boşanmanın ülkemizde bir aile faciası olarak düşünülmesi

bu durumun doğrudan çocuklar duymasın ile alakalı olduğuna yemin edebilirim. halukla meltem çiftinin boşanma arifesini öyle dramatize ettiler ki bütün nesilde travma etkisi bıraktı.

evliliğe bakış sebebiyledir.

şimdi, beni duygusuz bir vahşi gibi göreceğiniz tanımıma başlıyorum.
çocukken, anne ve babası ayrı olan çocuklara hep özenirdim. iki evleri vardı, daha rahatlardı, istedikleri gibi gezerlerdi.

gayrimüslim olduğu için din dersine gelmeyen arkadaşlarım, eda diye böbrekleri rahatsız olduğu için istediği zaman sormadan tuvalete giden kız ***sonradan ben de bir şekilde bu özgürlüğü edindim***,hipotiroidim olduğu için annemle konuşup öğretmeni ikna etmesini sağlamıştım. sık sık tuvalete gitmem gerekiyor muydu bilmiyorum ama herhalde annem bu konuda ikna edici olmuştu.
son olarak bir de annesi babası ayrı olanlar çok havalı gelirdi.

şimdi düşünüyordum da, madem o kadar havalıydı niye ayrılmasınlar diye o kadar cebelleştin ergenken?

yani aslında bir facia olarak düşünülen bu durum benim için havalı ve güzel bir şeydi.

ay bir de kolunu bacağını kıranlar vardı. o da çok havalıydı.

başlıkla ilgili birkaç cümle yazdım sonuçta. lütfen ne alaka demeyin. diğerleri hep konu bağlama ve çeşitlilik için yazıldı.

boşanma, istifa, intihar...kendi eliyle sonunu getirenlere hep önyargılıdır bu millet. niye? çünkü çoğu kadercidir. sonların kendiliğinden gelmesini beklerler.

"ne zaman evlenicennn evladıımmm" naraları bırakılınca bu sorun da ortadan kalkar.

aksine faciayı önleyebilir

ülkemizde ki mutsuz evliliklerin, aldatmanın, cinnet geçirmelerin, dayağın, işkencenin hatta ve hatta cinayetlerin en büyük sebebidir o soktuğumun elalem ne der tanrısı!
özellikle genç evlilerin maruz kaldığı büyük bir işkence ve zorbalıktır.
ayrılmaya karar vermiş çiftlerin yada yediği haltlar yüzünden eşinden boşanmak isteyen özellikle kadınların en büyük kabusudur.
ailelerin devreye girmesi ile gerçekleşir. taraflar zorla yada bir çok süslü cümle ve vaatlerle barıştırılmaya, devam ettirilmeye kâh psikolojik kâh fiziksel şiddet yolu ile bir arada tutulmaya çalışılır.
hele kadınlar aileleri tarafından evlatlıktan ret edilme, dönecek evinin olmaması yada öldürülme gibi yöntemlerle tehdit edilir ve sindirilmeye çalışılır.
resmen çaresiz bırakılır!
peşinden derhal damat beyin koluna girilir ve hemen çocuk yapılması, çocuk olursa şayet durumun düzeleceği akılları ve fikirleri verilir. batmakta olan gemiye yolcu alınması söylenir yani.
nasıl ki evlenmek birbirini seven iki insanın en doğal hakkı ise, boşanmakta artık birbirini sevmeyen iki insanın en ama en doğal hakkıdır.

ayıp değildir, hele hele günah hiç değildir. şerefsizlik değildir, kansızlık değildir, namussuzluk değildir, kötü birşey yapmakta dağildir. aksine daha kötü olmasın diye önlem almaktır.
açıkçası dürüstlüktür, dürüst olmaktır dürüst!

