zaman tüneli

başlığı görünce öyle bir düşüncelere daldım ki.
evde bize sunulan neyse, onu aradığımız bir hayat yaşıyoruz. tam olarak bunu düşünüyordum. yaşadığımız bütün sorunlar, üzüntüler ve hatta mutluluklar, her şey çocuklukta kodluymuş meğer.
bu hayatta neyi başarmak istediğimi hiç kendime sormadığımı fark ettim. ya da nasıl insanlardan hoşlandığımı bile bilmediğimi. insan 2 ay önce akıl edemediği şeyleri bir anda nasıl dank diye akıl eder, bilmiyorum. bir gecede bile yeniden doğabilen bir canlıymış insan. bunu anlıyorum.
insanda inanılmaz bir öfke oluyor, ne diye hasta çocuklar yetiştirir ki ebeveynler diye düşünüyorsunuz. neden iyileşmek için bu denli çabalamalıyım? sonra onların da birer mağdur olduğu geliyor aklınıza, bu hasta aile ortamlarının tekrar eden bir döngü olduğunu görüyorsunuz.
nasıl kırmalı bu döngüyü? önce iyileşmeli sonra da kendine kendin gibi bir hayat kurmalı. daha ilk evredeyiz, bakalım.

sözlük yazarlığı için maksimum seviye.

trafiğe çıkmak için yeter koşul.

seyhan soylu'nun "ilim sahibi erkek denince de cübbeli ahmet gelir" dediği gibi bilgi tanımı denince de ekşi sözlük demek istiyorum.

gerek burası olsun gerek başka sözlükler olsun hakikaten çok bilgili yazarlarımız var maşallah. okuyunca insan imreniyor, adamlar entelektüelliğin hakkını vermişler maşallah diyorsun lakin bu yazılanların ekserisi seneler evvel yazıldı a dostlar.
he yazıldı diye bir daha yazılmasın mı hayır, yine yazılsın.
ama artık o kadar emekle bkz verilerek yazılan tanımların kıymeti bilinmiyor bence.

özgüveni yüksek, komplekslerinden arınmış hatun kişisidir.

(bkz: caps ver)

nasıl kaçırdım la bu başlığı?

az önce 10 dakika ne kadar mal olduğuma güldük. lehime bir durum vardı ve kullanmak aklıma gelmedi. sonra bir yakınım dedi ki emine şöyle söyle yapsana. aa dedim ne kadar doğru. sen söylemesen benim hiç aklıma gelmezdi. detay veremiyorum ama çok komikti. her zaman zor koşullara öyle alışmışım ki avantajın var olduğunu göremiyorum ve onu kullanmak aklıma bile gelmemiş. söylemese çile çeke çeke hayatıma devam edeceğim.

ben ölmeden iyi yaşıyorum ya. sadaka falan verdim herhalde yüce mevlam koruyor beni. bunun başka bir açıklaması yok. bu kadar az akılla hayatta kalmam bir mucize.

sübhanallah.

ibretlik ayarların üstadı yazar kişisi. belki bir gün sözlük radyosunda bize, verdiği ibretlik ayarları anlattığı bir program yapar. biz de hüngür hüngür ağlayarak dinleriz hehe...

"gerçekten sorunsal mı?" demek istediğim mefhum.

belli bir yakınlık seviyesine gelmeden evvel eskortla cilveleşiyor gibi konuşmayıp bilginizi konuştururken mansplaininge girmeyin yeter.
karşınızdaki de mayınlı bölgeye eşek salmış gibi sizi test etmeye çalışmıyorsa bir frekansta buluşursunuz..

yarın ilk kez deneyimleyeceğim psikoterapik yaklaşım. psikologum iyice araştırıp gelmemi, bu süreçte aklıma gelen olumsuz anları not almamı istedi. sanırım bu anları yeniden canlandıracakmışım. deneyimledikten sonra burayı güncelleyeceğim.

gece gelen libido açlığı bastırır puhaha...

