ağlamak

okuduğumu anlamadığımda bazen yaptığım.

im running to you
hold your hand
let you get out here
if i ever trip on my dark stone
falling on my knees, if i ever cannot reach you
i would drown on my tears
my body feels light, its so warm
its so warm, the floor filled with tears
help me, its so warm
i couldnt wipe your tears
please kill me already

güzeldir, sık sık yapmaya çalışırım. yani bir şey olmasına gerek yok bazen ambiyans bile yaratırım. düşünürüm ne olacak böyle sonra hop ağlamaya başlarım. bir tek gece yatarken ağlamayı sevmiyorum burnum tıkanıyor. gece gelirse bu ağlama hissi def etmek için komik videolar izleyip dikkatimi dağıtırım. gece ağlamak yasaklansın yeter benim için...

kolay kolay yapamadığımdır.
canımın gerçekten yanması gerekir, iyi bir şey mi? değil, öfke patlamalarına sebep oluyor.

anlasaydın ağlardın.
ağlasaydın anlardın...

beceremediğimdir.

boğazımı düğümleyen birkaç filmi hariç tutarsak en son 8 ya da 9 yaşındayken bir cenazede ağladım sanırım. sırf rahatlamak için her canı istediğinde ağlayan insanlara inanasım bile gelmiyor.

kadınların çok rahat ağlayabildikleri halde erkeklerin 'istisnalar hariç' ağlayamamalarını sadece toplumun erkek tanımının etkilediğine inanmıyorum. biyolojik bir şey olabilir bu. erkekler toplum baskısı yüzünden çok kasıyor, duygularını yaşayamıyor görüşü bir yere kadar geçerli olabilir ama her şeyi açıklamaz bence bu. belki biz de ağlıyoruz ama içimizden, gözlerime ağla desem,

hadi git işine filan der.

ne kadar çok istesem de beceremiyorum, gözyaşını içime dökmeye alışmışım sanırım...

verilmiş bir nimet. arkadaşlar bazen sadece öküz oturma hissini sadece bu eylem geçirebiliyor. rahatlıyorsun, çok ağladıktan sonrası anlam arayışı.

o kadar uzun zaman oldu ki ağlamayalı.

sevinçten olanı güzeldir.

yas tutmak haricinde, arada bir ağlamak insana iyi gelir, kafayı resetlersiniz. içiniz açılır, hafiflik hissi gelir. dozunda ağlamak kaydıyla tabi :)

geçen gece yaptığım eylem, uzun süredir başaramıyordum cidden rahatlık hissi veriyor insana.

hiç sevmediğim şey. bir hikayesi var tabi bu sevmeyişin. çok karmaşık da değil aslında. en azından çok ağlamış olmak kısmı gayet basit ve anlaşılır. ağlamanın, rahatlatıcılığının değil de bana yapılan ve kendi kendime yaptığım haksızlıkları hatırlatıyor oluşu, insanın kafasını karman çorman eden şey işte bu.

ne zaman ağlayacak gibi olsam engellerim kendimi. yapma derim kendime. bir kurşun daha yeme şu savaş alanında. kimsenin hakkı yok seni vurmaya. onlar vursun, onlar vuracak.. ama sen yeme kurşunu! kaç kurşunlardan!

ağlamayacağım, beni aplatmayacak şeyler ile meşgul olurum kafamın içinde ve o muhteşem karışıma karşı koyarım. göz yaşlarını yasaklarım, sürgün ederim derinliklerimde.

yanlış anlamayın ağlmak kötü değildir. ben hiç sevmem ağlamayı. üzülmenin de canı cehenneme bu arada. bu başka konu..

en sevmedigim olaylardan biri.
basım agrıyor.
gozlerim şişiyor.
ve cok mutsuz hissediyorum.
mutsuzlukla barısık bir insan degilim.
huzunden beslenmiyorum.
en sevmedigim ruh halleri bunlar:(

ezikliktir.

kulaklığımda sezen çalıyor;

" acıyasım var kendime çok
anlatasım var elin adamına

gülmedi bahtım, gülmedi gitti
gülmedi bahtım, gülmedi gitti
sen ağla derdine şimdi
sen ağla derdine"

marion adlı yazar arkadaşın bu # 4042984
sezen bu, ardından sen ağlama dayanamam , ağlama göz bebeğim sana kıyamam demiş.
bordeliner, bipolar gibi.
ama hep aşk yüzünden bunlar.

iki şarkının arasında bin beş yüz yıl olduğu için ne borderline ne de bipolar saymam ya. yeni fikirler lazımdı demek ki.

ben bosandıktan sonra 7-8 sene bir kere bile aglamadım. biliyorum, bu da normal degil. o yas surecinde 'numb' derler ya, garip bir depresyon ve hissizlik halindeydim. bitkisel hayat gibi.
sonraki 4 sene de cok az agladım. bir elin parmagını gecmez aglamam.
ama son bir haftadır zırt pırt aglıyorum. bi de bi aglamaya baslayınca durduramıyorum. biraz duygusal ve hassas bir donemdeyim sanırım. aglamayı da hic sevmem. insanlar hep gülmeli hayatta bence. hayat guldursun, mutlu etsin.