en başta anne ve babalarınız ve kardeşleriniz olmak üzere hiç kimseyi ama hiç kimseyi evliliğinize karıştırmayın.
buna izin vermeyin, asla müsade etmeyin. evinizin içi yani evliliğiniz size aittir, size özeldir. bok yedisi kimseyi almadı o yüzden.
eğer olmuyorsa, düzelmesi için çaba sarf etmiş ama bir türlü başaramamışsanız ayrılma yoluna muhakkak gidin. ne karşınızda ki insana nede kendinize hayatı daha fazla zehir etmeyin.

ulan (bkz: türbanlı bir kadınla evlenmek) başlığında millet daha evlemeden ayrımcı mevzusuna kavga ediyor. üzerine bir de boşanma konusu varsa atom bombası bile atarlar.

oysa çoğu ailede boşanmamak daha büyük faciadır.

bu konuda çok şanslı hissediyorum kendimi.
ne olduğunu anlamadan iş bitmişti. iyi ki de bitmiş.

şimdinin çocukları şanslı tabii...
hatta eğlenceli ve konforlu da oluyor çocuklar için.
hafta içi annede kal.. haftasonu baba gezdirsin tozdursun seni..
akıllı telefon diye bir şey var!
istediğin zaman ulaşabiliyorsun, mis gibi..
evler kaloriferli..

anne de şanslı aslında, bi 20-30 yıl öncesine göre.
en azından boşanabiliyor.. geçerli bir sebebi varsa istesin, boşanır..
akıllı telefonu var onun da cillop gibi.. ekonomik şartlar doğrultusunda her şey, iki tık uzağında.
evler kaloriferli.
bunu daha önce söylemiş miydim?

bir aile faciası varsa ortada yaşanan, bunu iliklerine kadar hisseden taraf kim oluyor biliyor musunuz, günümüz şartlarında?
erkekler..
kocalar.

hele bir de boşanılan taraf isen, vay haline...
bir kenara atılmış, terk edilmiş hissediyorsun kendini...
whatsapp'te görüyorsun, çevrimiçi!
bir şey yazamıyorsun..
yazsan, vereceği cevapları biliyorsun.
hep onur kırıcı, incitici...

silmek, unutmak istiyorsun ama hep iletişim halinde!
çocukların ihtiyaçları, arap saçına dönen mal paylaşımı...
sürekli bir şeyleri hatırlatıyor sana.. sadece bu kadar...
mevcut iletişim bu kadar.

kadın, dimdik ayakta durmayı hedef belirlemiş kendisine ve yeni bir hayat...
erkek ise, doğrulabilmenin derdinde... hayat zaten hep aynı hayat.. keşke imkan olsa da, geriye dönebilse...

kadın, yalnız kaldığı zamanlarda, ileriye bakıyor hep.. erkek ise geriye...
bir araya geldiklerinde ise, kadın, geçmişe bakıyor.. erkek ise geleceğe..

bu amansız çelişki batırıyor işte tüm ilişkileri.
ellerde akıllı telefon... evler kaloriferli.

eskiden akıllı telefonların olmaması ve evlerin kaloriferli olmaması nedeniyle toplumda oluşmuş önyargıdan kaynaklanmaktadır.

olayın özü ekonomik. düğünde takılan altından başlayan ve ömür boyu nafaka ile devam eden konu başlıkları var.

çocuğunun yanında sokak ortasında vurulan kadınları konuşmak istemediğim için ekonomiden dem vurdum.

türk aile yapısına aykırıdır boşanma da. bir diğeri de biz eşcinseller. her türlü rezalet, ensest, şiddet resmi nikahlı eşler arasında olur ama suçlu biz oluruz. toplum komple ikiyüzlü. bu toplumdaki insanlar tabi boşanmaya aile faciası olarak bakar. biz biliyoruz sizin aile yapınızı.

