6 şubat 2023

ne kadar uzak bir gün olarak kalmış, hayatta kalanın suçluluğunu iliklerinize kadar hissettiğimiz o kara gün.

sabahın köründe gelen mesajı anlamakta zorlandım, ne depremi ne 11 ili bu neydi neler olmuştu gece dondum kaldım. hayatımda ilk defa yakınımda olan insanların doğal afetle kayıplarına şahit oldum.. sevdiğim arkadaşımın birebir yaşadığı o korkunç anı anlatmasını dinledim.. ben sadece buradaydım gösterildiği kadarını gördüm duydum yandım belki de yaşamak o anın içinde kalıp da öncesini sonrasını bilmek.. düşüncesini bile kaldıramazken ben.. insanları bu acıyı yaşadı.

o gece öncesi hataysporla bir takımın maçı varmış bilmiyorum. o günlerde o maçtan sahneler düştü instagramda ne kadar mutlularmış diye yorumlar..

o günden bugüne değişmeyen her şey..

o zamanlar sevmediğim insanlara karşı daha negatif bir yerde duruyorken, hani tanımamış olsam enkaz altında diye can gitti diye yine üzülecektim dedim kendi kendime.. anlatabildiğimi sanmıyorum ben de bıraktığı bu anlayışı da.. öyle işte.

bazı acılar hepimizin için aynı yerden yanıyor. giden bir sürü can, herkesi yaktı.. belki tanışsak boğazınıa sarılacağımız o insanlar için yandık..

bir daha böyle acılardan sınanmayız demek isterdim ama maalesef.. her şey git gide daha da zor bir hal alıyor.

gidenlere rahmet diliyorum, sevdiklerini kaybetmiş olanlara sabır.. üzgünüm.

kahrolduğum, ülkece kahrolduğumuz tarih… göğsümün tam ortasına bir şey saplanıyor sanki. hatay’a hayatımda bir kere gitmiştim, tarihi yerlerine hayran kalmıştım. belki benim diğer insanlar gibi pek anım yoktu ama üniversite yıllarımdan birkaç arkadaşım vardı hataylı. hepsi evsiz kaldı, sevdiklerini kaybettiler. hâlâ ara ara konuşurum onlarla, acılarını paylaşırken mahvoluyorum sanki. elden bir şey gelmemesi ne üzücü.

ve çevre illerimiz de… canımız çok yandı. sevdiklerimizi, insanlarımızı, çocuklarımızı, her şeyimizi kaybettik o gün. buz gibi havada sıcacık yatağımda boğazımdan birkaç lokma yemek geçtiği için utandım. bilmiyorum ki… olası bir afete hazır mıyız sahiden? inanamıyorum maalesef.

gittikleri yer cennet olsun, binlerce insanımızın ruhu huzur bulsun. bir daha canımız yanmasın. allah bize böyle kötü günler yaşatmasın. sevgiyle anıyorum.

p.s: noktalama

3 yıl oldu bile, hâlâ dün gibi, acısı, içimin sızısı bir an bile geçmedi. unutmak şurada dursun hiçbir zaman aklımdan çıkaramadım hem kaybettiklerimizi, hem depremzedelerimizi, hem yaşanan skandalları...

kaybettiğimiz tüm canlara rahmetle...

çok fazla ciddi ve hüzünlü şeyler yazmayı sevmiyorum, en nihayetinde hepimiz öleceğiz ve yorgunum.
fakat depremi kahramanmaraş'ta yaşadım. binanın 9 metre esnemesi, koridorda bir sağa bir sola çarpmak ne demek bir hayal edin bakalım.
annemin "gelin koridora toplanalım ölürsek beraber bulsunlar" demesi ne demek bilmeniz mümkün değil.

van depremi olduğunda da üzüldük demiştik. meğer öyle olmuyormuş bu işler.
çok büyük meseleydi.

ama şimdi size bunu anlatamam. penguene sabaha kadar ateşi anlatsak ne fayda.
umarım hep penguen kalırsınız.

tüm vefat eden yakınlarıma, dostlarıma, tanıdık ve tanımadıklarıma selam olsun.
artık ruhlarımıza zuhur eden bu zelzele sebebiyle sizlerle aynı değiliz, olamayacağız.

acının,kederin,çaresizliğin yaşandığı o kara gün ve saat...
betonların arasında sıkışıp kalmış masum bedenlerin ve hayallerin ağırlığı...
milletimin tekrar başı sağ olsun.

