zaman tüneli

darısı nükleer başlık takmaya inşallah.

chp'nin trolleri yine bok atmak için sıraya girmiş.
hökümat köprü yapıyor direği yamuk olmuş, tank yapıyor paleti bozuk, araba yapıyor tekerleği patlak, füze yapıyor yapılması 10 sene alacakmış.

avrupanın eurofighterı 25 sene aldı.
abdnin f35i üretime geçirmesi 10-15 sene aldı.
almanların ve fransızların bayraktar benzeri drone yapmaya giriştikleri tarih 2010. seri üretime geçebileceklerini umdukları tarih 2028, 2029 yada 2030 a uzamasıda muhtemel.
bilgi kirliliği yaratıyosunuz başka numara yok.

kırmızı kralice.
alis harikalar diyarında kotulugu temsil eden kralicedir.

caruso..

alis harikalar diyarındaki iyiligin temsilcisi kralicedir.

"görmezden gelmek saflık değil, zekâdır. her şeye karşılık verirsen tükenirsin. her sesi ciddiye alırsan aklını kaybedersin."

beyaz kugudur.
masumiyeti saflıgı durulugu kendinde toplamıstır.

insandaki iyiligi sembolize eder.

kara kugudur.
hilebazdır. kotu kaplidir.

insanın karanlık tarafını sembolize eder.

kırlan kalbin mimarı olamazlar. boklar

tefeci düzenin üretimi engellemesi sonucu ortaya çıkan pahalılık.

sade tefecilik de değil gakko, ticaretin tekelleşmesi, üretici ile aracı arasındaki 3 ile 10 katlık fiyat farkları enflasyonun tetikliyor..

ülkemize hayırlı olması dileği ile,

atatürk yurtta barış dünya da barış derken sen kendini savunma demiyor.

ayrıca imza "istikbal göklerdedir."ile de uyumlu gayet şık hareket bence.

cok kotu degil.
cok iyi de degil.
orta sekerli.

beyaz kugu anne en kara cocugunu bile cok sever.
gri insan zaten sevilesi.
kalp.

en erken ''on yıl içinde'' hazır olacakmış. o zaman hayır dilerim, şimdi erken ''hayırlı olsun'' için.

sivri dilli mosaadcı yahudi çürümüş'ü üzerine bindirip gezdireceksin.

çürümüş, beri bahale bir la, bunun 6000 binlik menzili varsa 10000'liği de vardır. sübyancı trump'u ve fare neto'yu bir gece havalandırabilirler ha. ayyaağını denk al yavrum benim!

bir tane vatana millete hayırlı olsun diyen luayikçi çıkmadı mı lan sözlükten? illa ki örtünün altından heykel mi çıkması lazım?

gunler gunler boyunca sadece iyiliklerini ve tatlı sozlerini duydugunuz insanlardır.
alınmayın gucenmeyin ama bazılarınız digerlerinden daha iyi insanlar.
kalp.
canım dostlarım benim.

vergi toplayamayan ve denk bütçe yapmayan ülkelerin kalpazanlıkla halkı dolandırma biçimidir.

