çok pahalı olduğu için psikoloğa gidememek

olum yazın dm den.. tek cümle ile tüm detlerinizi sifirlarim yeminle..dialog yok. yazın sıkıntınızı yazayım çaresini.net..

parası bir şekilde halledilir ama ben anlatmayı sevmiyorum. sevmiyorum derken kendimden anlatmayı sevmiyorum yoksa sabahtan akşama kadar konuşurum.

psikiyatriste gidiyorum fazlasıyla hırpalıyor maddi olarak sağ olsun bir yerden yaparken bir yerden yıkıyoruz

bana gelebilirsiniz. 10 karma puan kampanyası sürüyor. (bkz: swh)

artık seansları 500 lira en az. maliyeti oldukça yüksek evet. aslında kendi içimizde maliyet/ihtiyaç oranlaması yapıp harcamalarımızı buna göre şekillendiriyoruz. psikoterapi ihtiyacımızın farkında olmadığımız için maliyet fazla geliyor. 45 dakika konuşmak için neden bu kadar para ödüyoruz diye soruyoruz kendimize.

ancak nitelikli bir psikoterapi insanın kendine yapacağı en büyük yatırım. çünkü kendini anlama, geliştirme metotlarını gösteriyor. sorunları çözme metodunu öğretiyor. daha da ötesi insana farkındalık kazandırıyor.

bana ayna tutabilecek bir psikoloğa servet ödeyebilirim.

sorunun köküne inersek bir insanın psikolojisini bozmak, onu tedavi ettirmek kadar pahalıya mâl olsaydı kimsenin psikoloğa ihtiyacı olmazdı bence.

sözlük meriçleri bedavaya yapar. hepsi görmüş geçirmiş kişilerdir. (bkz: swh)

eğer ortada ciddi bir kronik sorununuz varsa psikolog yerine psikiyatrdan destek alınız. öncelikle mevcut sorunların üzerine gidip kontrol altına almak daha doğru bir yoldur. örnek vermek gerekirse (bkz: bipolar bozukluk). ilaç tedavisi şarttır. çevremde ilaç kullanmayıp psikoloğa bir ton para döken insan çok. boşuna para ve zaman kaybı. izlenmesi gereken yol önce teşhis sonra tedavi. maalesef instagram reklamlarında sık sık karşımıza çıkan kendini psikolog sana şarlatanlara inanıp mevcut sorunlarına yeni sorun ekleyenler çok.

ülkemiz şartlarının acı gerçeklerinden biri . fakat şunu da unutmamak gerekir . itibardan , giyinmeden , yemeden , barınmadan tasarrıf edilebilir ; fakat sağlık konusunda çıkmaza sürüklendiğinde bunun tasarrufu söz konusu olamaz.

ınstagramdan ilgili gönderileri okuyup kendi kendimizin terapisti oluyoruz.

insanın psikoloğunu daha da fazla bozar.

bu yüzden en yakın arkadaşlarından berbat tavsiyeler alır, işleri daha berbat hale sokarlar.

şu an yaşadığım durum tam olarak da bu. geçen sene babamın göndermesinde hiç sorun yoktu çünkü üniversiteye gitmiyordum. şimdi üniversitede başka şehirdeyim. ne burs ne kredi alıyorum. kyk yurdunda kalsam bile onu da babam ödediği için babamdan psikoloğa gitmek istediğimi söyleyemiyorum. bu sıralar artan bir depersonalizasyon sürecim var. yaşıyormuş gibi hissetmiyorum. bazen bu konu yüzünden çok çaresiz de hissediyorum. okul da ağır geliyor ve cidden yoruldum.

hayir işlerinde de bu seçenek olmalı artık.

