zaman tüneli

cehennemin dibinde devasa bir arazide istediği kadar yaşayabilir. beklemesine hiç gerek yok.

var mı itirazı olan?

insan zaten öleceğini bile bile yaşar. ölüm insanın bildiği bir varlıktır. ancak bi meta olarak ön plana alıp yaşamını buna göre şekillendirmez.

varoluşçu psikolojiye göre insan aslında ölümü bilir, bununla birlikte kendi varlığını önemseyip ön plana koyar. yani ölüm yaşamı değersizleştirmez aksine kısıtlı olmanın bilinciyle yaşamı daha değerli bi hale getirir. nasıl olsa öleceğim deyip amaçlarından vazgeçmez, öleceğim ve kısıtlı bi zamanda neler yapabilirim diyerek anlam arar.
yani ölüm insan için entelektüel bir bilgi ve kaygıdır.
öleceğiz, ölünecek. bu yüzden sevin, sevilin, sevişin. teşekkürler.

ateşin de insanı evcilleştirmesi;

ateşte pişen et ile elde edinilen kalori ve protein miktarı artmış, çiğ eti sindirmek için uzun süre 20'lik dişlemiz ile çiğnemek zorunda kalmamış, 20'lik dişler ve çene kasları atıl kalıp beynimizin hacim olarak genişlemesine yer açılmıştır.

her devrin filmi olan korkusuz korkak’ta yer alan efsanevi karakterin ismi. ne zaman canım sıkılsa açıp izlerim.

mülayim abimizin, sabah kendisine selam veren adamı usulünce selamlayışından sonra “bu herifi de hiç sevmem” deyişi bana göre filmin en favori anıdır.

o değil de panelcilik buraya kadar gelmiş mi ?

eylül meylül gün geçtikçe boka batıyoruz. sanırım bir dönemler ekşi sözlüğün boydan boya soruşturma yediği gibi burası da yiyecek. siyasi entryleri silin gençler.

yıllar yılı şu zımbırtıya kim “kızkaçıran” demiş acaba.

hani bunu kızlara atıp onları kaçırmıyorduk ki, tam aksine biz kaçıyorduk bizi yakalamasınlar diye.

iki şekilde yaşar.

birinci seçenekte, insan öleceğini matematiksel bir değer olarak bilir sadece. 2+2’nin dört ettiğini ezbere bilmesi gibi. öleceği bir realitedir. onu kabul eder ve haricinde kendisine ölümü konduramaz. aklına dahi gelmez çoğu zaman. yakıştırmaz, yakıştıramaz. hep gençtir, daha vakit vardır. sonunu düşünmez, ölümün soğuk yüzüyle karşı karşıya kalana kadar da ölüm sözünden dahi kaçar.

insanın öleceğini bilerek yaşaması, bu düşünceden gafil olmaması ise haddini bilerek yaşamasıdır. eski insanlar bu sebeple mezarlıkları şehir dışına yapmazmış. ölümü sürekli hatırlamak, farkında olmak, bir gün bu diyardan göçeceğini unutmadan yaşamak için. öyle olunca, küçük dağları ben yarattım edasına girmiyormuş insan. sevdiklerinin ve onlarla geçirdikleri zamanın kıymetini daha iyi biliyormuş. yine biliyormuş ki, uyandığı her yeni gün, aldığı her yeni nefes; yeni bir fırsat, bahşedilmiş bir zaman.

ölümü sindirmiş bir ruh, dünyadaki hiçbir metaya ‘bu benim’ gözüyle bakmaz. çünkü bilir ki, aslında kendisi bile kendisine ait değildir.

samimi olması neyse de ılık olması sorundur.

