dövme yaptırmak

harika bir dövme fikri vardı aklımda sonra pamela denen şarkıcı bir albümde o dövmeyi kullanınca pis soğudum bu işlerdn derken arada yıllar geçti ve aklıma harika bir dövme daha geldi ama temsil ettiği kişinin yüzünden çok kararsızım.

sanılanın aksine bağımlılık yaratmıyor (belki de maddi anlamda yeni dövmeleri karşılayamayacak olmamadan da kaynaklı olabilir). yaptırmadan önce ne üzerine öyle senelerce düşünmeye ne de yaptıracağınız dövmenin büyük anlamlar taşımasına gerek olduğunu düşünmüyorum. zaten vücudunuz iradeniz dışında oluşan yara izleriyle, doğum lekeleriyle, çatlaklarla vs. dolu. öleceğim ana kadar benimle birlikte olacak, tamamen benim isteğim doğrultusunda vücuduma kazınmış olan dövmelerimi taşımak hoşuma gidiyor. iyi ki de yaptırmışım, yaptıracağım.

yaptırmak için bir sebebe ihtiyaç duyduğum eylem. çünkü dövmenin anlamı olmadığında benim için bir şey ifade de etmiyor.
artık bir sebebim var.

yakında bi tane daha yaptırmak için can attığım eylem.

çok kötü duruyor ya. hele esmer tenlerde. yani bana ne ama . böyle mahkum dövmesi rdm dövmesi gibi duruyor çoğunda.

heramdır, yozığğhhdır, günahdır.

çocuk yaşta yapılmaması gerekir.*

bu kadar popüler olmadan önce tek tük yaptıran vardı ve orjinal hoṣ birṣeydi. ṣimdi neredeyse olmayan yok gibi ve herkese de yakıṣmıyor. bazısı yürüyen reklam tabelası gibi geliyor bana. çirkin ve anlamsız.

ülkemizde yaptırmayanı dövüyorlardır.

bir anlamı olmalı. bir hatıra bir anı olarak kalıyor çünkü.

zaman geçtikçe anlamını yitiren,hatta zaman zaman pişmanlığa dönüşen vücut boyası..yaptırırken çok iyi düşünmek gerekir.

yaptırdıkça yaptırasım geliyor. bir yerde durmamı gerektiren vücut süsü.

vücudu mürekkep ile dövdürmektir. nice güzel fikir ve model barındırır bu sonsuzluk. bir gün tüm vücudu kaplatmak ister, 'haydi beni dövünüz' talebi ile dövme stüdyosuna gidersin. yanlış anlaşılırsan olaylar bereli gelişir.

hep yaptırmak istemiştim. ama şuan o kadar herkes de var ki dövmesiz olmak farklı oluyor artık.

hayatımın hiçbir döneminde yaptırmayı düşünmedim. kendimi boyatmayı sevmiyorum. hatta resim defteri gibi rengarenk olmuş, abartı dövme yaptıranları da çok itici buluyorum.

nasıl yapıyorlar aklım almıyor. iğneli miğneli, sana batırıyorlar. mazoşist miyim ki kendime acı çektireyim. kaldı ki ben elimi filan tükenmez kalemle boyadığımda bile elimde uzun süre kalmasını istemiyorum. elimi yıkıyorum. siz nasıl yapabiliyorsunuz? nasıl rahat ediyorsunuz?

karımın adını alnıma kazıtacağım günü iple çekiyorum.

eskiden dövme yaptırmak istiyordum ama cesaret edemiyordum ömrümün sonuna kadar kalacağı için. aslında hala istiyorum yaptırmak ama etrafımda o kadar herkes dövmeli ki artık dövme ilgi çekici gelmemeye başladı. belki bir gün yaptırırım.

sırf askerliği aradan çıkarmak için 10 sene beklediğim durumdu. eskiden herkes yaptırmazdı, bir ağırlığı vardı. sonradan bildiğin iş popiye döndü. cikletten çıkan geçici dövmeyi koluna yapıştırmaktan hallice bir durum oldu kalıcı dövme bile.

allahtan bizim dövmelerin anısı, anlattığı şeyler var da anlamsız şekillerden ibaret değiller.

18 yaşında başladığım ve asla pişman olmadığım bir tutku. sol kol full kaplı orman ve beyaz tavşan + sol bilekte "follow the white rabbit" yazısı, sol üst kol kartal, sağ kol içi joker, sağ kol arkası yazı olacak şekilde henüz daha yolun başında olduğumu hissettiğim uzun soluklu bir macera benim için. aklımdaki herşeyi aynı zamanda yaptırıp kurtulmaktan ziyade uzun bir zamana yayarak yavaş yavaş yaptırmayı tercih ediyorum çünkü bu bir bağımlılık ve zaman zaman dövme yaptırma krizi geliyor bana. bu zamanlarda yapılacak projelerin ve uygun boşlukların olması gerek. tanımı girerken bile kriz belirtileri baş gösterdi, yakın zamanda sanırım sağ üst kol için bir çalışma yapmamız gerekecek. ayrıca bu konu doğduğunuz, yaşadığınız coğrafya ve aile yapısına göre de biraz ayrıkotu muamelesi görmenize sebebiyet verebiliyor. bu durumdan da oldukça memnunum, yol yakınken yolları ayırmak gerek bazen.