zaman tüneli

travmaların abartılan, kabartılan güncel konular arasına alınmasında fayda var, bence*.

bakılınca; mağdur olmakla, mağduriyeti seçmek arasında fark var çünkü.

eğer her konuştuğun insanla konu dönüp dolaşıp senin travmalarını anlatmana geliyorsa; alarm zillerini duymalısın: sen mağduriyeti seçen, mağduru oynayarak edilgenliğe gerekçe yaratan bir ezik olabilirsin.

geçmişe yapışıp onu hapishanemiz haline getirerek, onun gardiyanı da kendimiz olabiliriz. bu ayrıma dikkat etmeli.

başa gelen, geldi geçti, belki deldi de geçti ama geçti. irdelerken aşırıya gitmemek için bir çaba da gerekir.

sövüp kapat, en rahatı.

549 ile başlayan numaralar. uykumun en güzel yerinde niye beni dolandırmak için arıyorsun ki. bunlar kimde para var kimde yok bilmiyor mu? fakir olduğumu nerelerde ilan etmem gerekiyor daha, yeter canım. gidin kenarda iki üç milyonu olan 60 yaşındaki amcaları dolandırın.

açılın, yine bir yan masa dinlemesiyle geldim.

ilk başta kendimden bahsedeyim..
her zamanki kafede her zamanki yerimdeyim. vanilyalı lattemi aldım.
adımı doğru yazmışlar, tşk ederim öncelikle.
nasılyani yazılmamış, nahılsan yazılmamış, nazlı yazılmamış. büyük başarı.
ha yanlış yazsalar da hiç sorun değil, napalım yani.

evet, gelelim yan masaya.
üçlü kadın arkadaş grubu.. en güzel muhabbetler hep onlardan çıkar.
bir de toksik ilişkilerden ama o sonraki konu.

neyse efenim kadınlardan biri kahve almaya gitti, diğer ikisi de birbirlerine psikolojik destek veriyorlar gibi.
bu arada gerçekten psikolojik bir destek veriyor olabilirler çünkü tam psikoloğumun bana konuştuğu ses tonuyla konuşuyorlar birbirlerine.
sakin, anlayışlı..
hanımefendi ben de anlatabilir miyim diyerek tüm sorunlarımı ortaya dökerim geldi açıkçası.
sakin ol milkşeyhcim.
diğer kadın da tam olarak benim şikayetçi olduğum şeylerden şikayet ediyor.
günümüz ilişkilerinin zorluğundan tutun her şeye geç kalmışlık hissine kadar.

ben de onları dinliyorum, özür dilerim kendilerinden.
ama iyi geliyor, hele ki psikoloğumsu kadının konuşması..

bir randevu alabilir miyim diye sorsam ne olabilir ki?

kime laaa

gençken de ne beğenir ne severdim, şimdi de..

aynı şeyler serenay sarıkaya, aleyna tilki, shakira vesaire için de geçerli.

kevin wilson tarafından yazılan roman.

yine kapağına aldanıp alıp okuduğum kitaplardan biri. ve açıkçası beklentilerimi hiçbir şekilde karşılamadığını da söyleyebilirim.
daha çok yazarın yazım dili hoşuma gitmedi sanırım, çok düz bir anlatımdı benim için.
bana hiç geçmedi.

konu olarak ise ateş fışkıran çocuklar düşünün.
bu hastalığa hiçbir şekilde tedavi bulamamışlar zamanında, hah işte bu çocuklara bakıcılık yapan lilian ve maceraları vs.

bunun dışında anlatabileceğim pek bir şey yok.
yine de çerezlik ve kolay okunabilir bir kitaptı.

karşılıklı atışma, şaka ve komikliklerle trafiği kitledikleri bile oluyor.

