çocuk sevmeyen insan

çocukları çok seviyorum. varolmalarını, fikirlerini, sapsarı bebek saçlarını...

ama tıpkı herkes gibi, çocukların ağlamalarını, mızırdanmalarını sevmiyorum.

dünyanın en güzel varlıkları. bir çocuğun gülümsemesi, bana sarılması kadar çok az sey mutlu eder beni.
başkaları neden sevmez bilmem.

benim. küçük insanlara yarım saatten fazla tahammül edemiyorum. ben zaten kendime tahammül edemiyorum çocuk mu çekicez.

ayrıca ana babaların terörüne de uğruyor çocuk sevmeyenler.
"sen de çocuktun"
"e düşünmüyor musun çocuk"
"ya niye sevmiyorsun çok tatlı"

hocam sevmiyorum.

bilinir ki; ''çocuk osuruk gibi dir. kendininkinden başkasına tahammül edilemez''.

allah isteyene versin.
sevilmeyince sevilmiyor gerçekten aklım almıyor.

neden garipsenmiş anlamadım. çocuk insan türünün minyatürü ve herkesin minyatür sanatı kendine güzel.

basit sorulara cevap verdiğinde ebeveynleri gibi alkış tutma tutkumuz olmuyor. herhangi bir nesneyi alamadığında saatlerce bağırarak ağlaması da bize sevimli gelmiyor. her bir bebek ya da çocuk masum ama sevimli değil. benim çocuğum ya da yeğenim değilse çocuklardan hoşlanmıyorum.

ben severim. en zor çocuğun bile gözlerini görmem ellerine bakmam yeter. çocuk işte ya, çocuk.

yeğenim dışındaki hiçbir çocuğa tahammülüm yok. zaman zaman yeğenime de olmuyor ama gelip, boynuma sarılıp yanağımdan öptüğü zaman da pamuk gibi oluyorum. bu da kız çocuğu olmasından kaynaklı olabilir. erkek çocuğu olsa daha farklı olabilirdi. *

herkes bir dönem çocuktur. herkes bir tarihte çocuktu. çocuk oldu. vs vs vs. çoçuk sevmeyen insanın, insan olduğundan şüphe ederim. bu arada çoçuk derken, 0-13 yaş arası maks. bundan ilerisi ergenlik çağına geldiği için, şeytanlaşmaya başlıyorlar zaten. seni beni suya götürür susuz getirirler şerefsizim bak.

herkesin çocuğu kendine sevimli. şunu bir kabul etmek lazım önce. çocuk seviyorum diyen normal bir insan başkasının çocuğunu ağlamalarına, kusmalarına, altını pislemesine kadar sever. olsa olsa çocuğun mutlu anlarında tombiş yanaklarını mıncırıp agucuk gugucuk diye 2 dakika oynar. o kadar. kendi çocuğuna ise kendi kanından canından diye içgüdüsel olarak sabreder. ağladığında sussun diye değil, iyi olsun diye derdine derman olmak ister.

insan sevmeyen insan bile çocuk sever bence. ben bayılıyorum hele de yeni yeni konuşmaya çalışan bebeklere… konuşamayanları da ayrı tatlı ama az çok derdini anlatmaya başlayanlarla sohbet etmek çok keyifli oluyo.*

çocuktan çocuğa durumun değiştiği meseledir.
çocuk severim hatta bebek severim daha çok. çünkü masum olan minyatür insanlardır bebekler.
ama her çocuk yetiştiği ailenin şeklini alır. bazı çocuklar çocuk saflığından bi' haber, deccalin az evvel el verdiği kişiymiş gibi de davranabiliyor.
bunun suçlusu da çocuk değil tarafından yetiştirilen kişilerdir.
pembe yanaklı ve masum bebek/çocukları seviyorum.

kişiyi sadece kendi osuruğu rahatsız etmez.

çocuk sahibi olmayan çocuk sevgisini tam olarak anlamaz. bunu çocuğu olmayana ya da çocuk sevmeyene laf sokma çabasıyla söylemiyorum. çocuğum olunca anladım, kendi evladın kimseye benzemiyor. üstelik ben çocuk düşünmeyen biriydim.

