babayla kavga etmek

babam benden kendisinden bir tane daha yarattı ve kendisiyle belirli aralıklarla tartışıyor.

%70 aynıyız, zor biri ama alıştık. bir yerden sonra çözüyoruz.

baba ile kavga kelimelerini aynı cümlede görünce bir ürperme geliyor.
ne kavgasından bahsediyorsunuz siz?

30'larıma kadar falan epik kavgalar ederdik babamla. aslında 20'lerimin ortalarından sonra falan azalmaya başlamıştı diyebilirim. 30'larımda epey azaldı kavgalarımız. 40'larımda ise çok daha azaldı. hala bitmiş değil ama cidden çok azaldı artık ve eskisi kadar şiddetli olmuyor. fiziksel şiddet zaten hiç olmadı da bayağı ağır sözlü kavgalar ediyorduk eskiden. sonuçta ikimiz de bundan memnun değildik. insanın mizacını değiştirmesi zordur ama bu bir gereklilikse de bu yönde gayret göstermek iyidir. bunu ikimiz de yaptık sanırım ve artık aramız çok daha iyi babamla.

saygımı yanındayken bacak bacak üstüne atmaktan bile rahatsız olacak şekilde gösterirken, sevgimi gösterebilmek konusundaysa çocukken sahip olduğum bütün enstrümanları büyürken kaybetmiş olduğum için güdük kaldım. zaten bunalımdan belimi doğrultup da içten bir gülüşü bile yaşayamadım içimde. dertle uslanmış gönlüm sevgiyi hissetse bile göstermeye güç yetiremedi diyebilirim.
muhtemelen babam da beni mutsuz, keyifsiz, mesafeli, sıkıntılı, bunalımlı biri olarak tarif edebilir.

baba oğul olarak kavgamız yoktur.

çok ergence
erkek adam ayrı eve çıkar

kendisini ölsün diye dördüncü kattan atmıştım ölmedi şerefsiz.

geberdiğinde de cenazesinin olduğu gün ehliyet almaya gitmiştim mezarının yerini bile bilmem.

not: pişman falan değilim.

20-25 yil aradan sonra gordugumde cok istedim, ayni kucukken, kendimi koruyamiyorken yaptigi gibi sacma sapan sebeplerle bana elini kaldirsin diye.
allah biliyor ya, dua ettim. onun butun kemiklerini kirmak icin bana en ufak bir sebep versin diye.
vermedi. veremedi. tirsti.