öncelikle tanım girmeyince merak edenler olmuş ve şaşırdım doğrusu yazdıklarımı çay/kahve eşliğinde okuyacak bir kaç insan edinebileceğimi düşünmezdim ta ki buraya yazmaya başlayana kadar. sınav dönemimden sonra sevgili babamla bosna- sırbistan seyahatine gittik. 9 gün yolda olmak uçak yolculukları, tren yolculukları, otobüs yolculukları derken iki ülkenin farklı insan harmanlığı ile yeni yüzler, yeni renkler, yeni duraklar, yeni ve yeni derken 1 sırt çantasına koydum tüm eşyalarımı hani derler ya 1 sırt çantası gibi yaşanmalı diye ben bu sefer bunu becermiştim esasen. babam 1 sırt çantası gibi adamdır zaten ben de 1 sırt çantasına sığmaya çalışırken telefonumun ben de bir yük bıraktığını pek algılayamamış olmam gerek ki seyahatte asla yanımdan ayırmadığım telefonumu bosna-sırbistan transfer aracında unuttum. saatime gelen bildirim ile telefonumu unuttuğumu fark ettiğimde o otobüs çoktan gitmişti. koca bir gece karanlığında benzin istasyonunda bir sonraki otobüsü beklerken bir yandan telefonuma ulaşmaya çalıştım bir yandan telefondan biraz uzak kalmam gerektiğini anladım. londra'lı ve izmit'li kızlarla tanıştım seyahati onlarla tamamladık. babam da iyi ki yanımdaydı tatilin devamında tüm navigasyon oydu. çok güzel, renkli sokaklardan geçerken spor ayakkabılarımla rahat/kırmızı rujum ve kısa topuklu ayakkabılarım ile de süzülürken ben yolda olmayı hem çok seviyordum. içtiğim suyu, içtiğim şarabı romantize edebildiğim her günde inanın daha çok yaşadığımı hissediyorum. bu seyahatte babamla deli gibi tartışmalarımız da oldu, yalnız kalıp çok düşündüğüm ve kendime en mutlu anlarımı bile zehir gibi yaşatabildiğim dakikalarda geçirdim ama bunlar özel konular tabi ki.. ama bir anıyı paylaşmak gerekirse babama o seyahatte çocukluk arkadaşıyla olan bir hatırasını bir anısını anlatmıştım güldük ve 3 gün sonra seyahatten döndüğümüzde arkadaşının ölüm haberini aldık ve cenaze evine gittik. ya işte hayat ne kadar boş geliyor bazen. öyle didiştiğimiz her konu, her paralı parasız olduğunuz, sevgi dolu sevgisiz yaşadığınız süreçler bir gün tüm benliğimizle uçup gidiyor. babam uzun zamandır görüşmedi de o arkadaşıyla hemde aynı mahallede olmalarına rağmen gönül kırgınlığı oldu ama sanırım bir ölümle o gönül kırgınlığı kayboldu. o ev o gün soğuktu buz gibiydi hatta renkli renksiz yüzleri izlerken her zaman oturduğu koltukta elinde kolası veya klimanın odayı buz gibi yapışı yoktu artık. klima açık değildi ama diyorum ya o oda buz gibiydi. annem bana iyi misin diye sordu ben de iyiyim dedim yüzleri inceledim, yenen yemekleri izledim ölen insanın arkasından yemek yiyebilmek pekte alışabileceğim bir şey değil sanki. ölen kişinin annesi bile yaşarken oğlunun ölmesi ne ağır olsa gerek bir anne için. anne almanyada yaşıyormuş 21 sene görmemişler birbirlerini her gün görüntülü konuşurlarmış 21 sene görmemek ne demek diye düşündüm ya. hayat birbirirlerimizi ekarte edebileceğimiz bir süreç değil. ailelerimiz ve gerçekten bizler ile beraber olan gerçek arkadaşlıklarımızı ekarte etmemeliyiz. yeni yüzler gidebilirler ama geçmişinizi bilen sizi tüm harmanlarınızla kabul eden insanları umarım nasıl olsa gitmez diye ekarte etmezsiniz. çünkü ölüm çok ani. yani ne demişler bir varmış ve bir gün gerçekten yokmuş. o evden çıktığımızda apartman önünde o çocukluk arkadaşının ayakkabıları vardı. bilmiyorum anlatabildim mi? bu olayın bir gün önceki gecesinde de kuzenimi hıdrellez akşamı eve bırakıp babaanneme uğradım 23.30'dan gece 2 buçuğa kadar sohbet ettik. ben onun gençliğini dinledim ve ondan bir şey rica ettim sağlığımız sıhhatimiz yerinde olsun bayramda sen ve büyük babam güzel giysilerinizi giyin kamera karşısında ben size sorular sorayım ve bir anı bırakalım. 1940'larda doğan insanların hikayesini dinlemek istiyorum ve tüm aileye bu videonun kopyasını bırakmak istiyorum dedim. bence bazen ilk çocukların veyahut ilk torunların böyle anlamsız veya gereksiz gibi gelebilen ama benim gibi insanlara hiç gereksiz ve anlamsız gibi gelmeyecek misyonlar yükleniyor. bu kimsenin yüklediği bir misyonda olmuyor esasen hakikaten hayatta bazı şeyler bizlerin içinden gelmeli. bu arada telefonu merak etmeyin o telefonu bulamadım hatta fotoğrflarımın çoğu gitti ama yeni bir telefon elimde bu süreçte ulaşmaya çalışan geçmemiş insanlar ulaşmayı denemiş. seviyorum ama korkuyorum diyen her fake hesaba veyahut bir sevdiğini söyleyemeyip seviyorum seni diyen ama seni seviyorum diyen insanlara ulaşamaz olduk ya. seni seviyorum ve bunu hissettiriyorum ve bundan kaçmıyorum diyen insanları görebilmek dileğiyle. kıymet bilmek çok önemli hele ki en yakınlarınızın kıymetini bilebilmek. bir işi alabilirsiniz, bir işi kaybedebilirsiniz, diyorum para geledebilir gidedebilir ama bazı gidecek şeylerin çokta dönüşü olmayabilir. ölüm gibi ani olan şeylerinde hiç dönüşü olmaz. teomanın bir bar taburesinde babamın öldüğü yaştayım dediği şarkı sözünde o kadar ciddi bir anlam var ki aslında. her şey hatırda kalabiliyor bazen o günleriniz sizlere yabancı gelmesin ve bir günlük mutluluğa bir ömür alıp gitmeyin. en derin sevgi ve saygılarımla... koray amca için.

hayat mottomdur,
beni sevmeyen ölsün.

"belki üstümdeki bir belâyı kaldırarak rızasını göstermiştir" diyeceğim ama burnum b.ktan kurtulmadığına göre razı değil. belki varlığımdan bile haberi yoktur.