çocuk konusuna gelirsek herkese kendi çocuğu tatlı arkadaşlar. ay bak şuna diye ebeveynlerin tatlı gördüğü çoğu şey çocukla kan bağı olmayana aynı görünmeyebiliyor. özellikle bebekken tatlılar. belli bir yaşa gelince kuduruk olan çocuk kendi ebevenylerini bile çıldırtırken başkasına sevimli gelmemesi doğaldır. misafir çocuğu gelip evinizi dağıtınca sinirlenmiyor musunuz. eşyaları kıran, duvarları çizen, yaşından büyük saçmasapan konuşan çocuklar kimseye sevimli gelmez. her çocuk herkese tatlı görünmeyebilir, dürüst olalım. reklamlarda neden en güzel çocukları oynatıyorlar. dizilerde gördüğünüz bazı çocuklara bakış açınızla sokaktaki her çocuğa yaklaşımınız aynı mı. durup her çocuğu seviyor musunuz.
herkes sevmek zorunda değil bence gömülecek bir yanı yok.

siz bu insana güvenip çocuk yapmadıysanız sorun yok.

uçakta bebe tepeme çıkıyor, anne "abi biraz sabretsin" modunda. eyvallah 2 çocuğu idare edemiyor, çocuklar da bismillahsız, laf dinlemiyor ama ben eğlendirmek, göz kulak olmak dahil, senin çocuğuna zaman ayırmak zorunda değilim ki.

herkes çocuk oldu da, yeni çıktı bu. "çocuğuma sabredin". milletçe varoşlaştık. kentli nüfus yokoldu.

önemli bir iş yapmam da gerekmez. istersem telefonda balon patlatma oynarım, istesem salatadaki domates çekirdeklerini sayarım.

çocuk sevmeyip, her çocuk gördüğünde yüzünü buruşturan, tersleyen insanları anlamam.
ben çocukları çok severim. yaza doğru sitemizin bahçesinde bir sürü çocuk oynar ve istisnasız her iş dönüşünde hepsi birden toplaşıp “periii ablaaa!” diyip, bağırarak yanıma koşar sarılırlar. hepsine tek tek sarılıp, günlerinin nasıl geçtiğini sorarım. oyunda anlaşmazlık yaşıyorlarsa çözerim. içimde çok farklı yeri var çocukların. kanları kaynıyor bana onların da. masumluğun öznesidir çocuklar. çipil çipil gözlerle bakışlarını yerim.
ve kardeşimin kakasını , kusmuğunu temizlemekten tut , yemeğine , suyuna kadar ben yaptım. elimde büyüdü.
komşumuzun 10 sene sonra çocuğu oldu, ilk banyosunu ben yaptırdım yani agucuk bugucuk diye sevmiyorum sadece.
allah önce hayırlı bir eş sonra hayırlı, sağlıklı bir çocuk nasip etsin bana da. *
adı bile belli kızımın..

bu kadar çok olduklarını bilmediğim insan türü..
başlığı büyük bir hayal kırıklığıyla okudum açıkçası. evet, haklısınız hiç kimse başkasının çocuğunu sevmek ya da onlarla vakit geçirmek zorunda değil. ama bunu öyle bir biçimde ifade etmişsiniz ki, sanki sevgisizlik de bir tercih meselesiymiş gibi duruyor. oysa çocuk sevgisi başka bir şey, insanın kalbini büyüten, hayatına renk katan bir mucize.

çocukların saf merakı, küçük kahkahaları, dünyayı keşfederken gösterdikleri şaşkınlık, sadece bir bakışta insanın yorgunluğunu siliverir. onlarla geçirilen zaman, yetişkinin bile içine yeniden umut, merak ve neşe ekler. anne baba olmanın getirdiği sorumluluk kadar, verdiğin sevgi de tarifsiz bir haz verir. bazen sadece bir anne ya da baba kelimesiyle içten bir bağ kurmak, günlerce unutamayacağın bir mutluluğa dönüşür.

biliyorum, anne baba olmayan biri için bu sevgiyi anlatmak da anlamak da zor. ama kalbiniz bir gün buna hazır olursa, o küçücük ellerin size sarılması ve gözlerindeki güveni görmek, insanın dünyaya bakışını tamamen değiştirebilir. kalbinizin ekmeğini yiyin, ama unutmayın sevgili sözlük, çocuk sevgisi, bir hazinenin en saf, en temiz hali gibi insanı besler.. sevgiler.

ölüm kapısı serisinden bir paragraf bu konuda usta hugh a dibine kadar katılıyorum.

çocuk osuruk gibidir herkes kendininkine tahammül eder. siz kendi yada başkalarının çocuklarına tahammül ediyorsunuz diye bunu tüm toplumdan bekleyemezsiniz.

ayrıca hayat kısa hayatımın 30 yılını bir "şey" e vermeyecek kadar bencilim ona vereceğim emekle gider eski araba toplarım en azından eğlenirim.