zaman tüneli

(bkz: yalnız değilsiniz)

şimdi ben bundan ne anlamalıyım sorusuna cevap bulma inadından kaynaklanan bir durum benimki.
bendeki hali: tamam süper bir insan, fazla iyi. üzerimdeki etkisi gereğinden fazla. her defasında aynı tuzağa düşüyorum, düşerim de muhtemelen. ama sonuçta bir insan yahu… allah’ın bir kulu. kutsal emanet muamelesi yapmaya gerek yok :)
“yarım kalmışlık” falan da biraz hikaye gibi geliyor artık. yarım bıraktığımız her elmanın da peşine düşelim o zaman manavdan çıkamayız bu mantıkla.
hayatım da öyle boşlukta dönmüyor ki… monoton desen değil. aile, iş, sorumluluklar, her gün ayrı bir olay, derdine sevincine yetişmeye çalıştığım bir sürü eş dost akraba…
ama işte insan bazen bir bağın kendi hayatındaki anlamını merak ediyor. bu bağ şu an bende neyi temsil ediyor, onu çözmeye çalışıyorum.
neyse… bu konuyu bu yaz çözeceğim.

(inşallah :)

jenerikleri değişse de renkleri ve sesi kolay kolay değişmeyen kanaldır

korkmadığı için fransalıların kucağında ölen ve mezarı da fransalıların ülkesinde olan sinemacının sözü mü?
ama hayatı sinema ama öyle böyle değil.
bu katil, cani, kadın düşmanını benimseyen iki kesim kaldı.
dünya üzerinde hiçbir siyasi görüş yoktur ki zevk için adam öldürüp, kadına işkence eden bir caniyi, bir katili sırf kendilerine yakın gördükleri için savunsun.
bizde iki ayrı kesim var, bolluğa bak.
yazacaktım unuttum editi:
bir daha bu heriften söz bırakacak olan varsa köşeye bıraksın.

yokluğunu bilmediğin bir insanı tanıyor sayılmazsın.

herşey olabilir ya belli nedeni yok

ben fransa dan turkiye ye kesin donus yaptıgımda 25 yasındaydım. 32 yasına kadar -bosanana kadar- sistem cok uyaran yollayıp beni delirtiyordu. cok hastaydım. turkiye de yasamaktan nefret ediyordum. beynim ambale oldugu icin geceleri uyuyamıyordum. gece iki uc gibi arabaya atlayıp cok sık havalimanı dıs hatlara gittigimi hatırlıyorum. orası turkiye den gitme hayaline yakın hissettiriyordu. starbuckstan kahve alıp yurtdısından gelen cesit cesit milletten insanları izliyordum sabaha kadar. o kadar caresizdim ki turkiye de.

32 den sonra her sey degişti. sistem beni yormaktan vazgecti. ben de vatanımı sevmeye basladım. geceleri uyuyordum. huzurluydum. saglıgım geri geldi. saglıklıydım. 30 ila 40 arası boyle gecti. tesekkur etmezsem sisteme nankorluk olur. tabi cok kotu seyler de oldu. aclık donemleri. tacizler. sevgilimin dovup hastanelik etmesi gibi.
ama hani bir karikatur var ya. adam cehenneme gidiyor. zebaniye cennete mi geldim diyor. zebani soruyor: -sana dunyada ne yasattılar?
benimki de o hesap.

ben kendi tarafımda son 10 senede geldigim yerden gorece memnunum. tabi ki bana kalsa bambaska seyler de yapardım sistemde. o ayrı. ama bana kalmıyor tabi;)

podolski vs fener olacak maç

%50 dindar %50 serbest takılan kişidir ama önemli olan günah işlese de o günahı sevap bilmesin yoksa mürted olur

illa da yapacam yapacam demektir

atatürk siyasetçinin çok ötesinde bir ünvandadır o yüzden ismail cem sanırım.

#4006295 belli olduğu gibi belli de olmuyor haklısınız belli olana destek çıkmak gerek

(backyard) arka kısımda olan çatışma olsa gerek arabayla adamlar geliyordu

yaşamdan ayrılmasına en çok üzüldüğümüz siyâsi isimleri paylaştığımız başlık.

benim için;
mustafa kemal atatürk
ferdi zeyrek

"modernizm sonrası" gibi bir anlamı varsa modernizmin imkansızlığını görmesi neticesinde ortaya çıkma gibi bir durumu da söz konusudur. ya da mutlak surette modernizmin zaaflarını da görerek ortaya atılmış bir takım fikirleri içerdiği düşünülebilir.

bence de doğruluk payı var. modern proje, insanı sadece fizik gerçekliğe indirgiyor , her şeyi kontrol edebileceğini iddia edip araçları amaç haline getiriyor , bilimi güç olarak kullanıp , gücü tanrısallaştırıyor ve neticede insanı tanrı yerine koyuyor. ama insanın tanrı olma gibi bir durumu tırt bir meseledir. insandan tanrı falan olmaz olsa olsa anca azmanlaşmış bir canavar olur. ki modernizmde olan buydu zaten. tanrı öldü deyip aslında tanrıyı değil insanı öldürdüler. postmodernizm de bunu görüp surda bir gedik açmak istedi.

taffarel en iyisi muslera ortası mondragon en sonuncusu

linkedinde çok karşılaştığımız dolandırıcılık buna ek olarak kimsenin bilmediği uygulamalarda da çıkıyor

cevabı zenginlerle birlikte mezara giden sorunsal.
eğer bunu açıklarsam ya hayatınıza son verirsiniz ya da hapsi boylarsınız.
bu yüzden sessiz kalma hakkımı kullanacağım.

göğsünü ikiye bölen hislerin nedenlerinin evrendeki herkes için geçerli olduğu gerçeğini kabul etme ve tüm bu saçmalığı olağan karşılama çabası, yaşamın bir parçası görebilme mücadelesi olarak tanımlanabilir.

ilk 1 milyon doları sormazsaniz açıklayabilirim