anlamsızlık

algının kalpteki penceresiyle varlığın ruhu arasında kopan bağ.

bazen başka bir galaksiden bu dünyayı ilk kez ziyaret gelmiş biri olduğumu düşündüğümde dünyaya bakıp gördüğüm şeydir.

bu belki benim yeterince zeki olmamandan kaynaklanıyor olabilir, belki ilk kez gördüğüm şeylere anlam verme konusunda çok beceriksiz ve yeterli düşünce gücüne sahip olmayan biri olabilirim. ama gerçekten baktığım her şey bana anlamsız geliyor zaman zaman. bunların bazılarını not defterimde listelemişim bir zamanlar:

ütünün anlamsızlığı: ütü kullanan birini ilk kez görsem çok anlamsız gelir bana. plastik ve metalden yapılmış bir aleti ısıtarak kumaşların üzerinde gezdirmek. şu an bile manasız gelse de ilk kez görsem aklım almazdı sanırım.

paranın anlamsızlığı: üzerine resimler basılı renkli kağıtları değiş tokuş ederek bütün dünyanın anlam yükünü bu kağıtlara yüklemek galaksi gezgini bir insanolunbiraz’ın anlam vermeyeceği bir şey olurdu, aslında şu an da biraz öyle.

el sıkışmanın anlamsızlığı: bir şeyleri kavramak tutmak için tasarlanmış olan organların bir karşılaşma esnasında karşılıklı olarak bir birini kavraması bu sahneye ilk kez tanık olan zavallı bir zihinde anlamsızlık fırtınasına neden olabilirdi.

maddelerin hepsinin buraya yazma niyetinde değilim. ama baktığım her yerde anlamsızlık görüyor oluşuma bir anlam veremiyorum.

gecenin sonunda vardığımız nokta, hiçliğin tam ortası ve belki de bilmek önemi değildir.

-tıkanma, palahniuk.

t/ bir şeyin anlamsız olma durumu.

diyalektik ile yin ve yang her şeyin ancak zıttıyla var olabileceğini söylüyor, her şey anlamlı olsaydı, anlamsız diye bir kavram kalmazdı ve anlamsızın anlam bulabilmesi için anlama ihtiyacı var.
çünkü paradoksal biçimde, anlamsız kelimesinin bile bir anlamı var...

böylece anlam olmasaydı, anlamsızlığın hiçbir anlamı olmazdı.

saçma bulduğum şeyleri dile getirirken, kendime şov mu yapıyorum acaba diyorum bazen.

depresif bir hal içinde alık bir vaziyette sğaa sola bakarken buldurur insanı.

anlamsızlıkta kendi içinde anlam barındırır, anlamsız hiç bir şey var olamaz mantıksal çerçevede. şayet anlamsızlıkta bir anlam halidir, daha doğrusu anlamsızlık durumu bir anlam bildirir. yani "anlamsızlık" mutlak olamaz; anlamsız olarak tanımladığınız her şey, sizin onu gözlemleyip tanımlamanızla bir anlam kazanır. yani anlamsızlık durumu bilgi içerir, bu yüzden tamamen anlamsız olamaz.(bkz: dilin sınırları)
inşallah deli gibi gözükmüyorumdur.

her şeyi izle, dinle, anlamaya çalış.
bazı şeyleri sonuna kadar dinle ve anlamaya çalış.
bazı şeyleri dinleme, vakit kaybetme çünkü diğerlerini yaptığında bunu daha leb demeden anlamış olacaksın ama yine de onların kendi arasında konuşmalarına, varlıklarına izin ver, tahammül et. henüz bilmiyorlar senin bildiklerini çünkü henüz biz de bilmiyoruz başkalarının bildiklerini.

anlam yaşadıkça yerine oturan puzzle parçaları gibidir. onu bir hamlede yerine koymayı beklemek bir mucize beklemek gibidir yahut kopya çekmek gibidir. kopya çekerek öğrenilse de asla başka bir yol keşfedemeyecektir kopya çeken. anlam arıyorsan anlamsızlığa tahammül etmek gerekir bence.
bir yol arıyorsan izle, dinle, keşfet ve kalbinle o yola gir. kendi yoluna.

hayatın anlamı yoksa, bu onu biraz daha yaşanmaya değer kılar..sonu ölümse hayat neden var ?

sisifos’un büyük bir kayayı sürekli bir tepeye itmesi gibi her gün tekrarlanan ve anlam bulunamayan görevler üzerinde yaşıyoruz. belki de hayatımızın büyük bir kısmı bu görevlerden oluşuyor. bunun anlamsızlığı üzerinde savrulup duruyorsun..
dünyaya atılmışsın ve önüne çıkan acı tatlı ne varsa yaşıyorsun. bu sabah buruktu içim biraz sonra ne yaşayacağımı bilmiyorum..
iyi ve kötü her şeyin ortasındayız.
nasılsın sorusuna yuvarlanıyorum cevabını veriyorum.. bazen bir ağacın gölgesinde sakince durup ferahlıyorum bazen yokuş aşağı nereye çarpacağımı bilmeden yuvarlanıyorum.
bazen amaçlarda anlamsız görünür gözüme fakat bunu düşündükçe acı çektiğimi fark ettim. bir amacım olsa da olmasa da beni bu yerde tutan köklerim olmalı. durmalıyım veya yuvarlanmalıyım. hiçbir amacım olmasa bile gün doğuyor ve güneş ısıtıyor.
dünyaya gelişinin bir anlamı olmalı, dünyanın bir gizemi olmalı diye sorgularken koca bir ömür geçiyor. herkes kendine göre anlıyor ve yaşıyor.. bir iyi, bir kötü bu hep böyle sürüp gidecek.. bugün benli yarın bensiz..

“hayatımın neden bir anlamı olsun ki? işim var, yemek yiyorum, uyuyorum. işte bu kadar.”
bu kadar olduğunu kabullendiğinde belki rahatlarsın.. sağlıkla kalmak bence en ayrıcalıklısı..
hayat anlamsızlık içinde anlam bulma davası.. herkes kendi anlamını yaratma çabasında olsun yeter... çaba yeter deyip çekiliyorum..

t: yazarların anlamsızlığa bakışını gördüğümüz başlık.

sürecin dışında yaşamaktan kaynaklandığını düşündüğüm durumdur hocam. uzaktan izlemekle hayata dahil olunmuyor ve o noktada hayat anlamını kaybediyor. renklerin solması olayının gerçek olduğunu biliyor muydunuz? o anlam kayboldukça depresyon düşük miktarlarda kana girdiğinden dolayı renkleri bile daha cansız görmek başlanıyor. korkunç. en azından şahsım bu durumu çok korkunç buluyor. bilemiyorum, fazla seviyorum hayatı galiba.*

süreçte hiç yoksun.

bir şekilde şu hayata dahil olduğumuzu kabullenmemiz lazım. eğer kendimizi imha edemiyorsak, sürece dahil olmamız lazım. * yapacak bir şey yok.

akşam gölgenin ufuklara yürüyüşünü seyretmek..
güneş yavaş yavaş batarken bir gölge yürüyüşü başlar, doğudaki son ışık zerresine kadar izlerim bu yürüşü.

yeterince anlamlı buluyorum bu takibi, kuş seslerinin arasında.

içine doğduğumuz ve her gün her saat bize kendini başka bir yolla hatırlatan hayatın gerçeği
ne kadar çabalarsak çabalayalım ne kadar içten istersek isteyelim hiçbir şeyin hiçbir zaman anlamı olmayacak
ve bu korktuğunuz kadar kötü bir şey değil o sizin korkaklığınızla ilgili daha çok