zaman tüneli

içinde bulunduğum ülkenin sınırları içerisinde vatandaşlar mutlu birini görünce hemen ayıplıyor, kinleniyor. insanlar uzun süredir oy veriyor ancak demokrasinin ve siyasetin ne olduğunu anlamış değil. özgürlüğü soyunmak ya da çocuk yapıp sokağa salmak olarak düşünüyor. dışarıdaki ülkelere özenip kendi özlerinin ne kadar güzel olduğunu fark etmiyor. ülke 30 senedir akıl almaz politikalarla yönetilip mandaya çevrildi. e nasıl mutlu olayım ben şimdi?

ülkeyi merak edenler için söyleyeyim, küçük amerika.

en kıl hocadan bütünlemeye kalmak. yazın kısa sürmesi ve yağmur yağması. kışın bir türlü geçmek bilmemesi.

vermem. bana da yönetmen kurguyu erken bitirdim, çekimi tek seferde hallettim; müşteri tasarımı tek seferde mükemmel yaptım diye para versin o zaman.

he 10. katta otururum, hava soğuktur veririm orası ayrı.

çünkü bu saatte tekelci abiye "günaydın kaçta açıyorsun abi evden çıkmadan bir uğrayacağım" diye mesaj atmıyorum...

saat 10 gibi ağabeyimler gelecekmiş, "ben o saatte giderim" demiyorum.

babam nerede?
-geliyor yolda
-tamam yetişirse görüşürüm yoksa yarın

demiyorum.

alkole koşmuyorum. alkolik değilim bu yüzden...

kesinlikle sütlü tatlılar alır bu kıyası. zira sıcaktan bayılırken 2 baklavayı üst üste yiyemezsiniz ama herhangi bir sütlü tatlıdan 3 kâse yer doymazsınız.

seni seviyorum, önemsiyorum; sen değerlisin bla bla diye uzayıp giden saçmalıklar silsilesidir. her seferinde inanan bi gerizekâlı da benim. durum içler acısı anlayacağınız.

en azından gol attık demek için atılan golfür. sizin sucuklar onu bile atamadı. olsun ama saçları iyi değil mi?

benim için evladımın doğduğu gündür. en nihayetinde o tarihte babalara gelmiş, yani baba olmuşumdur. o sebeptendir ki kendisi her doğum gününde babalar günümü de kutlar...

atatürk'ün sözünü kullandıkları için meydan dayağı çekmeliydi polis. bi ibneler eksikti başka derdimiz yokmuş gibi.

hayatıma sadece para akışı sağlayan insan. ekonomik özgürlüğü 3 sene içinde elde edip kurtulmak ilk planım arasında.

sevgililer günü kadar gereksizdir, aynı şey anneler günü için de geçerli. kapitalizm insanları nereden vuracağını çok iyi biliyor. ananızı, babanızı, eşinizi, dostunuzu sadece tek bir günde hatırlayıp hediye alıyorsunuz. ileride çocuğum kutlarsa evire çevire dayak atarım yaşı kaç olursa olsun.

canım babalar.
kutlu olsun*

günaydın canım sözlük
öncelikle tüm iyi babaların babalar gününü kutluyorum.
iyi diye belirttim, malum ülkenin %80'i ruh hastası.
buna önlem almayıp üremişler ve yeni ruh hastaları yetiştirmişler.

aman, onlardan uzak durun.

kelimelerin köleleştirildiği,
hafıza muhafızları’nın her köşe başında nöbet tuttuğu bu diyarda, rejimin en büyük fazileti geçmişin acı-tatlı bütün hatıralarını silmek, yani "unutturmaktı". düzen bu şekilde sağlanıyordu.
kör bir teslimiyetle sahte bir istikbali bekleyen insanlar meydanlarda toplanıp riyakarlık kokan sevgi ve sahte kardeşlik ayinleri düzenliyor, birbirine sarılarak içlerindeki nefreti gizliyorlardı.
bu kolektif trajediyi ve samimiyetsizliği bozmak kimsenin aklına geliyor >ama< işine gelmiyordu.
insanların sosyal medyada, sahnelerde, sokaklarda "ben de buradayım" diye bağırdığı varlık çılgınlığında, yokluğun kara deliğinde kaybolmak ise "akli vaka" sayılıyordu.

herhangi bir kişisel çatışma içerisine girmeden bunu çok ama çok zengin olmak için kullanırdım.

e zaten çok sürmez, doğru planlamayla 2-3 seneye ömür boyu çalışmamalı hayat oluşturulabilir.

en son da sakin ve büyük arazideki evimde yaşar, bol bol tatile çıkar ve kafam yorulmasın diye az insanlı yaşardım.

zaten sevmeyen insanla işim olmaz. rafadan yumurtayı üstten açacaksın, oraya biraz tuz, karabiber, kimyon, biraz belki pul biber, sonra hafiften çay kaşığıyla yiyeceksin... harika.

bu zevki bilmiyorlar.

cevabını duymak istemeyeceğim soruları sormazdım.

okumazdım. zira okumayı seven biri değilim. bir heves alıp da kütüphanede eskittiğim kitaplar gibi olurdu sanırım. insanların akıllarını alır kenara koyar ve asla okumazdım. filmi dizisi çekilirse izlerim.

ben zaten istemiyorum da. annem odaya gelince "kız şuraya masa alsam şuralara da biraz tablo" dedim, ay öf evlen evini bar yap dedi. ya kardeşim ne alakası var. sanki şey...

tablosuz ev, duvar mı olur, her duvara bir tablo... biraz retro bar tabii mümkünse kübik de olur fresk lütfen. biraz böyle vitray meryem filan. kilise içi gibi.

ne güzel ya. amaaan. millet estetik bilmiyo.
ben evlenemem çok uzak.

sensin günaydın sözlük.


ayıltır inş*