zaman tüneli

türkiye 140 milyon kredi kartı varlığı ,ile lider bir ülkedir.
yaklaşık nüfus benzerliği olan ülkelerden örneğin almanya'da 50 milyon kart varmış. ispanya'da 40 milyon kart varmış. biz manyak mıyız?
olacağı oldu işte:
buradan
%49 kartla ödeme artışı olmuş.
%49 borcu ödeyememeyi; faiz sarmalına düşme, icra, iflas , intihar dörtlüsü izlerse görürsünüz ''bizi kıskanan avrupayı''...

çok kez denk geldim kendisine fakat yok hala bir şey düşünemiyorum.

hahahahahaha. 1992'de danimarka'nın yaptığını yapmasınlar?
şöyle baktığında adam akıllı bir milli takım yok. olur mu olur.*

güney coğrafyası hakkında bilgim yoğun.
belki orası hakkında onlarca kitap okumuşumdur. tabi hepsinin bir başlangıç noktası vardı ki, çocukken real madrid tv’de izlediğim brezilyalı futbolcular, peru’da geçen bir çizgi filme denk gelmem ve atlaslarda denk gelişlerimin hep o bölgeden olmasını tesadüf sayamazdım.

ayrıca bu sözlükte bölgede bulunan semtler hakkında entry girdiğim için 1 adet ceza yedim.

tabi mahlasın gerçekten hakkını vermek ne mümkün…

(bkz: sözlük yazarlarının idrar numune kapları)

tanıdığınız, adını bildiğiniz biriyse tecahül-i arif sanatı yapmaktır. (bkz: arif olan anlar)

bir grup zındık tarafından zorla sahile götürüldüm hem de ders saatinde. o gün de komutanın oğlu liseden kaçmış tüm şehirde aynı anons, komutanın oğlunu bulan getirsin.

kayalıklarda pineklerken jandarmanın transit minibüsü geldi. askerler tek tek kimlik sordu herkes çıkardı gösterdi bende kimlik yok. o zaman sen komutanın oğlusun dediler. hayatımda duyduğum en mantıklı çıkarım. asker gözümde aristoteles gibi büyüdü. tümden mi geldi tüme mi vardı ne yaptı anlamadım bi anda türk silahlı kuvvetleri tarafından iznim, bilgim ve onayım dahilinde alıkoyuldum. orduya sadakatim sonsuz olduğu için itiraz etmedim. aslında olan gücümle serikli mandıracı tahsin’in oğluyum demek istedim ama zerre kıymeti olmayacak. mesela geçen ay kırşehir’de bi pavyona jandarma baskın yaptı. asker bana iki saniye baktı engeli yoksa önce bunu dövün dedi. aman tanrım didim son derece mantıklı. gıkımı çıkarmadım. vardır ordunun bir bildiği.

beni karakola götürdüler komutan bu kim dedi. karakolun yapı bütünlüğünün bozulmasına tek bir cevap uzaklıktayız. bir tanesi komutanım bu oğlunuz dese hepimiz talim tahtası oluruz. allahtan kimse cevap vermedi. sen kimsin evladım dedi, öğrenciyim diyebildim. neden burdasın dedi, cevap vermedim. komutan ayağa kalktı, yaklaştı, gözlerime baktı. şu gözlere bak, adeta toroslarda tüten en son ocak, eeeyyy koca yörük, seni benim oğlan sandılar dimi dedi. anımsamıyorum komutanım dedim. çünkü askerlik anısı anlatan herkes ya emredersiniz ya da anımsamıyorum diyeceksin demişti. bu cevap komutanı tatmin etmedi. bir eliyle omzumu sıktı. büyüdüğünde inşallah paşanın yüzünü kara çıkarmazsın dedi ama belli ki hiç umudu yok benden. yıllar sonra askerliği bedelli yaptım.

bosna hersek milli futbol takımı'na elenmelerine rağmen, abd - iran savaşından dolayı, iran kupaya katılmazsa, dünya kupası'na katılmaya dair umutları ufak da olsa devam eden takım:

www.goal.com/tr/galeri-list...

türk silahlı kuvvetleri fenerbahçe yönetimine el koymuş kötü gidişat sebebiyle.

maçın heyecanlı tek anı jetlerin sesiydi.

konya, neden maça asılmıyorsun kuzum! tüm sene boyunca önünüze çıkan "başarılı bir iş yapmış olma" şansı bu maça bağlı ama maşallah, tık yok! esnemekten ağzıma örümcek kaçacak.

iskoç taraftarların milli takımlarının dünya kupası biletini kaptıkları danimarka maçının sonunda bangır bangır eşlik ettikleri şarkı, buradan dinlenebilir ve görülebilir:

katır

gönülsüz s.k.şten olan sakat bir hayvan olarak durumunun hakkını verir. zor hayvandır.

#3959489
bu an'a tanık olup yaşayanlardan biriyim.. final şarkısıydı zalim.. ve son saniyesine kadar sahnede devleşmeye devam etti.. unutulmaz bir geceydi

mahlasımı aldığım adam gibi gol atamıyorum maalesef. ama futbol yorumlarım agresiftir o ayrı. fifty fifty diyelim.

metroda “sizi birine benzeteceğim” diyen bir amca, o ismin serkan keskin olduğunu söylemişti. şu yaşıma kadar beni birilerine benzetenler oldu ama bu kadar uzak bir ismi ben dahil sosyal çevrem düşünemezdi. ben kel değildim bu 1. ismail abi adlı bir karakterle anılmak istemezdim 2.
ardından amcamız eline aldığı sözcü gazetesine göz attı ve avrasya projesinden bahsedip, türkiye’nin çin’e benzer bir coğrafyaya sahip olduğunu, bu yüzden uzak asya üretim tarzının bugün bir ihtiyaç olduğundan bahsetti. ben “istanbul’da pirinç yetişmez” dediğim için biraz darılmış olmalıydı ki, başını sallayıp gazetesine devam etti.
belki yıllardan beridir taşıdığı umutları için doğru bir cevap olmayacağını düşünerek, biraz mao’dan, biraz vietnam’ın gelişen ekonomisinden bahsettim. böyle bir sohbetimiz oldu.
aynı yerde indik. çıkışta ben sigarama uzandım, ona da ikram ettim ama “ben sigara içenlerle konuşmam” deyip hızla uzaklaştı.
bu hikaye mi saçma yoksa sigara içenlerin içmeyenlerden fazla olduğu bir ülkede böyle bir tutum almak mı… bu soruyu varın siz düşünün.

tarih bilimine değinen bilgi tanımları yazmam gerek. ama bilmiyor ki...

hakkı beni affet. malzeme bu işte...

iyi birisi olduğu kanaatindeyim, denk geldikçe okuyorum.

bayılıyorum kendisine, teşekkürler.

yazları gece sahilde dolanırdım, halı sahalarda 11-12 maç yapanlar olurdu, oturur onları izlerdim. benzer hisler yaşadım.