psikiyatriye devlette ücretsiz gidilebildiği gibi psikolog servislerinin de açılması taraftarıyım. çünkü gereksiz yere birçok insan antidepresan kullanımına maruz bırakılıyor. psikolog ile çözülecek çoğu şey maddi kaynaktan dolayı psikiyatride ilaçla tedavi edilmeye çalışılıyor ve maalesef ilaç içine attıklarını iyileştiremiyor. bunun için sağlık bakanlıklarının bir el atması gerek. onca insan genç,yaşlı,çocuk daha da ileri rahatsızlıklara sürükleniyorlar.

böyle topluca gitsek indirim olur mu acep? bu ecnebi dizilerinde daire şeklinde oturup herkes eteğindeki taşları döküyor ya öyle olunca daha mı ucuza geliyor? memleketimizde var mı böyle etkinlikler?

ihtiyacı olan birçok insan ücretinden dolayı gidememektedir. gidenlerin de bir çoğu varlıklı olduğu halde gerçekten ihtiyacı var mıdır, benim nezdimde şüpheli.

bir psikologa 3 seans gittim. birinci ile ikinci arasında 2 yıl vardı. ikinci ile üçüncü arasında ise 1 hafta.

dördüncü olmaz umarım. ama bunu psikologları sevmediğimden, onların işini yetersiz bulduğumdan söylemedim yanlış anlaşılmasın. bilakis çok önemli bir yükün altına giriyorlar, zor işleri yerine getiriyorlar. birçoğuna minnettarım hatta.

ancak tekrar gitmeme sebebim belli. psikologa gitme ihtiyacım olduysa ben kendime yetememişimdir, üstelik arkadaşlarım, çevrem ve ailem de bana yeterli gelememiştir. bu duruma düşmek istemem.

üçüncü seansımda psikolog, "sen terapiye direnç gösteriyorsun, devam etmemizin bir anlamı yok" demişti. evet, gerçekten şüphelerim vardı. ama direnç göstermenin asıl sebebi, bir seansa daha gelsem benim bir sonraki maaşım bitmiş olacaktı.

maalesef ülkemizde psikologlar ama özellikle iyi psikologlar az. ayrıca devlet desteği de yok. bir de bunlara ekonomimizin durumunu eklediğimizde psikologlara sadece zenginlerin gidebildiği bir ortam ortaya çıkıyor.

kendime değer veriyorum ama kendi sıkıntılarıma ne yazık ki o kadar değer veripte,oraya gidecek kadar bile görmedim.ama inanıyorum ki her insanın ihtiyacı var buna.

hayatımda bir kere psikoloğa gittim, izmir’de, o görüşmeden sonra da psikoloğumla birlikte her gece küçükpark’ta sabahlamaya başladık.
gençti, güzeldi. bir hafta boyunca beraberdik. üniversite dönemleriydi. düzgün bir hayat yaşamış biriydi, başarılı, temiz..
mekandayız, yemyeşil gözlerini bir silah gibi üzerime doğrultup küfür edercesine "ilaç kullandığına emin misin?" demişti bana.
çok yalanım vardı ona karşı. yalandan ilaç kullandığımı da söylemiştim. çeşitli psikoloji ilaçları. ağır, hafif, ortaya karışık..aklıma ne gelirse.
biraya fondip çekerken, cevap vermemeyi seçtim.

bir hafta boyunca izmir, alaçatı ve çeşme’nin içinden geçtik. karaokeler, shot yarışmaları, her türlü sanat ve kültür aktiviteleri, otostopla kuşadası’na gitmeler. dışarda, rastgele uygun gördüğümüz yerlerde yan yana uyuyakalmalar..
hayatında yaşamadığı şeyleri yaşadı.
sonra gittim ben. psikolojisi bozulmuştu. içip içip yazmalar, iki yıl boyunca aramalar. bir gün “bu seni son arayışım” dedi. gerçekten de öyle oldu.
şimdilerde evli.
bende bir daha psikoloğa gitmedim.

düşünsenize ucuz olduğu için gidemediğimizi... işte o zaman her şey epey tuhaf olur, ortadoğu'da kartlar yeniden dağıtılırdı.