yıllardır böyle görüldüğünden bu leş toplumsal baskılar yüzünden kim bilir kaç kadın erkek şiddetine maruz kaldı da ayrılamadı, kaç kadının hayatı sömürüldü. öyle çok hikayeler var ki delirmemek elde değil. var hala o kafada hödükler ama, devir değişti. boşanın ulan. elaleme de söyleyeceklerine de sokayım. hayatlarımızdan, haklarımızdan daha önemli değil hiçbir birliktelik. mutsuz olunduğu, anlaşmanın güçleştiği veya başka olumsuz ne olay varsa boşanın bitsin. ben ne karşımdakine ne topluma harcarım hayatımı, mutsuz olduğum yerden de kişiden de kaçarım.

evlenmek ne kadar normal bir olaysa boşanmak da o kadar normal bir olay. bu eve ancak kefenle girersin diyen kıt kafalı toplum bunu anlayamıyor işte. evlenmezse kızım orospu olur, el alem ne der diye herkesi kendi gibi mutsuz yapmaya çalışır toplum.

akıllı insan toplumdan uzak duran insandır.

toplum baskısının etkileri aslında bunlar. evlilikler de bu baskı ile ortaya çıktığı için, aileler boşanma konusunda da söz sahibi olduğunu düşünüyor.

ülkede evliliklerin bir çoğu hür irade dışında gerçekleşiyor. silah zoru ile nikah masasına oturtup, zorla imza attırtmaktan bahsetmiyorum. toplum psikolojisi ile bireylerin bilinçaltına evlenmesi gerektiği çocuk yaştan itibaren işleniyor.

birey ise aileden ya da toplumdan baskı hissetmediğini düşündüğü halde, bilinçaltında oluşan bu fikir nedeniyle evlenmesi gerektiğini düşünüp karar alıyor.

tabi bizim toplumda evlilikler bireyler arasında değil de aileler arasında oluşuyor. kayın, elti, görümce, bacanak, kayınço hatta dünür gibi saçma sapan tabirlerin ortasında buluyorsun kendini. sonucunda sadece eşinden değil, bu tiplerin hepsinden boşanacağın için ciddi bir yıkım oluyor aileler için.

evet bu yüzden boşanabilmek medeniyettir ve boşanabileceğiniz adamlarla/kadınlarla evlenin.

insanlar boşanmak istedi diye kurşunlanabildiği için normaldir.

bunu iki şeye bağlıyorum ben:
1- kutsal bekaret
2- kutsal aile.
dul kadına iyi gözle bakılmaz, dul kalınca napıcaksın gibi söylemler var toplumda. bunun türkçe meali şu "bi kere y.rr.k yedin diye hep istersin derler, gelen geçen s.kmeye çalışır, adın da o.p.ya çıkar, o yüzden kocanla ölene kadar otur." ben mi yanlış anlıyorum arkadaşlar, niye bakılmasın yoksa dul kadına iyi gözle, bekar kadına bakılıyosa? ki ona da bakılmıyo. öyle leş bi zihniyet ki, kadını başından atabilen bir daha tövbe istemiyor, babası bile olsa. bazı insanlar için durum bu.

daha normal insanlar özellikle çocuk da varsa, bi daha nasıl evlenecek, çocuk ne olacak, boşanınca daha mutsuz olur gibi düşünerek olabildiğince tarafların arasını bulmaya çalışıyor. burda biraz iyi niyet var yine. ama herkes için asıl büyük facia, birbirini sevmeyen iki insanın birlikte yaşamaya devam etmesi olabiliyor.

toplumsal baskı nedenlerden biri. baskı görece batıda daha az olsa da yine de var. insanların çoğunun yürütemedikleri ilişkiler içinde olmalarının nedenlerinden biri alışkanlıklar. kötü olsun ama düzen bozulmasın mantığı.
kadın özelinde boşanmak daha zor özelikle ekonomik özgürlüğü yoksa bir de aile kurumunun içinde kadını mülkü olarak gören koca kadını bırakmak istemiyor. kadın cinayeti haberlerine bakarsak çoğunun eski koca ya da eski sevgili olduğu görülüyor.

evlenmek kadar ayrılmak da insana dair. bunu kabul etmeyeceksen evlenme.