zaman tüneli

param.

bütün işçi ve emekçilere kutlu olsundur.

ebabil bir kuştur

herhangi bir -izm'i savunup da fanatik olmayan görmedim bugüne kadar. fikirleri bir -izm'e indirgemeyi anlamsız buluyorum. tek bir yöne bakarsanız hiçbir şey göremezsiniz. bir şeyler daha yazasım var ama ben sizler kadar tarih bilmiyorum. siyaset tartışmayı da sevmem. kimseyle tartışasım da yok açıkçası. söylemek istediğim şey net. anlamayan sabaha kadar konuşsak da anlamayacak zaten.

sabrım

insana adeta dertlenme emine, her şey olacağına varır demek istiyor gibiler. küçücük kuşsun, yat uyu. nedir cikcikcik de cikcik.

kuş: ne diyor bu deli karı. daha çok ötün gardaşlar.

konuşan işin ucundan tutmuyorsa, hiçbir konuda
1- görüş
2- öneri
3- eleştiri
kabul etmiyorum.

akıl bende de var, herkeste var. bir halt bilmiyorsun. 10 bin saat deneyimin yok. kulaktan dolmasın.
ve hatta platinyum premium uzmanı bile olsan, gel sen yap madem.

takdir, tebrik ve hayranlık kabul ediyorum bak.

ben çok tipsizim ondan atmıyorum. siz attım farzedin.
(bkz: at hırsızı)*

anam şu foton tabancasını uzatabilicen mi ya sağol

boğa kızı

ben. üşümem demeyeyim ama 59 kişi varsa ortamda, en son ben üşürüm. dışarıda dolu, tipi, kar yoksa üstüme pek bir şey almam.

ama tepkiyi bundan ziyade, hayatımda asla terlik giymemiş olmamdan ve ayakkabı yoksa, her daim çıplak ayak gezmemden görürüm. taşa da basarım, bir şey olmuyor. hısım, arkadaş akraba, fotoya yorum yazan bakkal teyze deliriyorlar terlik nerede çorap nerede diye.

türk insanındaki "ayağını üşütürsün" takıntısının önünde geçemez tişört falan.

günlerim.

mimarlık fakültesindeki son gecem, bir sabah sonra bitirme projesini teslim edeceğim ve böyle böyle çizimleri-maketleri bitirdim. sabah da 6:30 olmuş, “şu maketin şurasını bir düzelteyim” diye yeni falçatayı kartona vurdum…

15 dakika sonra çenemden maketin üzerine akan kanları çağrı (dini film değil, kızın adı bu) ile temizlemeye çalışıyorduk (kız-erkek karışık yurtta kalıyorum), çenem ramses’in sakalı gibi öne uzayan bir sargıyla kapanmıştı (bunu da kız yaptı, hatta vakit kaybetmemek için koli bandıyla yapıştırdı.. onu da bulamasa eminim picafix’i basardı suratıma) ve kız sürekli olarak “ama bi derdim var yaaa.. maketin mahvolmuş.. insan maketin üstüne kanama yapar mı? yok arkadaş, gitti jüri, geçmiş olsun” diye üzülüyordu. gerçekten üzülüyordu…

ben “caaanım suratın anasını şeettik” diye kendimi aynada seyrederken o, oraya buraya sprey boya boca etti, “proje alanını belirgin hale getiriyorum” kisvesi altında bir biçimde günü kurtarmayı da başardı.

yani fon mon bizi etkilemez, performans ödevinin kaldıraçlılarını gördük.

bugun boş günümdü. ortadan konuşan ve mantıklı analizler sunun sağlam bir tarihçi buldum. uzun süre dinledim,konu da isabet oldu.onu bunu bilmem ancak ben her türlü -izm'e karşıyım. birşeyci de değilim. bildiğim şey şudur:

bilimi kıstas alan ve bunu topluma indirmeye çalışan her zaman adamdır. fatih de buydu ikinci mahmut da bismark( gerçi sokullu gibi) da buydu.

gerisini boşver. ya dönemine göre kapasitesiz ya da kendi çıkarı için ipini elinde tutandır.

rahmetlıye alenı iftira olacak sözlere inanmayın.

tipsizlerin teselli ojosu

beyaz olmayan saçlarım.

insanlık.

''gerginlik olsun bayram olsun'' diye yaşanan bir gün.

ne işçi sınıfına faydası var, ne devrim bilincine katkısı. anca itleşilsin, dalaşılsın ''hınç masturbasyonu''.

bilimsel sosyalizm ile tarihsel materyalizm ile ne ilgisi var bu günün?

umut.