ağlamak

verilmiş bir nimet. arkadaşlar bazen sadece öküz oturma hissini sadece bu eylem geçirebiliyor. rahatlıyorsun, çok ağladıktan sonrası anlam arayışı.

o kadar uzun zaman oldu ki ağlamayalı.

sevinçten olanı güzeldir.

yas tutmak haricinde, arada bir ağlamak insana iyi gelir, kafayı resetlersiniz. içiniz açılır, hafiflik hissi gelir. dozunda ağlamak kaydıyla tabi :)

geçen gece yaptığım eylem, uzun süredir başaramıyordum cidden rahatlık hissi veriyor insana.

hiç sevmediğim şey. bir hikayesi var tabi bu sevmeyişin. çok karmaşık da değil aslında. en azından çok ağlamış olmak kısmı gayet basit ve anlaşılır. ağlamanın, rahatlatıcılığının değil de bana yapılan ve kendi kendime yaptığım haksızlıkları hatırlatıyor oluşu, insanın kafasını karman çorman eden şey işte bu.

ne zaman ağlayacak gibi olsam engellerim kendimi. yapma derim kendime. bir kurşun daha yeme şu savaş alanında. kimsenin hakkı yok seni vurmaya. onlar vursun, onlar vuracak.. ama sen yeme kurşunu! kaç kurşunlardan!

ağlamayacağım, beni aplatmayacak şeyler ile meşgul olurum kafamın içinde ve o muhteşem karışıma karşı koyarım. göz yaşlarını yasaklarım, sürgün ederim derinliklerimde.

yanlış anlamayın ağlmak kötü değildir. ben hiç sevmem ağlamayı. üzülmenin de canı cehenneme bu arada. bu başka konu..