23 nisan ulusal egemenlik ve çocuk bayramı

kutlu olsun. çocuklar hep mutlu olsun..

çocukken nasıl heyecan ve mutlulukla kutladıysam, neşeyle dolduysam, bugün de heyecanımda değişen bir şey yok. daha mutlu bayramlar görürüz umarım. dünyada ilk kez çocuklara bayram hediye eden atatürk ve silah arkadaşlarına şükranlarımızla. bayramımız kutlu olsun!

kutlu mutlu olsun. keşke şimdiki çocuklarda 90lar nesli gibi neşe içinde kutlayabilselerdi bayramlarını.

dünyada tek liderin, eksiği fark edip değerlerine değer katmak için çocuklara armağan ettiği, malesef yıldan yıla kutlamanın coşkusunun azaldığı gündür.

geçen bayramda bazı dangalakların "meclisin açılmasıyla çocuğun ne alakası var?" dediklerine şahit oldum.

cevap vereyim, bir alakası yok. sadece atamız bu bayramı çocuklara armağan etmiş. çocuklar mutlu olsun demiş. zorunuza gidiyorsa kutlamayın. çocuklara değer vermiyorsanız kutlamayın. umrumuzda değil. geçmiş ve gelecek bütün bayramlarımızı kutluyorum.

çocukların yarışmalar yaptığı, şiirler okumak için öğretmen peşinde koştuğu, kutlaması hoş olan ve halkın da severek katıldığı bir bayramdı eskiden.
ben eskiden bayram dönüşü tvde ankara'daki, istanbul'daki kutlamaları izlemeyi bile severdim.
ha bi de tüm dünya'dan gelen çocukların katıldığı etkinlikler vardı.

artık yıldızını söndürdüler, horladılar, üzdüler.

sadece cocuklarin degil benimde kutlansa keske*

çocuklar ve kendini çocuk hisseden yazarlar toplanmışlar. sözlük bize 23 nisan gününe özel bir rozet yapar diyorlar. rozet koleksiyonuna eklemek isteyenler olabilir.

şimdiden kutlu ve mutlu olsun.

eskiden stadyumlarda kutlanır gösteriler yapılırdı şimdi o günlerden eser yok. chp partiyi pkk ve dhkp-c lilerle doldumak yerine atatürk'ün emanetlerine sahip çıksın. evet.

kutlu olsun*

şeriatçı ve siyasal islamcı yobazları çocuk gelinlerden, tecavüzden, hırsızlık ve yolsuzluktan çok daha fazla rahatsız eden bayramdır.

ben okulda gösteri yapmak istiyorum hadise stir me up eşliğinde. ilkokuluma gitsem araya kaynar mıyım

yine pek çok okulda dünyanın masrafı yapılarak, çocukların degil ailelerin mutlu edilecegi gün. okul ortamında çalışmayan insanlar için mutluluk neşe gurur kaynağı olan bu gün, her yıl yeni öğrenci grubu ile kutlayan şahsım adına içi boşaltılmış bir bayramdır.

atatürk bu bayramı çocuklara armağan ederken onların birlikte düşünce üretip, sevgiyi ve emeği paylaşacağı bir gün olmasını ve bu günden yola çıkarak yil boyu düşünen, paylaşan, düşünceleri ve duyguları tartışan çocuklar yetişmesini temenni ediyordu. okul bahçelerinde çocukların hep birlikte oyun oynadığı, resim yaptığı, eğlenceli yarışmalara katıldığı, deneylere katıldığı, başka çocuklarla tanıştığı, yeteneklerini keşfettiği, panayır tadında bir gün olması gerekirken hiç yapilmayan bayramdır.

saatler süren beklemeler ile kimi zaman stadyumlarda güneşin altında kimi zaman havasız kapalı spor salonlarında sıcaktan bunalmış, kimi zaman okul bahçesinde bozuk mikrofonun başında ter döken bu çocuklar bırak t.b.m.m yi ilçe belediye binasını, kaymakamlığı bile görmeden, ezberlenmiş bilgiler ile 23 nisan kutluyor. sınıf ve okul panolarının, gösteri kıyafetlerinin, balonlu dış mekan suslemelerinin artık yadsınamaz bir sektör haline geldiği bu bayramda tüm öğretmenlerimizin kendisine şunu sorması gerek; ben bu çocuklara atatürk'ü ve demokrasiyi ne kadar tanıttım? bu çocuklar çocuk bayramı'nda eğlenerek mi yoksa ponponlu dans gösterisi ile mi vatanını daha çok sever?

