zaman tüneli

denize düşen yılana sarılır

superman biraz keyifsiz ama toparlayacak.

bu aralar uyku düzenim mortingen. erken kalkmak gibi bir zorunluluğum olmadığı halde erkenden dikiliyorum ayağa. alarmsız uyanıyorum zınk diye. bir de bunun üzerine geceleri de uyumak bilmiyorum. çocukluğumdan beri vardır uyku problemim ama bu kadar düzenli ve saçma bir uyku sorunum hiç olmamıştı. sebepleri belli, çözümlerini de tuttum bir ucundan. bundan sonrası iç savaş.

kendi evrenimi şöyle bırakayım.

1

2

3

4

5

6

7

8

9

10

11

12

13

14

15

16

yeni fenomendir. tarihci erhan afyoncu tipli turk erkekleri de adami asagilama derdinde.

mod 14 canım bi çay koyabilicen mi ya

büyük ortadoğu projesi'nin eşbaşkanlarından biri olduğunu söyleyip fethullahçı ve pkk terör örgütüyle kol kola yürüyüp yine de türk milliyetçisi ve müslüman denilerek oy toplayabilmek anlamına gelir.

türk milletine büyü yapmışlar bence. başka mantıklı bir açıklaması yok. çünkü ortada mantıklı bir durum yok.

batu mutlugil, abd'de doğsa dünya starı olurdu demiştir arkadaşı yavuz çetin için.

kendi kendine stand up yapan arkadaşımızın başlığı sandım

ben de diyordum bu mnkdmn ecnebileri neden gördükleri her mısırcının etrafında izdiham yaratıyorlar

hunimin rengi mor, olur mu?

sabah işe gitmeyeceksen müthiş geçiyor. öyle bir özgürlük ve dinginlik yok.

kaburgamı zedelemişim 2 haftadır her gün aynı terane. sabah yataktan kalkarken sanki gece boyu sol yanıma yumruk yemişim gibi hissediyorum. atlatacağız, bunu da atlatacağız...

beni de alın nolur lan.

balına en malign hocadan geçtiğim sınavdır. dahiliyede öğrendiğim bir konuyu sormuşlardı. pediatriye çok az çalışmıştım. şansa geçtim ve hayatımda ilk kez bir hocanın sözlüde tamam dediğini gördüm. anamnez, fizik muayene, laboratuvar bulgularından ilmek ilmek tanıya gittim ve tamam dedi.

gece…
aydınlığa benzeyen ama aslında en koyu yanımı önüme seren bir ayna gibi. zifiri renginin içinde saklanmıyorum artık… aksine, kendimi kendime teslim ediyorum. çünkü en çok gecede “ben” oluyorum.
sessizliğin bir adı varsa, bende o sen oluyorsun. kimi için karabasan bu saatler, kimi için hüzün… ama ben her defasında içimden geçen en ahenkli şarkıyı duyuyorum kimsenin bilmediği, kimsenin duymadığı bir melodi… sadece bana ait.
gündüzün kalabalığı çekilince, içimde kalan ne varsa usulca yanıma oturuyor. korkmadan bakıyorum artık… kırıklarımı da, özlediklerimi de, sustuklarımı da. çünkü bu karanlık beni yargılamıyor… sadece dinliyor. her gece biraz daha kendime yaklaşıyorum.
belki biraz eksik, biraz yorgun… ama bir o kadar gerçek.

bir dönem denedim, hiçbir hayrını görmedim.

olur