büyüdükçe hedeflerin değişmesi

mesela küçükken astronot olmak isterken şimdi ya güzel meslek olsun yeter diyoruz.

insan 16 yaşındayken dünyayı değiştireceğini düşünür. 18 olduğunda düşünceleri sert bir kayaya çarpar.20 yaşına geldiğinde hiçbir şey değiştiremeyeceğini anlar. 25 yaşına geldiğinde ise dünyanın onu değiştirdiğini fark eder ve insan 25 yaşında ölür,75 yaşında gömülür.
-tarkovski

çoğu zaman doğru olan önermedir.

büyüdükçe hedeflerin küçülmesi durumudur.

çünkü,hiç birşey hayallerimizdeki gibi değilmiş.

valla değişseler iyi de benimkiler yok oluyorlar.

para olarak değişmektedir, daha çok para, daha fazlası.
en fazlası.

(bkz: hayatta bir hedefinin olmaması)

erkekler için: yaşlılıkta, işerken hedef değişmese de çiş menzili kısaldığından konumunuzun değiştiği söylenir; ileri yaşlılıkta ise klozete değilmek durumunda kalınabildiği rivayet edilir.

insanın sınırlarını öğrenmeye başlamasıyla ilgili bir süreçtir. yatişkinlik sürecinde kişi kaynak farkındalığı çerçevesinde daha gerçekçi hedefler koymaya başlamaktadır. her gün biraz daha değişip evriliyoruz bunun farkındalığı anda hissedilmese de. herakletios‘un da dediği gibi “aynı suda iki defa yıkanılmaz” değişim kaçınılmazdır. doğal olarak biz değiştiğimiz gibi düşüncelerimiz de hayallerimiz de hedeflerimiz de değişime uğrar.

küçük bir çocukken, babamın gereksiz ve yanlış yönlendirmesiyle "büyüyünce ne olacaksın" diye soran amca ve teyzelere mimar ya da ressam derdim.
yahu ne ilgisi var, çubuk adam çizerken çubuğu düz çizemiyorum.
matematikle aram bir defa iyi oldu. hobi olarak bir bölüm okuyayım dedim açıköğretimde aa getirmiştim. nasıl yaptım, nasıl becerdim bilmiyorum. sanırım var olan tüm iq derecemi orada kullandım.
heh hedefler diyorduk.
hedefim olmadan bir yirmi sene geçirdim. hayaller hedeflerle bir tutulmaz ki.
hayallerimi sorsanız sabaha kadar gülersiniz.
ben de sizi güldürmeyi çok isterdim ama kendime değil.

ben oyuncu olmak istemiştim küçükken.
çünkü olmak istediğim her şeyi olabilirdim dansöz, manken, psikolog, atlet..
fakat sonra yazılara kitaplara çok gömüldüm ve yazar olmayı seçtim.
madem olamayacağım dedim bari olma ihtimalleri ve imkanlarını yazarım gibisinden.
hayal dünyamda olur yazarım ne vardı ki?

şartlar çok değişti ülke değişti dünya değişti. şimdi sadece kendimi bulmak, kendimle baş başa kalabilmek istiyorum.

eskiden uçacak kaçacak dünyaya adalet getirecektim. şimdi kalkıp patates kızartsam keşke diyorum.

ne güzel işte hırslanmaya sebebiyet verir.

büyüdükçe değil, yapamayacağını anladıkça.

en büyük etkeni aile ve akademik başarısızlık. ailesel mevzulardan dolayı olması en kötüsü çünkü mecburiyetlere dayalı bir şey. diğerine hal çare hep var.

hiçbir hedefim değişmedi. biraz daha gelişti diyebilirim ama değişmedi. sağlam adımlarla yürüyorum hepsine.

bir realite ama tam olarak değil, en azından benim hikayem öyle olmadı.

değişmesi derken, evet değişti mi? değişti ama bu yine de iyimser bir ifade.

insan büyükdükçe hedefleri küçülüyor yani istemesekte yol bizi bu tarafa sürüklüyor. ne hayallerim vardı, sanki ben hedeflediğim yıllara yaklaştıkça hayaller benden uzaklaştı.

artık bazı hayallerime ne yapsam ulaşamayacağımın farkına vardım o yüzden ulaşabileceğim hayaller kuruyorum gerçi ona da hayal diyemeyiz ama avunuyoruz işte.

aslında çok uçuk hayallerde değildi yani nasıl anlatayım vizyonum bile fakir hayal kurarken bile hep bir tarafı gerçekçi olsun diyerek kurulmuş hayallerdi.

ha gercekleşmedi diye çok mu kötü durumum? evet dersem nankörlük olur çünkü kimseye muhtaç değilim. bu günümüz şartlarında çok mühim bir şeydir hatta birilerinin hayalini kurduğu şeylerden birisi bile olabilir.

o yüzden isyan yok, belki biraz ümitsiz bir entry oldu ama umutsuz da değilim. belki döner suyun yönü filmin sonuna bakıcaz artık.

insan sürekli değişen bir varlık olduğu için normal olan durumdur. olasılıklar her saniye değişmektedir, hedefler büyür küçülür ve değişime ayak uydurur.