bir şarkıda geçen en acı söz

aman aman, yandım amman
kurşun gibi izler
son bakıştaki o gözler
kaldı aklımızda.

erdal eren'e hasretle..

el eleyken şimdi düşman.

sıla/ boş ev

"ain't no sunshine when she's gone"

bill withers

"git dersen giderim, kalırım kal dersen."
bir eflatun ölüm

cem adrian - sen benim adlı şarkısı komple. fiziksel olarak bile canımı yakıyordu sanki bu şarkı bir zamanlar. uğruna böyle acı çektiğim kişiyi nasıl unuttum ben vallahi inanılmaz.



hep aynı sessizlikle
geliyor gece
hep aynı yalan dolan masalları
dinliyorum yine
hep aynı yüzler
hep aynı sesler
peşimde
anlatamıyorum
inandıramıyorum
kendime
sen benim
yarım kalan cümlelerimsin
hiç söyleyemediğim
söylemediğim o sözlerim
sen benim
hiç ısınmayan ellerimsin
hiç unutamayan
unutmayan o kalbim
sen benim
eksik kalan yerimsin
kapattığım pencereler
güneşlere çektiğim o perdelerim
sen benim
hiç sevmediğim sessizliğimsin
kaybettiğim yolum
korktuğum karanlık
hiç tutamadığım o yeminlerim
sen benim
yarım kalan cümlelerimsin
hiç söyleyemediğim
söylemediğim o sözlerim
sen benim
hiç ısınmayan ellerimsin
hiç unutamayan
unutmayan o kalbim
sen benim
eksik kalan yerimsin
kapattığım pencereler
güneşlere çektiğim o perdelerim
sen benim
hiç sevmediğim sessizliğimsin
kaybettiğim yolum
korktuğum karanlık
hiç tutamadığım o yeminlerim
sen benim
terk ettiğim şehirlerimsin
düştüğüm çukur
uzanan ellerim
hiç tutunamadığım o gidenlerim
sen benim
kovulduğum cennetimsin
eğdiğim yüzüm
sövdüğüm aydınlığa
hiç açamadığım o gözlerim

artık dönmeyeceksin haberi yok eşyaların
asılı hırkanın yanında gülümser fotoğrafın.

içıimden şehirler geciyor her durakta duruyor inmiyorsun
seni en sıcak ben öperdim. kim biliir? ama sen bilmiyorsun.

daha dün yanımda kollarımdaydın.

çaldı gençliğimi yıllar zamansız.

medineye varamadım.

mini mini bir kuş donmuştu

bazen, yıldızlar bakar kayıp gidene.

ezginin günlüğü - gül kokusu.

doğduğum kusurdu yaşantım hata
ben isyan ederim böyle hayata
kimim var gelip de elimden tutan
yarab unuttun mu mahsun kulunu...

hümeyra/ kördüğüm/ söz/ şevket rado

melih görgün
14 bahar

alnına koyarken veda busemi,
hani, ey gözyaşım akmayacaktın.
sözleri yazan kim hatırlamıyorum. hasta olana kızına ağlamaması için söz vermiş fakat kızı hayatını kaybedince gözyaşını tutamamıştır.

omzumda iz bırakma, yüküm dünyaya yakın. elfida şarkısını yanlış hatırlamıyorsam lösemi hastası bir kız için yazmıştır.

yukardakileri çoğu kişi bilir. birde mavi saçlı kız kitabı vardır ki kitap lösemiden ölen 15 yaşındaki burçak çerezcioğlu'nun günlük notlarından oluşur. bir noktada babası şu acı satırları yazar.

"sabah uyandığında hala hastaysan mutluyum, çünkü eğer hastaysan yaşıyorsun demektir"

<ain't the years gone by fast
i suppose you have missed them
oh, i almost forgot to ask
did you hear of my enlistment?>

mabaddan taktı bıçağı

çikita muz ne kadar tatlıydıysa bu sözler de bir o kadar acı...

"vitamini havuz, ben gübre sen tuz." ajdar — çikita muz

beni sevmediğin zamanlarda alıştım susmaya.

yolladım
varmadı mektubum ona
geçerim hayat çölünden
buna kendinden sürgün denir
doğmadı
doğmadı bir güneş daha

aşkım gülüm