bölümünde hiç çivili iğneli hane olmaması gibidir.

akp rejimi tarafından hakkında hapis cezası verilmiş yürekli gazeteci.

kaynak: sozcu.com.tr

zaten uşak da karadeniz bölgesinde değil. *

emel sayın - gülizar

tam arabada dinlemelik.

çocukken mutfağa gidip “anne bu güzel olmuş mu” diye sorarsın, kadın kaşığı bile ağzına götürmeden “tuzu az” der. o gün anlarsın ki bu iş göz kararı değil, altıncı his. bazı anneler yemeği değil evreni yönetiyor gibi. tencerenin kapağını açıp bir buharına bakıyor, sonra “bir çay kaşığı daha tuz at” diyor. atıyorsun ve gerçekten oluyor. hala nasıl yaptığını kimse bilmiyor, muhtemelen annelikle gelen gizli bir güncelleme.