zaman tüneli

hdfilmcehennemi kul hakkına girer mi", "robot süpürgeye isim koymak", "katya derneği" gibi hayati konular hiç tartışılmazdı. toplum olarak bu birikimden yoksun kalırdık.
mesela bugün paylaştığım izmir'deki cumbalı ev başlığını açmayı düşünmezdim. o fotoğraf çekilir, telefonda kalır, arşivde unutulurdu.

anketli başlıklar açabilelim. çok kıyak olur.

hay legosuna soktuğum seni.. gene battı ayağıma.

bu konuda oldukça noksanız gerçekten
ama 3 dklık performans için onca zahmete girmeye gerek görmüyor kızlar
bu açıdan bakınca haklılar

kapı kolu…

sayılır değil mi ya ? sürekli çekiştiriyorlar beni. “bi dur …” demekten ben yoruldum artık.

varlığı bir şey kazandırmayanın yokluğu da bir şey kaybettirmez. gerekirse bir kağıt kalem alır döküntümüzü oraya yaparız, kavrulmuş çekirdek değil ki başlayınca bitmesin.

modem

devlet dairesinden adım atar atmaz, o anda nüfus memurunun kafasından geçen isim neyse o isim o kişinin soy ismi olmuştur. iyi ya da kötü, şansına ne geldiyse. bu konuda da en güzel tespit falih rıfkı atay tarafından yapılmış. bir yazısında şu cümle geçiyor :

_ biz soyadlarımızı bir sabah kravat gibi taktık_

düşünülebilinemez

iş bu sebeple arkadaşı gibi yaklaşın..

hayat yine vurdu ama nakavt olmadık, sayıyı bekliyoruz.

düşüncesi iyi fakat uygulamasını yanlış buluyorum. soyadı türklerde ismin önüne gelir, tıpkı koreliler japonlar ve diğer asyalılarda olduğu gibi.

"karamanoğullarından mehmet"
"osmanoğullarından mahmut"
"balibeyoğlu fahrettin"


şeklinde kullanım vardı. sadece resmi olarak kanuna bağlanmamıştı. soyadını ismin sonuna almak biraz abes kaçmıştır.

normalde 36 beden ama bazen 34 giyiyorum. bugün mağazada beğendiğim bir tişörtün sadece 34 ü kalmış olduğu için deneyeyim dedim. giyerken sorun yoktu ama yine de olmadı. çıkartayım dedim ama çıkaradım. kabin dar olunca kollarımı kaldıramadım. bir panik yüklendi napcam ben diye. o panikle daha da karıştı ters döndü. kabinin önünde bekleyen anneme seslendim kurtar beni diye. kabinden kendi kıyafetlerimle çıkınca gülmüştüm.

gecen seneydi. bi cocukla mesajlasmaya basladık. bizim buraya geldi beylikduzunden, burada bi cafede kahve ictik. tatlı cocuk. her gün yazmaya basladı. guzel bir diyalog. yakınlasmak istiyor, ben bana zaman ver diyorum.
7 ay sonunda soyle bir mesaj attı:
-tamam tatlısın dedik, guzelsin dedik, masumsun dedik. nazına hasta olduk. bekledik. ama sen cok abarttın. 7 aydır bekliyorum, ugrasıyorum. bıktım. seni her yerden engelliyorum. elveda.

:) gitti gül gibi cocuk.
zamane askları cok fena.
eskiden ısrarla nazını cekerlerdi:(

musluk bataryası.
sıcak ve soğuk ayarı tutmuyor. ya yakıyor ya üşütüyor.

yaşat bahalum.

ülkenin en "değerli " ressamı !!... hiç kimse (bugün bile) tablolarını onun kadar büyük paralara satamadı, satmadı !!

bu tabii aynı zamanda türk milleti dediğimiz oluşumun ne kadar karaktersiz, yalaka ve yanardöner olduğunu gösteriyor.

ayıp olmasın... bi tane kenan evren tablosu koyalım buraya.

bu adamı gördükçe aklıma baba demekten ar duyduğum tip geliyor, o da anneme psikolojik ve fiziksel şiddet uygulamış yıllarca, gözümün önünde de çok uyguladı hatta iki defa öldürmeye bile teşebbüs etti. annemin şimdi kolunda boydan boya yarık var, belinde de kalıcı bir kırık ama hepsinden önemlisi ağır psikolojik travmaları ve demansı var. bazen geceleri bağırıyor uykusunda o herifle ilgili, yıllar sonra bir şerefsizin hayaleti hâlâ eziyet ediyor bize resmen, kahroluyorum. benim kafa zaten gidik. o kadar içindeymiş gibiyim ki bergen'in hayatında, neler yaşadığı sanki gözümün önünde. bir kişiliksizin kaç kişinin hayatını mahvettiğini biliyorum.

bunun fantastik bir kitabı vardı, hazarlar hangi dini seçti diye konferans toplanıyordu ama konferanstakiler daha önce o tarihte rol oynamış insanların yenidendoğumlarıydı.

müslüman, hristiyan ve yahudi bölümü vardı, her biri"hazaralar bizdendi" iddiasında.

adını kesinlikle hatırlamıyorum. bulunca edit.

hatırladım: hazar sözlüğü