corona olmak

anlık annem ve babam corona. aynı evde yaşıyoruz. her gün doktorlar telefonla arayıp nasılız diye konrtol ediyorlar. emniyetten polisler evde miyiz diye denetliyor. denetimi oldukça yüksek bir süreç. devletin corona için uyguladığı sistemi sevdim.

atlatınca editleyeceğim haldir. artarak gelen baş ağrısı, titreme halleri, ayakta dahi duramama, aşırı üşüme, öksürükler en son da koku kaybıyla korkutan şey. test yapmaya 5 günlük telefon aramalarından sonra geldiler. sıtma ilacı bir kartuş, bir kutu da favicovir verip gittler. ilk gün arayıp bir daha da aramadılar. uygulamadan evden çıkış gününü görebiliyorsun. tek takdir ettiğim kısım bu , iyi uygulama 82 milyonluk ülkeyiz sonuçta.

başıma gelmedi henüz gelmesin diye de önlemlerimi alıyorum kurallar uyuyorum.

evde 6 aylık kızım var sözlük ona bu hastalığı taşırsam mahvolurum

önünde sonunda herkesin yüzleşeceği bir durumdur. gidişat onu gösteriyor. virüs ilk çıktığında bir profesör, en az 600 milyon kişi bu virüsle tanışacak demişti, yohamına ebesinin hörekesi falan demiştik, adam haklı valla.

bir çorba içmenin sonucu(bkz: yarasa çorbası).

hemen herkesin bu virüsü kapacağı bir hurafedir. dünyanın yaşadığı ilk pandemi değildir, araştırıldığında diğer pandemilerde dünyanın yüzde kaçının enfekte olduğu görülebilir. basit ama etkili önlemlerle korunmak mümkündür. sağlık çalışanlarının virüsü kapmamasını sağlayan bu önlemlerdir. viral yük arttıkça direnmek zor oluyor elbette ama tüm bunları maskesiz, koruyucu ekipmansız yapsaydık dünyada sağlık çalışanı kalmazdı.

önüm arkam sağım solum corona yakalanmayan süper kahraman.

fırsat bulunca yakalanmayı düşünüyorum.
sıramı salayım, öyle de evdeyiz böyle de evdeyiz.

kovid testim bir iki saat önce pozitif çıktı. az önce yatakta derinden bir öksürük gelince fark ettim de aslında hiç elimizden yitip gitmeyecekmiş gibi zannettiğimiz hayat bir pamuk ipliğinde. ölür müyüm bilmiyorum ama korkuyorum. hayatın kıymetini sanırım yeterince bilemedim. daha yolun başındayım. sanki bitmiycekmiş gibiydi. yakınlarım ne hisseder onu düşünüyorum. bana bir sey olsa çok üzülürler, annem, babam... halbuki kurallara hep uydum. hep çift maske kullandım, temaslı olmamaya gayret ettim. 4 haftadır diş hekimliği fakültelerinin açılmasıyla okula gidiyordum. mutluydum yani. şimdi içimde bir korku ya böyle biterse hiç beklemediğim bir anda?
edit: karantinamın son gününde düzelmeye başladım. ama çok yorgunum. bu hastalığın belki de en kötü yanı insanı hem fiziken hem de psikolojik olarak çok yorması. umarım bir an önce tamamen iyileşirim.

o kadar uğraştım dikkat ettim ama başaramadık be abi. bu hafta burun akıntısı ve gidip gelen koku kaybıyla sıradan bi grip geçiriyorum zannettim ama 3-4 gündür başına güneş geçti zannettiğimiz babamın aslında korona olduğunu öğrenmemle benimde korona olduğumu öğrenmiş oldum. burun akıntısı sadece bir gün sürdü ama o günden sonra hiçbir şekilde tat ve koku alamıyorum. ilk doz aşımı olmuştum muhtemelen o yüzden hafif atlatıyorum diye düşünüyorum, tatlıyı tuzluyu ayırt edebiliyorum ama yemek yemek artık anlamsız koku desen o hiç yok ve arada sırada sürekli sıcak basıyor 20 gün karantina verdiler inşallah iyileşirim çok fazla grip olan biriyim ama bu diğerlerine hiç benzemiyor.

ya da olmamak
işte bütün mesele bu.

bol sıvı tüketin moral bozmayın.

çok şükür şu ana kadar yaşamadığım durum, covid-19 hastası olmak.

babam corona olduğu ofise ben bakıyorum o haliyle yanıma geldi 2-3 kere, aynı arabaya bindik bana bulaşmadı. tabi bu dediğim olay 1 sene önce yaşandı. onun dışında hastahaneye, düğüne bir sürü kalabalık yere gittim, akşamları spora gidiyorum daha covid 19 a yakalanmadım. şimdi bunu yazdım ya kesin yakalanırım anasını satıyım.

şaka gibi gelebilir ama benim yaşamayı istediğim durumdur. zaten hayat falan kalmamış, en azından corona olursam 14 gün evde kafamı dinlerim diye düşünmekten alıkoyamıyorum kendimi. tabii ne kadar dinlenebilirse.

karaktersiz olmak kadar kötü değildi, corona bir şekilde geçiyor, karaktersizlik baki.

hala olmadım. inşallah olmam

sizi çok ateşli yapacaktır.

2 senede hiç olmadım. ne maske ne dezenfektan kullanmadım. aşım da yok. hiç vurdurmadım. bu zaman zarfında ülkenin doğusundan batısına toplu taşıma araçlarında seyehat ettim durdum. yine olmadım.

2018 de düşüp bayılıp ön dişimi kıracak kadar ağır bir grip geçirmiştim. insanlar ağır gripler geçirebilirler. 70 yaş üstüyse öle de bilirler. 70 yaş üzeri insanlar hep bir sebepten ölürler. ölmeseler iyi tabii ama şimdilik çare yok buna. arada gençler de ölüyor tabii. ama arada gençler de bir sebepten ölürler. trafik kazasından, kalp krizine kadar ölen herkesi corona diye şitleyip istatislikleri şişirmek sadece ilaç tekellerini zengin eder. siz kerizleri korkutur silkeler. sittiri dışkıdan bir virüs için dünya konseptinin taaa naa mına koyarlar. yüz binlerce insan açlıktan, sağlık hizmetlerine ulaşamamaktan ve benzeri bir çok sebepten ölür. yemeyin bu martavalları.

çok şükür ki pandemi başladığından beri bu hastalığa yakalanmadım. belki de yakalandım da haberim olmadı ve nezle gibi atlattım. bu konuda kafam biraz karışık.