çevrenizde mutlu insan var mı sorunsalı

(bkz: hayatından boş arkadaşları çıkarta çıkarta hiçbir arkadaşının kalmaması)

ben varım. fizyolojik bir şey mi bilmiyorum ama genel olarak mutluyum. ani bir duygu olarak değil, ruh hali olarak mutluyum.

yok ama neden yok söyleyeyim. çünkü mutluluk değerli birşey oldu artık kimse kimseyle mutluluğunu paylaşmaz oldu, aman nazar değer aman şimdi ters bişey söyler tadımız kaçar gibi düşünceler mevcuttur. herkes mutsuz taklidi yapıyor. paraya ihtiyacı olan bu yüzden mutsuz olan birinin yanında ona borç vermek istemediğiniz için benden borç istemesin diye bendede para yok taklidi yaparsınızya hani ona benzer bir durum. herkesin mutluluğu içinde kalmış.

insanlar hüzünlerini haykırıyor mutluluğunu gizliyor bence bu nedenle mutluluk bir gizem iken mutsuzluk sıradan bir durum. insanlar çocuklarının güzel yanını söylemez kusurlarından dert yanar, iş hayatının getirdiği avantajları sağladığı imkanları söylemez dertlerini anlatır. karısının/ kocasının ona iyi olan davranışını açıklamaz kusurlarını bağırır. arkadaşlar dizilerde bile kavuşmak 2 bölüm ayrılık 70 bölüm izletilir hüzün satıyor biz mutluluğu değil hüznü satın alıyoruz ama birileri çok mutlu vallahi bak.

var. ama mutluluk bir illüzyon ve onlar da bir gün mutsuz olup tekrardan mutlu olmak için çabalayacak

cevremde annem ve ablam var zaten su siralar. ikisi de mutsuz. evet.

olur mu öyle şey olduğunda linçliyoruz. ne demek mutlu insan ayıp bir şey.

aradığınız gerçek mutluluğun ne olduğunu biliyorsanız, mutlusunuzdur. etrafımda çok olmasa da mutlu insan var.

yok. görünenler var. ama haklarını vereyim iyi rol yapıyorlar.

sanırım mutluluk yaşla ve farkındalıkla eksilen bir şey. insan büyüdükçe dünyanın ne kadar adaletsiz, insanların ne kadar yorgun ve hayatın ne kadar ağır olduğunu öğreniyor. çocukken mutluluk basitti.. güzel bir hava, sevdiğin bir şarkı, arkadaş ortamında edilen bir kahkaha... ben bir zamanlar öyle biriydim. kahkahasıyla ortamları dolduran, küçücük şeylerden bile heyecan çıkarabilen bir insan… şimdi dönüp bakınca o halime biraz imreniyorum.

çünkü zaman geçtikçe insanın omzuna bilgi ya da bilinç diye bir yük biniyor. haberler, hayat şartları, insanların samimiyetsizliği, kayıplar, hayal kırıklıkları… bir noktadan sonra saf neşe azalıyor sanki. eskiden bilmediğim için mutlu olduğum şeylere şimdi fazla düşünmekten yaklaşamaz oldum. her şeyin arkasındaki karanlığı görmek, insanın içindeki ışığı biraz söndürüyor galiba.

türkiye’nin değişimi de etkiledi tabii.. sürekli ayakta kalma mücadelesi, ekonomik kaygılar, gelecek belirsizliği… bunlar insanın ruhundan azar azar bir şeyler eksiltiyor. eskiden uzun uzun güldüğümüz şeylere şimdi hafifçe tebessüm edip geçiyoruz. çünkü zihnimiz hiçbir zaman tam anlamıyla boş kalmıyor artık.

var bir iki tane ama onların da defterini dürmem yakındır,