hanımlar beyler bugün sizle kablolu kulaklığa verdiğim o tarihi, ibretlik ayarı ve kazandığım teknolojik özgürlüğü paylaşacağım, toplanın.
yıllardır bir tane 3.5 mm jaklı çile kaynağı kulaklığım vardı. kulaklık değil mübarek diyanet onaylı sabır sınama aracı. ulan cebime jilet gibi katlayıp koyuyorum, 30 saniye sonra bir çıkarıyorum kuantum fiziği formülleri gibi kördüğüm olmuş. sanırsın cebimin içinde gizli bir izci kampı var, kulaklık gece vakti kendi kendine izci düğümü atıp eğleniyor.
bununla da kalmıyor. sol tekinden ses gelmesi için jak girişini tam 78.6 derecelik açıyla solucan deliğinden geçirip sol elimle sabit tutmam gerekiyordu. biraz sağa kaysın, dinlediğin müzik yerini statik cızırtıya ve şeytan çağırma ayinine bırakıyordu. bantladım, arasına kürdan sıkıştırdım, üzerine muska yaptım, yok arkadaş. herife ne yapsam arsızlaştı. geçen gün otobüsteyim, şoför aniden frene bastı, kulaklığın kablosu tutunma borusuna takıldı, kulağımı kafamdan ayırıyordu az daha. kulaklık değil, gladyatör kementi.
dün akşam üstü artık canıma tak etti. gittim kendime jilet gibi bir kablosuz kulaklık aldım. kutusunu açtım, kulaklıklar fütüristik uzay gemisi gibi ışıl ışıl parlıyor.
gittim masanın başına geçtim. sol kulağı çalışmayan, kablosu siyah elektrik bandıyla sarılı o emektar ama hain kablolu kulaklığı tam karşıma koydum. bakışıyoruz. cebimden yeni aldığım kablosuz kulaklığın şarj kutusunu çıkardım. kablolunun gözünün içine baka baka kutunun kapağını şrraak diye açtım.
o an masadaki kablolu kulaklığın jack kısmının titrediğine yemin edebilirim ama kanıtlayamam.
yavaşça kablosuz kulaklıkları çıkardım, kulağıma taktım. kablo yok, kapı koluna takılma riski yok, bükme stresi yok. telefonun bluetoothunu açtım, arkadan cihaz bağlandı sesi geldi. ses kalitesi kulaklarımdan içeri şelale gibi akıyor.
sonra masadaki kabloluya döndüm. cebimden bir makas çıkardım, kablosunu kesecekmiş gibi yaptım. o panikle jakını biraz daha büktü sanki. makası yavaşça kenara bıraktım, kulaklığı elime aldım ve kulağına bükülüp fısıldadım: bak koçum dedim. sen senelerce beni cebinde düğümleyip çile çektirdin. benimle dalga geçtin, otobüste kulağımı koparmaya çalıştın. şimdi git o kördüğüm olma yeteneğini başka yerde sergile.
kulaklığı çöpe atmadım, o kadar da cani değiliz. aldım bunu çekmecenin en alt, en karanlık köşesine koydum. yanına da eski kulaklık süngerlerini bıraktım. burada sonsuza kadar kendi kendine düğüm ol, seni çözecek tek bir insan evladı olmasın dedim ve çekmeceyi bam diye suratına kapattım.
şimdi evde kablosuz kulaklıkla telefondan 10 metre uzakta tarık mengüç şak şuka dansı yaparak geziyorum. cebimde ip atlama yarışması bitti. özgürlük bambaşka bir şeymiş.

bence nasıl susulur da bir başka konudur. sizinle konuşmaya gönüllü davranmıyor, siz yazmadan yazmıyor, siz uzun mesajlar yazdığınızda saf saf gülücük atıyorsa uzatmanın bir alemi yok.

bence gitmeyi bilmek de bir meziyettir.

şimdiki enişte, önceki muhtar.
ara sıra yazar fotoğrafları başlığında fotoğraflarını incelerim. çok farklı ve sivri bakışlara sahip. o bakışlarla dedektif olacak adammış, hani zehir hafiye dediğimiz türden.

(bkz: şerefsizim benim aklıma gelmişti)

#4034697
başka hesabım yok, sadece gözlem! sanırım yer kabuğum fazla ısındı okyanusum buharlaştı evrenim kendi kendini yok etme safhasına geldi:))) belki o sebepledir.
ama yine de sen kalbi gönlü güzel insansın hep öyle kal.

ne pis bir şey lan bu! duştan çıktım, havluyu belime sardım. bir bardak su içtim ve ter içindeyim!