bazı kadınların yemek yapmayı hizmetçilik olarak görmesi

(bkz: hatunlarda başlayan ben annen değilim akımı)

hizmet olarak bekleyenlerin varlığından ortaya çıkan durumdur.

eğer kadını hizmetçi rolüne büründürürseniz tabi öyle görürler. yemek yapmak genelde eğlencelidir. insan zevkle yapar ama iş "çalış köle" noktasına gelirse yemek yapmak da eziyet olur normal ev işi de hizmetçilik olur.

eve gelip nördö bönöm yömöğöm diyen erkekler yüzünden böyle bir algı var. oysa bir erkek eve geldiğinde benim güzel karıcım bugün ne yapmış dese, yedikten sonra da öküz gibi sofradan kalkmayıp yediği yemeği övse, birkaç güzel söz söylese zaten kadın bunları yaparken ekstra bir aşk ile yapar. evde köşedeki esnaf lokantasındaki gibi yemek yemeyin.

aslında geçmişten beri süregelmiş olan normlardan kaynaklanıyor. evet, yemek yapmak hizmetçilik demek değil. fakat kadınlar çok ama çok uzun zamandır bunu istese de istemese de yapmak zorundaydı. günümüzde bile bu şekilde davranan insanlar çok fazla. bir evde erkek kadın fark etmeden herkes çalışsa dahi bu kadınların sorumluluğu olmaya devam ediyor. her iki taraf da işte yorulsa da birisi eve gelip dinlenirken bir diğeri genetik olarak ona yıkılan görevlerin altında kalıyor. haliyle de hizmetçi miyim diye tepki gösteriyor.

sebebi, yemek konusunda sorun çıkaran koca iticiliği'dir.

tamam, erkek akşam yemek istemedi, işyerinde akşamüstü yemek çıkıyordu vs..

be mübarek, kendine yapmayacak mısın, bir tabakta kocan için koymak neden zoruna gidiyor.

gerçekten anlaşılması zor türsünüz.

ataerkil toplumlarda ortaya çıkabilecek bir toplumsal cinsiyet problemidir.

kesinlikle yersiz değildir. her iki elin de çalıştığı evlerde kadın eve gelir gelmez mutfak tezgahının başına geçerken erkek de canhıraş kumandaya koşuyorsa kadın kendini hizmetçi gibi hissetmesin de napsın allasen?

toplumsal cinsiyetçi ıvır zıvırlar da geldiğine göre mesele iyice sarpa sarmadan,
tanım: bazı kadınların sorunudur.

kadınların mecburen yapmak zorunda oldukları şeylerden biriymiş gibi bir alg oluşturulursa kadınlarda buna itiraz edecektir ve fakat bu itirazlar arşa çıkıp yuvayı dişi kuşun yaptığı hakikatine de halel getirmemelidir nitekim bu benzetme bile toplumumuz erkekleri tarafından yanlış algılanıp evle ilgili her şeyi kadına yıkmak olarak kabul görüyor malesef, yuvayı yuva yapan kadındır arkadaş şunları düzgün anlasak bu sorunlar kendiliğinden ortadan kalkacaktır.

kadinlar sever efenim. icinde bulundugu ortama kendinden bir seyler katmayi, bulundugu mekani guzellestirmeyi, yuva bildigi alana emek vermeyi... yemek yapmak, temizlik yapmak ya da dahasi. bunlar aslinda bir tür icindeki sevgiyi gosterme eylemleridir. dusunuldugunun aksi kadinlarin hosuna gider bunlari yapmak. zor gelmez o yuzden. ama yaptiklarina karsi bir tesekkur, bir takdir bekler elbet. ayrica cok zor da olmasa gerek bir "eline saglik" soylemi dimi?
diliniz yediginiz yemekten lezzetli olursa eger, yapilanin farkindaligini hissettirirseniz, tek kisilik goreviymiscesine bir tavirla yaklasmazsaniz kadin yapar. seve seve, sevkle hem de. kadin sorumluluktan kacmaz, kadin toparlamaktan, cekip cevirmekten kacmaz. aksi yonde bir seyler isliyorsa muhtemelen sevkini kiran partnerinin/esinin salakligindandir. (biraz agir oldu ama oyle)

yumurtayı bile kırarken elime yüzüme bulaştırdığım için kadınların olaya bu şekilde değil de evde yemek zehirlenmesi yaşanmaması için bir sağlık önlemi olarak bakmalarını rica ediyorum.

ama şöyle olur, arada çay demlerim çay içeriz, buzlukta dondurma varsa bir kupa da size doldururum, ne bileyim meyve tabağı hazırlarım falan. bunları yaparım ama benden yemek yapmamı istemeyin.

