ağlamak

insanın kendi olağan akışı içinde bedenine ve ruhuna yaptığı en büyük yatırım. hayatın en güzel detaylarından biri. ağlamanın insana kattığı hafiflik beyaz bulutların rengi gibi, pamuk gibi, karanlıktan aydınlığa geçmek gibi...

zorluklar, problemler, sorunlar hiç bitmedi bitmeyecek. insan bazısını aşacak, kimisine yenilecek ama gözlerden ılık ılık dökülen o damlalar kalbinin ağırlığını hafifletecek ve ağır içsel fırtınaların sen ağladıkça dinginleşecek.

her ne kadar her kalıp aynı insana uygun değilse de genel manada ağlayan insana üzülürüz, gülmesini dileriz. kaçırdığımız nokta şu ki; enerjisine kavuşması için bu eylem şart.

hayatın bazı detaylarından şikayet edebilirim ama ağlamaktan yana asla bir sıkıntım yok. bazen birilerinin bir şeyleri hatırlatması ve olanı söylemesi gerekir ya aslında bunları bunun için yazdım.

hayat kolay değil, şartlar da. yaşayacak, görecek, gülecek ve ağlayacaksın.
doğru ya da yanlış yok. birikim var, değer var.

ağlamak zayıflık değil, hayata ait. hafifle, akışa bırak ve hoş gör.

öfke, çaresizlik, üzüntü, üzüntüden öfke... üzüntüden çaresizlik...
çeşit çeşit halleri var tabi insanın ama ağlamak en temelinde utanılacak bir şey değil.

her ağlayan adam acizliğinden ağlamaz. bazen ağlamak dik duruştur.

aslında esasında iyi bir şeydir. ağlayamamak feci bir şeydir çünkü. insanı duvar gibi yapar ağlayamamak. sonra duvara yaş birikir, rutubet olur; hem koku hem dayanıksızlık demektir.
ağlamak sürekli hale gelirse de o zaman destek gerekir çünkü önündeki yollar hep çamur olur ve batarsın.
ara ara ağlarsan da çiçekler sulanır, bitkiler yeşerir; canlılık demektir canlılık.

(bkz: ağlamak güzeldir)

bir duygu durumu sonucu ortaya çıkar. her ne kadar toplumda olumsuz bir eylem olarak nitelendirilse de aksine insan sağlığı açısından rahatlatıcı bir fiildir. bazen mutluluktan bazen de üzüntüden ağlanılabilir. iyi ki ağlıyoruz diyebiliyorum. çünkü ağlamak bir dışavurum, içe atmanın tam tersidir. içe atıldığında birçok aksi durum oluşabiliyor, tahmin etmek hiç de zor değil.

ağlamak... muazzam ruh boşaltma yöntemidir benim için... bazen öyle bir geliyor ki sanki içimdeki tüm kelimeler damla damla dışarı akmak istiyor... kimine göre zayıflık, kimine göre terapi, bana göreyse fazla konuşmadan içimdeki kaosu dışarıya aktarmanın en zarif yolu...aslında sanıldığı gibi dramatik de değilim ben. gözlerim sadece zaman, zaman içsel kargaşamın yol açtığı yağmurlara yakalanıyor. o kadar... bazen bir filmde, bazen çöp karıştıran insan evladını gördüğümde, bazen makarna haşlarken, bazen bir şiirin dizelerinde, bazen bir şarkının melodisinde. duygularım 7/24 açık ofis gibi çalışıyor. kimseye randevu vermiyor...* ama şu var, ağlarken kendime bile gülebiliyorum. çünkü hayat bazen öyle senaryo yazıyor ki, en iyi tepkim gözyaşımla alkışlamak oluyor. diyeceğim şu ki; ağlamak bana göre güçlü olmanın en içten ve filtresiz hali. hem belki de bazı şeyleri gözyaşıyla yıkamadan, gerçekten göremiyoruzdur...

sadece gözlere mı mahsustur?
şanslı insanlar sadece gözleriyle ağlar, gözyaşı akıtır.
ya kalbi ağlayanlar, ya ruhu ağlayanlar?
ya bunları kimsenin bilmemesi, duymaması?
bu kadar yükü taşımak, bir ömür altında ezilmektir, gün yüzü görememektir.

istiyor insan bazen, kendisini yargılamayacak bir kimsenin yanında, hayata karşı en içten duygularla.

şu an birisinin beni sarıp sarmalamasına ve orada ağlamaya çok ihtiyacım var.

okuduğumu anlamadığımda bazen yaptığım.

im running to you
hold your hand
let you get out here
if i ever trip on my dark stone
falling on my knees, if i ever cannot reach you
i would drown on my tears
my body feels light, its so warm
its so warm, the floor filled with tears
help me, its so warm
i couldnt wipe your tears
please kill me already

regülasyon şartlarından biri bence..

ağladıktan sonra gelen o sessizleşme, uyunanınca hissedilen hafifleme mesela.. tartıyorum o ağır gelen hissi uzun zamandır bekledikçe ağırlaşan o hissi.. en azından artık yükünü hissettirmiyor, hala orada kalan bir şey var mı bilmem ama.. ağlamakla akıp giden bir şey olduğu kesin..

şifa niyetine diyelim..

deşarj olma aktivetisi. kimseyi ağlarken görmek istemeyiz tabiiki. sevinçten olursa başka.

güzeldir, sık sık yapmaya çalışırım. yani bir şey olmasına gerek yok bazen ambiyans bile yaratırım. düşünürüm ne olacak böyle sonra hop ağlamaya başlarım. bir tek gece yatarken ağlamayı sevmiyorum burnum tıkanıyor. gece gelirse bu ağlama hissi def etmek için komik videolar izleyip dikkatimi dağıtırım. gece ağlamak yasaklansın yeter benim için...

kolay kolay yapamadığımdır.
canımın gerçekten yanması gerekir, iyi bir şey mi? değil, öfke patlamalarına sebep oluyor.

anlasaydın ağlardın.
ağlasaydın anlardın...

beceremediğimdir.

boğazımı düğümleyen birkaç filmi hariç tutarsak en son 8 ya da 9 yaşındayken bir cenazede ağladım sanırım. sırf rahatlamak için her canı istediğinde ağlayan insanlara inanasım bile gelmiyor.

kadınların çok rahat ağlayabildikleri halde erkeklerin 'istisnalar hariç' ağlayamamalarını sadece toplumun erkek tanımının etkilediğine inanmıyorum. biyolojik bir şey olabilir bu. erkekler toplum baskısı yüzünden çok kasıyor, duygularını yaşayamıyor görüşü bir yere kadar geçerli olabilir ama her şeyi açıklamaz bence bu. belki biz de ağlıyoruz ama içimizden, gözlerime ağla desem,

hadi git işine filan der.

ne kadar çok istesem de beceremiyorum, gözyaşını içime dökmeye alışmışım sanırım...