şaka bir yana burası benim “apartman grubum” yahut “mahalle kıraathanem” :)

aranızdaki en genç kişi benim zaten, 20’lerinin baharında genç bir erkeğim. burada kendimi benden 10-15 yaş büyük ancak kafa yapısı ve hayat tarzı olarak bana benzeyen insanlarla kaynaşırken görüyorum.

oğlum böyle insanları üniversitede bulamıyoruz lan, valla bak!

sınıftaki en yaşlı kişilerden birisi olmasam da ortalamaya göre yaşlı kalıyorum, alttan alınan derslere girmeye korkuyorum lan :d

onun haricinde güzel bir ortam, samimi ve aile gibi.
ailede de her şey olur zaten.

gerçi burası “sülale gibi” :)

evrimsel biyolojide, temel sosyal dönüşüm becerilerinden biridir.

tahıl, hayvan evcilleştirmeden çok bin yıllar önce doğada rastlayıp yakıcı olan ateşi (volkanlar, orman yangınları, meteor yatakları) elini yakmadan alıp götürmeyi sonra parça tahtalarla besleyip sürdürmeyi başarmak ai programcılığından bile öte bir beceriydi.

hemen her yerde farklı topluluklarca bu başarıldı ve insan değişmeyecek bir dönüşüme uğradı; "ateş ile tüm diğer canlıları ürkütme kudreti".

işte şimdi tanrıya sıra gelmişti. kudret ve hükmetme, nöral ağlarda "analoji" işlevi nedeniyle tanrımızı da akla getirmişti. böylece "soyutlama" da başladı.

yani ateş sadece araç değildi, yeni yaşam tarzının başlatıcısı idi: anlam arayan canlılık.

bazı sıkıntılar var. ınstagram sözlük isteyenler yasta. kelle istiyorlar

kendisinin emile isimli kitabını çocuk eğitimi kapsamında okutmuşlardı. kitap aslında epey kalın olup sadece ilgili bölümleri içeren özetleri de vardı. okudum ama hiçbir şey hatırlamıyorum zira sınav için okunan şeyler akılda kalmıyor.

en sevdiğim oyun serilerinden biridir fakat son çıkan oyunu (chapter5) de prototype gösterildi.açıkcası benim prototype dan beklentim daha yüksekti evet şuan ki tasarımı kötü değil ama daha yüksek bir potansiyel vardı tam hayal ettiğim gibi çıkış yapmadı diyebilirim serinin ilk oyunları gerçekten çok iyi baya sarıyor fakat son çıkan oyunu (chapter5) o kadar çok puzzle var ki gerçekten çok fazla keşke biraz daha az puzzle olsaymış

bu da bizim paşa :)

bence insan birbirini yemesin diye koç inmiş olabilir. sonuçta yamyamlık ciddi bir mesele ve bugün bile tamamen çözülebilmiş değil.

yakın zamanda komşularına kıyma çekip yemek yaptığını anlatanlar bile oldu. hannibal yapınca dizisi çekilen olayın bizde kıymeti olmadı. sadece çok temiz delirdiğimiz ile kaldık.

meyve konusuna gelirsek insanın özgür irade kazanması yani bilginin meyvesi gibi alegorik bir anlatım da olabilir dümdüz yeşil elma da olabilir bilmiyorum ama yeşil elmanın şekeri az.

istesen de öyle kendini çok yedirmiyor.

aşırı kıskandım şu kutunun sahibini şuan

yaşamı katlanılır kılan şeyin kendisi bu zaten.

asla ölmeyeceğimi bilseydim yaşam dayanılmaz olurdu. bence gayet basit bir prensip; kısıtlı olan kaynaklar daha değerlidir. sonsuz bir yaşamım olsaydı yaşamın bir değeri olmazdı.

bir de 2020'li yılları bile sindirebilmiş değilim. bu zamanın müziği, filmleri, teknolojisi, jargonu, değer-yargıları vs bana fazla geliyor. 500 yıl sonrasını düşünemiyorum.

bunun güzelliği yanmaya başladıktan sonra spontane şekilde hareket ederek bir nevi dans etmesidir. mesela torpil böyle değildir.

zamanında yarım kalan inşaatlarda çok deney yaptım. kiremitleri patlatma deneyleri. bombacı mülayim olabilirdim ama harcanmış bir başka kariyer şansı.

kardeşle son iki gün…*