çalışıp para kazanır finansal sorunları da ben çözerim ama yemek yapamam. konuya feminizm temelinde değil de bir insanlık dramı olarak bakılması taraftarıyım.

genellikle z kuşağının marjinal olucam derken sağa sola salça olduğu konuların içinde bu konu da var maalesef.

annem.
pilav yapar yemez
kuymak yapar yemez
yemeğin sonuna kadar herkesin önüne bir şey koyar
sonra da yemeğin sonunda
ancak yemek yapıyorum
ben bir şey yemedim der.
çamaşır koyar makinaya
sanki dersin askeriyede çamaşırcı.
öyle yıkadım böyle yıkadım
çamaşırları
kimse kadrimi kıymetimi
bilmiyor diye yakınıyor.
sonra da hizmetçiyim ben tabi diyor.
46 yıldır yapıyor bunu.
yapma diyorum,
bana karışma diyor.
dünyanın en zor kadını, benim annem.
ona sabretmeyi başarırsam,
cennetlik olucam.
ama işte şeytan bırakmıyor ki.
allahtan son iki üç yıldır sosyolog edasında konuşuyorum onunla
bir şey anlamıyor ama çok kızıyor
bana akıl verme diyor.
nazlı böcek annem işte.
seviyorum ben bu nazlı böceği.
bunları bi okusa var ya
ilk iş sütünü haram eder.
sakın demeyin ona bir şey.*

söylenebilecek çoğu şeyin söylendiği başlık.

açıkçası bazen insanın canı yemek yapmak falan istemiyor. kendine bile yapmıyorsun yani. evde bulduğun dandik dundik ne varsa yiyerek o öğünü yahut günü atlatıyorsun. bir başkası gelip de yemek bekleyince işkenceye dönüşüyor iş.

annem çocukluğundan beri mutfak işleriyle uğraşır. rahmetli anneannem çalışıyormuş. evde 3 çocuk, en büyüğü de annem... kardeşleri aç kalmasın diye küçücük yaşta mutfakla tanışmış. bulaşık falan da cabası.

sonra yine çocuk denecek yaşta evlenmiş ve 2 çocuk doğurmuş. bir yandan da babamın ailesiyle aynı evde yaşadıklarından, yani evdeki "gelin" olduğundan yine mutfak, yine aynı işler.

senelerce o kadar bıkmış ki artık mutfaktan, şimdi yemek yapıp da mutlakta çok uzun zaman geçirirse çarpıntı tutuyor. panik atağa dönüşmüş artık mutfak fikri onda. şimdi siz bu kadına "yemeğim nerde" baskısı yaparsanız her gün bu kadın artık bu mecburiyeti hizmetçilik gibi görmesin de ne yapsın?

bazı insanlar sever yemek yapmayı, yeni çeşitler denemeyi falan. annem onu da zaten sevmediği için iyice eziyet gibi geliyor kadına. teyzem severdi mesela ama zorunluluğa dönüştüğü için artık o da sevmiyor.

neyse. salın kadınları. hele karı koca ikiniz de çalışıyorsanız...

yemek herkesin yapabileceği bir şey olduğu için ne olursa olsun hep yemek işinde kadına bakılması yüzünden gösterilen en haklı tepki.

annem 35 yaşında evlendi, evlendiğinde yemek yapmaktan zerre anlamazdı, babam öğretti ona. sonradan sonradan yemekleri o yapmaya başladı.

abi eskiden benim kafamda hiç böyle fikirler yoktu, hatta diyordum ki yemeği ben yaparım herhalde çünkü hem yapmayı seviyorum, hem güzel yapıyorum. şimdi bu yeni nesil söylemler ağızdan boşaltılmaya başlandığından beri bende bir inat gelişti. bayan değil kadın meselesindeki gibi aynı. artık diyorum ki, yemeği seve seve yapacak. doğrama, ayıklama işlemlerine yardım ederim belki. yemek de seçmem, yememezlik de etmem, geniş geniş rahat rahat yapacak. öyle dışarıdan söylemek yok, hem pahalı hem sağlıksız. köy pazarına ben giderim ya da isterse birlikte gideriz, taze sebze, peynir, zeytin, yağ vs. alırız. yıl dönümünde de mutfak robotu almayı planlıyorum.

günümüz dünyasında ortalama üzeri kazanan evlerde yemek pişmiyor.
insanlar çalışıyor, kazanıyor ve eve geldiğinde onunla uğraşmak istemiyor (son derece de haklılar)

hep söylüyorum, avrupa'da başladı tek tük.
türkiye daha bir ortadoğu ülkesi olduğundan buraya gelmesi 50 yılı bulur.
mutfaksız evler.
hadi geniş bakalım, 100 yıl sonra yemek yapmak diye bir dert olmayacak arkadaşlar.
fast food ile başlayan online sipariş, şu an istediğiniz ev yemeğini söyleyebilirsiniz ortama dönüştü.

örneğin: canınız nohut & pilav çekti.
nohutu önden ıslatacaksın da (ya da fissler düdüklü alacaksın) ertesi güne yumuşayacak, onu yapacaksın pilav vs bulaşığı ayrı dert hazırlaması ayrı dert.
ne yapıyoruz?
hop online yemek hizmeti, 15 dakika sonra sıcacık nohut ve pilav kapıda hem de sadece 100 lira.
100 lira için ne kendimi ne de çevremi yormam.
diyeceksiniz ki: lezzeti senin yaptığın gibi olmaz.
ara araştır, dene kardeşim.
seninkinden daha lezzetlisini yapan da vardır elbet.

kadın sevmez efenim. kadın yorgun argın işten gelip yemek yapmayı, çamaşır yıkamayı, bulaşık dizmeyi sevmez. evde beraber kalıyorsak işleri de beraber yapacağız. beyimiz yoruluyor da biz işte çiçek mi kokluyoruz.

acıkan tencereyi doldursun.