(bkz: tepe nautilus)

kaldırımda kendi halimde yürüyen bana da düet yapıyorlar.

onlar herseye ''düüüt''ler.

bazen yolun ortasında durup konuştukları bile oluyor.

ağın içinde veya dışında hiçbir cihaza varsayılan olarak güvenmemeyi ve her erişim talebinde sürekli doğrulamayı temel alan bir siber güvenlik konsepti.

ne zaman bir başka minibüs kankalarını görseler düt düt korna öttürmeleri bence minibüs şoförlerinin selamlaşma şekli.

açıkçası her zaman garip geliyor.
bir de fark ettiğim kadarıyla yakınlık seviyesine göre bu düt dütler artıyor.

tanıdık- düt.
tanıdık ama samimi - düt düt
yakın arkadaş- düğüüttt
en yakın arkadaş - düğüüüüüüüüüttttt
bacanak- düt düüüüüüüğğğüüüütttttttüüüüüüttttttt

çok dert ediyoruz, çok kafaya takıyoruz. "o nasıl olacak bu nasıl olacak? o niye öyle dedi bu niye böyle yaptı?" düşünceleri içinde kayboluyoruz. yapmamak lazım aslında. ben de böyleyim ama artık böyle olmak istemiyorum sıkıldım kendimden.

kendimi aşağı çeken şeylerden ufak ufak uzaklaşma kararı aldım. hayatta her şey olur, her sorun halledilir ya da halledilmez öylece kalır, hepsi olabilir ama zaman akıyor. geride bırakabiliyoruz zamanla. o halde biraz sakin kalmak lazım gelir, ben de bu nedenle biraz olayları akışa bırakmaya başladım. kafama takmıyorum demiyorum, takıyorum. düşünmüyorum değil, düşünüyorum. ama daha az, daha ölçülü şekilde hareket etmeye çalışıyorum artık. zihnimi fazla meşgul ettiğini fark ettiğim şeylerle arama mesafe koyuyorum bundan böyle. duygusal dalgalanmalara bir son vermek istiyorum.

insan, kendine iyi gelmeli biraz da, bence :)

üstteki harita: demirtaş ve yılmaz 1996; bayındırlık ve iskan bakanlığı, afet işleri genel müdürlüğü, deprem araştırma dairesi yayını

alttaki harita, patlatma sembolleri: 1996 sonrası olan büyük depremler.

fazla söze ne hacet? nerede olacağı belli imiş ama ne zamanı belli değilmiş depremlerin. sıradakilere de bakabiliriz aynı gözle. işte deprem bilimcilerinin katkısı! bakarsan ortada...

varlığı bir şey kazandırmayanın yokluğu da bir şey kaybettirmez. öyle bir yerdeyiz işte yaprak döker bir yanımız bir yanımız bahar bahçe.

kesinlikle insanlar beni anlamıyor, benim için önemli olan şeyleri anlatsam da pek kaale alınmıyorum.

"benden ne kadar akıllı olursan ol, bende her zaman senden üstün olduğum bir şey var: kalleşlik."

neville roy singham

yakın geçmişteki önemli örneklerinden birisi de 7 ekim 2023 katliamı ve ardından yapılan mide bulandırıcı kara propaganda.



13 mart 2026

bu örnek de aynı sürecin parçası:



akp militanı murat akan

bazı insanlar çin hc denen çapsız ülkenin abd'yi dize getirdiğinden bahsediyor ama bunun gerçeklerle ilgisi yok. çin, rusya, molla rejimi, türkiye, müslüman kardeşler'in gittikçe saldırganlaşmaları ve hayvanca davranmaları, çok güçlü olmalarından ve kendilerine güven duymalarından kaynaklanmıyor, düşman ve rakipleriyle rekabet edemediklerini ve bundan sonra da edemeyeceklerini hesaplamalarından dolayı böyleler.



woke culture

"istemeden varım ve istemeden öleceğim.olduğum şeyle olmadığım şey arasında, hayal ettiğim şeyle hayatın beni yaptığı şey arasında bir boşluğum..."*