bir zamanlar çok yakın olduğun dostla aranın birdenbire fena halde bozulması

birdenbire olmuyor genelde. ya yapılan şeyin farkında olunmuyor ya da bi birikmişlik sonucu oluyor. genelde o arkadaşlıklari bozan taraf olarak karşımdakinden salağa yatmak şeklinde dönütler aldım. onların etrafındaki herkes de beni kötü bilir o yüzden. eski dosttan da ne fena düşman oluyor bee

yillardir yasiyorum.

ama sadece yasiyorum 25 senedir.

ama yillardir yasadigim 1 hadise, cidden oyle oluyor. 1 sebebe bagli da degil.

çok değer verdiğini iddia eden biri vardı. ruhumdan bir parça gibisin senle çok samimiyiz falan. sonra bir konuda yardım etmemiştim beni engelledi. daha önce yaptıklarımı görmeden.

ölçülü sevmek lazım:

sevdiğin kimseyi ölçülü sev; olur ki bir gün o, senin buğzettiğin / sevmediğin kimse oluverir. buna mukabil, buğzettiğin kimseye de ölçülü buğzet; olur ki bir gün o, senin sevdiğin kimse oluverir. *

kesinlikle birden bire olmuyor, çok yakın olduğun arkadaşın işin belli bir toleransa sahip oluyorsun. huyunu suyunu, düşünce tarzını çok iyi bildiğin için geri planda yapılan ince hesapları yanlışları adeta görebiliyorsun.

zamanla zayıflıyor, maalesef sonunda inceldiği yerden kopuyor.

genelde uzun zamandır tölere edilen mevzuları artık tölere etmek istememe üzerine gerçekleşiyor. her an herkesle bu duruma gelebileceğinin bilincinde olarak arkadaşlıkları yönetmenin daha sağlıklı olması da bu yüzdendir vesselam.

uyanış evresidir.
bu konuda genel kanım, hiçbir şeyin birden bire olmadığı yönündedir. bu durum bir birikimin sonucudur, bir fark ediştir. aslında hep uzak olduğunu ama iyi niyetinin kötü sonucunu geç algılamaktır. bütün ilişkilerin temelde bir çıkara dayalı olduğunu fark edip, bunu kabullenene kadar ara ara yaşanır. bu kabullenişten sonra çok da önem taşımaz hayatınızdan çıkan veya çıkardığınız insanlar. temelde herkes yalnızdır, ortak paydada buluşmaya çalışırız iletişim kurmak için, sosyal canlılarız. bu yorucu olmaya başladığında da artık puzzlelın eksik parçalarına daha çok odaklanmaya başlarız.

araya 3. kişinin girmesi ile çocukluk dostumla yaşadığım hadise.giren kişi de bana kelek atıp onla takılmaya başladı.bu garibim de bana sen ayrısın diyip düşmanımla takılıyordu.uyardım ama nafile,ya beyaz ya siyahsındır g*t olmanın alemi yok.

bunu yapabileni anlamıyorum.
çok yakın olduğum kişiyle sadece dışarı cıkar cayimi kahvemi alkolumu içer geçerim ve sırrımı, ozelimi acmam bile dogal olarak kimle aram ne zaman bozuldu ne zaman cok fena bozuldu anlamam.
ne bicim dostluklariniz var oyle bozulan dostluk mu olur.

illa vardır bir sebebi. mesela hasımlarınıza meyletmesi gibi.

bir an geliyor, gözün bir çift göz, dilin kulak, kulakların dil arıyor ancak umursanmıyorsun. bekliyorsun ancak gelenin olmuyor. o an anlıyorsun ki hiç önemin yokmuş bir gönül bağında. sonrası ise derin bir sessizlik.

birdenbire değil, yavaş yavaş… bir süreç içinde olur ve genellikle karşıdan beklediğin ama yapılmayan şeyler içinde birikir. kırılır kırılır içine atarsın. konuşma olsa da hiçbir şey yokmuş gibi davranırsın. bir bakmışsın kopmuşsunuz. artık o bağlanma da kalmadığı için pek koymuyor.