çocuk sevmeyen insan

çocuk sevmeyen demeyelim de çocuklarla vakit geçirmeyi sevmeyen biriyim.
3 çocuğum var. yıllarca onlarla beraber çizgi filmden oyun hamuruna, boyamadan saklambaça sürüklendim durdum. winx kızlarını da sayarım bir çırpıda tsubasa'yı da.
şimdi büyüdüler çok şükür, herkesin aktivitesi kendine ama bende bir tahammülsüzlük baş gösterdi.
10-15 dk seviyorum sonra uzaklaşıyorum istemeden. bir tek istisnası 5 yaşındaki yeğenim, onunla olmayı seviyorum.

benim , sevmek zorunda mıyım ya o küçük parazitleri?
küçük sevimsiz şeyler sürekli çığlık atıp zıplarlar 0- 16 yaş arasından olan bütün çocuklardan nefret ederim.
ilerde olurda evlenirsem çocuk mocuk yapmam.

ben bayılırım. sevmeyen insanları da oldukça iyi anlıyorum. benmerkezci, bencil, yaygaraci bir o kadar da masum varlıklardır. gel lan seveyim biraz.

insan değil başka bir canlı türüdür.

bu biraz sert olabilir ama kendisini de sevmez çocuk sevmeyen çünkü çocuklar aslında kendi gizli yanlarımızın, masumluğumuzun bir yansımasıdır.

bir zamanlar sen de çocuktun unuttun mu geyiğine sürekli maruz kalan insandır.

çevremde çocuk sevmeyen iki tür insan var. birincisi kendi çocuğundan başka diğer çocukları sevmeyen, ''nemrut'' tipli kişiler, diğer yandan çocuğu olmayıp da çocuklara sempati duymayan kişiler. her halükarda, sevgi ve hoş görü temelli konular bunlar. normalde her insan çocuk sever.

çocuk sevmiyorsa ve çocuklara zarar vererek bunu yansıtıyorsa sadist, çocuk sevmiyor ve çocuk sahibi olmayarak kendi halinde yaşayıp gidiyorsa normal bir insandır. çocuk sahibi olmak büyük sorumluluk ve yıpranma payı istediği için kimseyi yargılayamıyorum kendilerinin haklılık payı var. köpeğim yavruyken ona bakarken bile epey yoruluyordum kaldı ki bir çocuğa göre daha masrafsız ve uysal bir canlı bir de çocuk bakmayı hayal bile edemiyorum.

yıl 2021 olmuş, bi zahmet doğmasınlar artık.

en iyi çocuk başkasının çocuğudur. korunmak çok önemli

hiçbir zaman anlayamayacağım insandır. oysa çocuklar, önyargısızdır, yargısız kabuldedirler. herkesi koşulsuz severler. her halimle kabul gördüğümü düşündüğüm yegane varlıklar çocuklar olduğundan, çocuklarla vakit geçirmeye bayılıyorum.

bir uzmana göre içindeki çocuğun yaralarını saramayanlar, çocukların ağlamasına, mızmızlığına tahammül edemiyorlarmış, içindeki çocuğu iyileştirdikçe de çocuklarla daha sağlıklı ilişkiler kurulabiliyormuş.

en iyi çocuk, arkadaşınızın minik veletleridir. sadece sorun çıkarırlar çocukları çok sevmiyorum çünkü doğru bir şekilde yetiştirilmiyorlar.
(bkz: çocuk sahibi olmanın ehliyet gerektirmesi gerektiği)

herkesin düşüncesine saygım var.okuyorum mesela bazılarınız yaramazsa sevilmez diyo bazılarınız cirkinse sevilmez yok bide zaman geciremem çok yoruyolar falan vs.cocuklari nasıl sevmezsiniz ya onlar bu dünyanın en masum en temiz en saf kokulu canlıları bide sizden bı parca .bu kadar ruhsuz,merhametsiz insanlar olmayın. bu dünya da sevilecek tek şey :
*çocuk
*hayvanlar

çocuklara psikolojik ve fiziksel olarak zarar vermiyorsa sorun yoktur.

öte yandan çocukları seven ama onların vücut dokunulmazlığını ihlal eden çok insan var. çocukları seven ama onların sorunlarını "ay küçük onlar yeaa" diye görmezden gelenler de var. sorunlardan kastım kaynağı şımarıklık olanlar değil. bu da bize saygının sevgiden önce gelmesi gerektiğini gösteriyor.

yazarlardan biri "çocuğu olmayan insandır" demiş. doğru. çocuğu olduktan sonra diğer çocuklara hassas ve merhametli davranmaya başlayanlar da var, eğer bencil bir insan değilse tabii.

ben çocuk sevmiyorum, sevemiyorum, başaramıyorum yani öyle kucağıma alıp sevmeyi veya biraz konuşabilen çocuklarla muhabbet kurmayı falan, sadece bana bakınca gözlerimi yumuyorum ve sevimli geliyor olmalı ki bazıları gülüyor.

muhtemelen güzel bir çocukluk yaşayamamış insandır.

aslına bakarsak çocuk sevmeyen insan değil de eğitimsiz çocuklara katlanamayan insan şeklinde değiştirilmesi gereken başlıktır.
oturup hayatı anlama çabası içinde ilginç soruları olan ve 40 yaşındaki insanlara taş çıkartabilecek bir merhamet ve insanlık duygusuna sahip olan çocuklar da gördüm. aynı zamanda ailesi her istediğini verdiği için sınır kavramını kaybeden, durdan ve yapmadan anlamayıp gelecekte sorun olacak çocuklarla da görüştüm.
mevzu çocuk değil. mevzu eğitimsiz çocuk!

kendisi 25 yaşında doğmuş olsa gerek..

bunun anormal bir durum olduğunu düşünmüyorum.herkes cocuk sevmek veya bunu istemek durumunda değil.

aksine çocuğu istememek değil, dünyaya getirdiği çocugu sahiplenmemek, sorumluluğunu almamak kötü.



çocuk bir ömür boyu bağlanma ve sadakat demektir.büyümesi- yetişmesi hep ultra fedakarlık gerektirir.günümüz dünyasında manevi boyutunun ötesinde, maddi yüküde ağır bir olgu olmaya başladı.

bezi- oyuncağı- gideceği okulları derken liste uzaya çıkıyor.

ayrıca cocuk yetiştirmek için bence sağlıklı bir psikolojide olmak gerekiyor.kişi kendi bireysel dengesini koruyabilmeli ve kendini sürekli sorumluluğuna uygun düşecek şekilde ılımlı tutmalı.maalesef türk ailelerinde genelde bağırma- cezalandırma ve şiddet olduğu için çoğu cocugun bunları deneyimleyerek büyüdüğüne inanıyorum.
“sonra sokaklar niye serseri kaynıyor? “ oluyor.

böyle olmasındansa bence yapılmaması daha tatlı.
mantıklı hareket.

sevemeyeceğim insandır.