23 nisan ulusal egemenlik ve çocuk bayramı kutlu olsun.*
23 nisan'da yaptığım danslar ve giydiğim elbiseler gözümün önünden gelip geçti.

bu arada sözlüğe girişimin de 1. yılı*
kendimi de kutluyorum.

(bkz: yazarların 23 nisan hatıraları)

yukarıda bir arkadaş bahsetmiş. çocukları sabahın köründe protokolün önüne dikip velileri ve politikacıları mutlu etme aracı haline gelmiş etkinlikten ibaret artık. öğretmenlerin birçoğu artık milli gün ve bayramları endişeyle bekliyor. acaba sınıfı nasıl süslesek, nasıl bir gösteri planlasak, kıyafet aldırsak veliler şikayet eder mi, almazsak acaba beğenmezler diye mi şikayet ederler, kaymakam ve ilçe milli eğitim müdürleri beğenir mı gibi sorularla boğuşuyorlar. şu gün gösteride bir sıkıntı çıkmasa da bitse diye beklenen bayram olmaz.

ben çocuklarla oyunlar oynadım, danslar ettik, şarkılar söyledik. bunları öyle hazırlanarak yapmadık. bayağı da eğlendik.

bugün 23 nisan ulusal egemenlik ve çocuk bayramı biz de bu etkinlik kapsamında psikoloji topluluğu olarak sevgi evlerine yani yetimhaneye bir ziyarette bulunduk. onlar için kendi ellerimizle yaptığımız taçlar ve maskelerle gittik. size bu günden birkaç cümleyle bahsetmem gerekirse : hayata tutunmaya çalışan bir kaç çift göz diyebilirim .biraz melankolik gelebilir cümleler ama benim gördüklerim sadece bunlardı .bizi ilk gördükleri anda bize gösterdikleri merak , heyecan duyguları, göstermek isteyipte göstermedikleri sevgi duygusu belki de bir sevgi arayışı bilmiyorum ama bunların hepsini fark edebiliyorsunuz. ben bütün çocuklarla bir iletişim halindeydim. bunun sebebi de onların yüzlerini boyuyor olmamdı. o güne dair unutamadığım bir çocuk var hepsi ile ayrı ayrı ilgilenmiş olsam da onu asla unutamayacağım yüzüne annesinin adını yazmamı istedi afalladım ne yapacağımı şaşırdım . doğru muydu bilmiyorum çünkü ben çocuğun yüzüne temas ederken bile ondan izin istiyordum çok fazla dikkat etmemiz gereken kural vardı bunu biz psikoloji öğrencileri olarak da biliyorduk sarılmamamız gerekiyordu ağzımızdan çıkan her bir cümleye dikkat etmemiz gerekiyordu. ev, anne, baba gibi sözcükler kullanmamız gerekiyordu bunun farkındaydık .yüzüne annesinin adını yazmamı istediğinde gerçekten afalladım ne yapacağımı bilemedim yalan söylemek zorunda kaldım boyalarım bitti dedim, gitti bütün çocuklarının yüzlerini boyadıktan sonra geri döndü yüzü boyanmamış tek çocuktu. bütün çocukların yüzünlerinde çiçekler, bulutlar, arabalar , tuttukları takımın baş harfleri gibi motifler vardı hepsinin yüzü rengarenkti tek bir çocuğun yüzü değildi oda ege. ege hâlen annesinin ismini yazmamı istiyordu ve ben hâlâ yalan söylemek zorundaydım .en son ne yapacağımı bilemeyerek pedagoglarına başvurdum pedagog demek ne kadar doğru olur bilmiyorum ama yüzünü boyayabileceğimi söyledi annesinin, kardeşinin ve kendisinin baş harflerini yüzüne çizdim küçücüktü ama o kadar olgunduki 'annemin adını yüzüme istiyorum' benden bunu istediğinde o kadar kararlıydı ki hiçbir şey istemedi sadece annesini adını istedi çok etkilendim .son olarak onlar bana varlığını uzun süredir unuttuğum çocukluğumu hatırlattılar 23 nisan 'ım kutlu olsun "hepimizin":)

“ulusal egemenlik öyle bir ışıktır ki, onun karşısında zincirler erir, taç ve tahtlar batar yok olur.”
mustafa kemal atatürk