zaman tüneli

yok olacağını herkes biliyor. din bu dünyada bir cemaat kurmak için. inanıyormuş gibi yapıyorsun, cemaat seni normal insan sayıyor.

her keşkülü beğenmeyen.

"şarj aletinin prize takılı kalması elektrik harcar" olayı doğruymuş. ama o kadar azmış ki telaşa mahal yokmuş.

sadece keşkülü beğenen ve diğer tatlıların yüzüne bile bakmayan bir keşkül bağımlısını tanımlayan kelime.

tdk? açar mısınız kapıyı efendim? bir kelime kaydettirmeye geldik efendim. lütfen açar mısınız kapıyı?

yemeyin. yedirmeyin.
ıspatla deyin.

belli teknikleri pratik ederek yapılabilecek bir şey. ama o kadar da kolay değil. cinsel enerjiye form vererek büyük ölçüde istediğimiz şekilde kullanabiliriz.

istanbul'un anadolu yakasında, karadeniz kıyısında kurulu olan, gittiğimde hala istanbul sınırları içinde olduğuma inanamadığım yer. ayrıca şehir merkezine uzak olduğu için çok sayıda köyü ve sahil kasabası da vardır.

istikrar aramaktır.

zor evlenebilmemin bir faydasını göreceğim işallaaaaa. zaten artık genç de değilim.

eskilerde kıymet bilmek, saygı, huyuna gitme, geçim ehli olmak gibi güzel hasletler mevcuttu.

şimdi onlardan pek eser kalmadığı için ilişkiler de kolay harcanabiliyor

öyle işte.

bu ümüt ise o ümüt değil...
yoksa o mu...
bu kırdığımız ümit...

papağanımla aramdaki ilişki. normalde elimden hiç hoşlanmaz asla dokundurtmaz ama elimde yem görünce koşarak gelir ve elimden yer. yine de o benim ballı lokumum ve cici kuşum *

benim de ümüt diye bir arkadaşım var ıdı...
facede o mu ekledi; gerçekten hatırlamıyorum...

ama şunu gözlemledim:
ben face e girer girmez herkes beni beklemişçesine ekledi....
benim eklediklerim ise uzun süreli olamadı...

ümit hep vardı...

tam olarak son iş yerimden ayrılma sebebim olan durum.

bundan dört sene önce başladığım günlerde her şey gayet güzel gidiyordu. zaman ilerledikçe benim fark ettiklerimi, sezdiklerimi, tepki verdiklerimi, isyan ettiklerimi çevremdekiler tarafından yadırgandığını gördüm. topluluğun büyük çoğunluğundan ayrı bir köşede yalnızlaşmaya başladım.

bunun üstüne bir de iş yerinde dönen oyunlara, yapılan haksızlıklara, manyak yöneticilere kafa tutmak da eklenince yalnızlığım perçinlendi. çünkü çoğu insan bulunduğu konumu korumak refleksiyle hareket eder. ama ben ve benim gibi manyaklar pilavdan dönenin kaşığı kırılsın hesabı bodoslama girişir.

sözün özü farkındalık beraberinde maalesef yalnızlaşmayı getiriyor benim tecrübelerimde.

bana öyle bakma...*

anestezi alan kişiler gibi yani. saniyeyi bile yaşayamayacaksınız. muhahaha. boş işlerle uğraşmaya devam edin.

bugün başlığı açan için;
ya inanarak yaz, ya da yazdığına inan. ikisi de olmuyorsa, yazma zahmetine girme. yalnız değilim galiba diye yazmışsın ama yalnızsın. ümit özdağ kim? güdük partinin güdük lideri.