zaman tüneli

2 adam ile gelmiş bir de.

hadi bakalım. ihtiyaç olur belki.

gündüzleri heceler geceleri konuşur insanlar vardır civarda. gündüzün telaşı, garabeti, iki yüzlü sevecenliğiden uzak; yıldızlara, sessizliğe, görece karanlığa ve de kendine kalan zamanın tadına varan ya da bunun tam aksine kendini başka insanlar(la)(da) unutmaya çalışanlar.
ve dahi daha neler gizli gölgelerin ardında bilemiyorum...

benim için uzaklar daha yakın yakınlar uzak olur gibi bı süredir mesela, çay içiyorum çokça, konuşmaya çalışıyorum ama sesim parcalaniyor portakal ağacının yapraklarında, soluğum şehre inen nem ile yapışıp kalıyor kaldırım taşlarına...

uyandırıldım. hiç hoş bir durum değil. şimdi deli gibi uykusuz.

moral bozukluğuna iyi gelen şarkı.

ebeveyn kaybı.

çünkü ona soru sormak istediğinde cevap verecek kimse yok artık, cevapları kendin bulmak zorundasın, bu da insanı olgunlaştırıyor.

muhalefet bile onun için çalışıyor, nasıl kaybetsin, istese de kaybedemez.

askerler bunu görünce saldırıyor anlamadım bir türlü.

can çekişerek ölür.

sabahları bıçak sallaya sallaya gezer. biri hapse atsın şunu yav.

dört taneciktir. çalıştığım şirket, işe keko da almaya başladı ha artık. en son gay aldı lan gay gay. var mı daha kötüsü? asgsffdd..

edit: beşinci teğet de gelsin. yaşamak istiyorum.

"hiç kimsenin adı beni korkutmaz oğlum, biz kellesi kopmuş çok padişah gördük.."

yılmaz güney'in oynadığı karakterler taşralı yiğit arketipinin ilk örneklerindendi türk sinemasında. toplumun ezilmiş gariban kesimi izleyince kendisini görürdü yılmaz güney'de, o yüzden çok sevip benimsemişti zamanında. şimdi de uyduruk hiçbir politik kaygısı olmayan eşref rüya gibi dizilere kaldı işte millet.

bu benim en beğenilen tanımım.#1043550

önce bunu okuyun sonra da neden o başlığa bunu yazmıșım başlıktaki tanımları okuyun.
bu konu asla ciddiyet dışına çıkarılmamalıdır.

neyi kınarsanız mutlaka başınıza gelir.

sokaklarımızdaki kedileri kıskanan en az yabancı uyruklu 5 arkadaşım var. kedilerin camide, dükkanlarda, arabaların üzerinde, kafelerde, apartman boşluklarında kısacası hayatımızın her alanında tam merkezde olması onlar için çok ama çok şaşırılan bir şey.
sırf bunu deneyimlemek için gelen turistler var.

yakıştırıyoruz.

kimse dile getirmese de en çok türk polisi bu kalıba uymaktadır. çok acımasız çalışma saatleri var.
ne bayram ne seyranda izin yapamazlar, mesai parası denen bir sistem de yoktur.
sendikasızlıktan hep bunlar.

yakınlarındaki birinin hiç intihar etmediği belli olan tiplerin entry girdiği başlıktır. yok tedavi ol yok şunu ol bunu ol gibi laflar gerçekten çok ilkokuldan kalmakta olup öyle psikolojik çökme ile intihar etmek olmuyor işte ve bunun örneğini çok gördüm. buluşalım görüşelim diye mesaj attığım arkadaşım "oo bro ne haber ya görüşelim tabii ya çok istiyorum" deyip de bir hafta sonra "daha sonra görüşelim bir aile yemeği olacak" deyip bunu dediği günün akşamında kendini tüfekle vurdu. hayat doludur dersin birden canına kıyar günlerce aylarca yıllarca düşünürsün kafayı yersin bazen kızarsın da bu salak niye böyle bir şey yaptı diye ama dalga geçilesi durum değildir bu. .

obsesyon ile beraber ortaya çıkan rahatsızlık. son 20 yılda takıntıya sahip insan sayısında %900 kadar artış mevcut.

japonya'da peynir ekmek gibi tüketilen bitkidir. bir rivayete göre japonlar sakinliğini ve zindeliğini bu bitkiye borçludurlar.

daşşak geçilecek konu var geçilmeyecek konu var.