boşanmanın ülkemizde bir aile faciası olarak düşünülmesi

bu coğrafya da evlilik de diğer çoğu şey gibi kutsallaştırıldığından, gözlemlenebilir bir gerçektir...

insanımızın iletişim problemi var... bu problem de sanıldığı üzere sadece iletişememekten değil, yanlış iletişmekten de kaynaklıdır. birbirini tanımıyor insanlar, tanımaya çalışmıyor. aksi gibi tanıtmaya da çalışmıyor yahut kendini beğendirme endişesi ile yanlış tanıtıyor. e hal böyle olunca, yalancının mumu da yatsı ezanından önce söndüğünden; ''çok değiştin sen'' e bağlanıyor muhabbet... halbu ki değişen bir şey yok.. ilk başta değişikti, asıl şimdi kendisi...

tabii dünyanın sonu değildir... evlilik yani..
bu yüzden boşanmak da dünyanın sonu değildir... iş ki işler çirkinleşmesin...

çünkü bir aile faciasıdır. bunda şaşırılacak bir şey yok. dünyanın her yerinde evlilikler iyidir boşanmalar kötüdür ve olanlar hep çocuklara olur. aile her şeyden evvel çocuk için vardır. onun huzuru mutluluğu ve topluma kazandırılabilmesi için önemlidir. boşanma durumlarında ise siz ne kadar medeniyiz falan filan deseniz de o çocuk mutlaka etkilenir. ve evet onun için bir faciadır.

boşanmamanın daha büyük aile facialarına sebebiyet verebilen bir şey olduğunu kabullendiğimiz gün, işte o gün her şey daha parlak ve daha net olacak.

boşanma meselesi ülkenin en büyük tabutlarından biri haline geldiği için ne yazık ki son çıkış olan boşanma sapağından çıkamayan insanların sonu cinnet, en hafif haliyle ise aile içi şiddet oluyor. boşanın gitsin. hayatı birbirinize dar etmenin ne anlamı var. sonsuz bir yaşam vadedilmiyor ki kısıtlı hayatımızı birbirimize dar edelim.

boşanan bir insan olarak bebeğimle çok mutluyuz ve bunun gerçekten ülkemizde bir aile faicasi olarak düşünülmesi ayrıca hiç umrumuzda değil.
evlenenler kadar boşanmalar da olabilir gayet normal bir durum.

boşanma değil ama boşanmaların bu kadar çok olması facia.

boşanmak bazen aileyi kurtarmaktır ben çoktan dağılmış bir aileye doğdum bizimkiler boşandığın da üç günlükmüşüm ve gerçekten tüm samimiyetimle şunu söyleyebilirim iyiki boşanmışlar
uzagimdayken bile bana bana bu kadar yara açan bir babayla ya aynı evde büyüseydim
çocuklar var elalem ne söyler diye kimseye katlanmayın çocuklarınızı da katlanmak zorunda bırakmayın
bazı ayrılıklar gereklidir

faciadır elbette. yuva yıkılmasını facia olarak görmemek de ayrı bir facia.

çünkü türkiye’de evlenmek ve çocuk yapmak en büyük başarı olarak görülüyor.

arada kalan çocuk için faciadır.

aile faciası değildir. ama çocuk varsa arada dikkatle düşünülmesi gerekir. tabi her aile ortamı bir çocuğa olumlu katkıda bulunmayabiliyor. bu sebeple her durum için farklılık gösteren bir durum boşanmak. sadece mantıkli, kararlı ve sonuçlarına katlanmaya hazır olun.

boşanma olası aile facialarını önler aslında.
bir ailenin dağılması üzücü olabilir ancak facia değildir. olmayan birşeyi zorlamamak gerekir, zorlandığında çocuk için de taraflar için de sonucu gerçek bir facia olabilir.

ülkede medenice ayrılanların sayısı bir elin beş parmağını geçmediğinden olsa gerek. hele hele her ne kadar kendini haklı görürse görsün çocuğunu alet eden, annesine veya babasına düşman etmeye çalışan en büyük kötülüğü evladına yapıyordur.
anne-baba boşanınca çocuktan da boşanan ebeveynler var maalesrf. o da sıkıntı.

türkiye'deki aile yapılarında geçmişten gelen bir düşünce bu. aman yuvana sahip çık, aman ayrılayım deme... kimse boşanmak için evlenmiyordur. kötü giden bir birliktelik varsa bunu sonlandırmak her iki taraf için de daha sağlıklı olur. hatta arada çocuk dahi olsa bu durum böyle. mutsuz, geçimsiz bir aile ortamında büyümektense sağlıklı bir ortamda büyümeleri psikolojik gelişimleri için daha iyi olur. keşke evlilikler güzel devam etsede insanlar birlikteliklerini sonlandırmak zorunda kalmasa. fakat sağlıksız bir ilişkiyi sürdürmek için çabalamanın bir anlamı yok. aile faciası gibi bir durum söz konusu değil kanımca.

kızlarımız evlendirilirken aile tarafından gelinlikler girdiğin evden kefenle çıkarsın sözleriyle gönderildiği, babaların söz söylemeye hakkı olan ancak annelerin özellikle kızlarını koruyamadığı, ailesinden şiddet gören kadın bunu anne babasına söylediğinde maalesef ki haksız görüldüğü, abartıldığı bir yerde boşanma elbette ki faciaya dönüşür.
erkek sürekli pohpohlanır, aslan oğlum sen yaparsın, erkek adam aldatır erkek adam masaya elini vurdum mu kadın korumalı gibi söylemlerle büyütülür ve babasından da öyle görür ise boşanma tabi ki faciaya dönüşür.
bu sadece bizim gibi bir ülkeye yakışan bir durumdur. ya da 3 . dünya ülkelerine.

gelinlikle girdiğin evden kefenle çıkacaksın diye çıkılan yolun, kefen dışında bir giysi ile sonlanmasının yarattığı şoktur.

evlenmeden önce baba parası, evlendikten sonra da koca parası ile hayatını idame ettiren kadınlar için boşanma bir faciadır zira kadının meslek edinmesine izin verilmez, düzen hem baba evinde hem de koca evinde kadının güçsüz olması/kalması üzerine kurulursa yani tabiri caizse, kanatları kırılan bir kuşa "haydi uç" denilirse tabii ki böyle bir kadın için boşanmak faciadır, ta ki özsaygısını kazanıp kendi ayakları üzerinde durmayı öğrenene kadar...

ve ne acıdır ki bu düşünce sadece taşrada yaşayanlar için geçerli değildir. gelinlik-kefen ikilisi düşünce yapısını bir nebze anlayabiliyorum. eğitim seviyesi düşük kesim bunu namus meselesi haline getirirken eğitim seviyesi yüksek aileler içinde bazen prestij meselesi sayılıp facia olarak düşünülebilmektedir.

halbuki bir çok çocuk için artık huzurlu bir evde büyüme garantisidir.

asıl kötü giden bir evlilikte boşanmamak bir aile faciasıdır. hem çiftte hem varsa çocuklarda onarılamaz yaralar açar. bir kez olsun elalemin fikrini değil de kendi psikolojisini düşünmesini tavsiye ediyorum herkese.