üzerinden üç yıl geçti ama o geceyi unutmak mümkün değil.

adana çok yıkılmadı belki, evlerimiz ayakta kaldı. duvardaki çatlaklar ve haftalarca geçmeyen korkularla. ölüme bu kadar yakın ve aciz olmanın şahitliğiyle.

sonra hayat devam etti deniyor ya, aslında sadece alıştık. hatay hâlâ toparlayamadı.

bazı isimler eksildi, bazı geceler hafızaya kazındı.
6 şubat da o silinmeyen tarihlerin en acılarından.

her şeyin olabilecek en kötü şekilde olduğu en korkunç felaket. insanlar uykusunda en hazırlıksız şekilde yakalandı depreme, çevre illeri de etkilediği için yardım konusunda gecikmeler oldu. öyle bir dondurucu soğuk vardı ki ben hayatımda öyle bir soğuk görmedim, üstüne de şiddetli yağış oldu. böylesine şiddetli bir depreme maruz kaldıktan sonra hayatta kalmak mucize gibi geliyor ama ben gördüklerim karşısında yaşadığım için utandım. o soğukta enkazın altında kalan insanlar, enkazlardan gelen sesler, bedeninin bir parçası gözüken ama çıkarılamayanlar. çok acı her şey. umarım dünyanın hiçbir yerinde böyle bir felaket yaşanmaz ama depremler doğanın gerçeği ve önlemsiz olunca da en acı şekilde yaşanıyor. hayatın faniliğini o kadar iyi anladım ki o dönemde. deprem saatinde uyanıktık öyle havadan sudan konuşuyorduk, son konuşmamız son anımız olabilirdi.

hiçbir kış o kadar ürpertmemişti içimi, üşütmemişti...
belki yaşamadık ama unutmamız da mümkün değil. acı hepimizin, başımız sağ olsun.

iskenderundaydım.
can havliyle çıplak ayakla nereye bastığımı görmeden kendimi dışarı atmıştım
çıktığımda karşımdaki 4 binanın bir anda yerle bir olduğuna şahit oldum
sonrası çığlıklar feryatlar...
allah bir daha böyle acılar yaşatmasın

bu günü asla unutmayın ve unutturmayın.

1- kızılay'ın çadır sattığını unutmayın.
2- hâlen bulunamayan cesetleri unutmayın.
3- bulunmayan veyahut belki kaçırılan çocukları unutmayın.
4- afet bölgesini ziyarete giden konvoyuyla recep tayyip erdoğan'ın antakya yolunu kitlemesiyle yardımlar maalesef geciktiğini unutmayın.
5- bu ülkenin "depreme hazırsızlık olduğunu ve asla hazır olmayacağını" unutmayın.
6- “adıyaman'da depremin ardından ilk birkaç gün istediğimiz çalışmaları yapamadık. bu yüzden sizden helallik istiyorum. gereğini yapacağımızdan kimsenin şüphesi olmasın." şeklindeki sözleriyle 27 şubat 2023 erdoğan'ın yine helallik istemesini unutmayın.
7- 12 şehrin kaderine terk edildiğini unutmayın.
8- 3 sene geçmesine rağmen halen 7-8 adımlık konteynerlarda yaşayan depremzedeleri unutmayın.

hazır liste var. emeğine sağlık tek tek hepsini yazmış. hiçbirisini unutmayın, unutturmayın ulan!

eksisozluk.com/2023-depremi...