en korkulan ölüm şekli

zombiler tarafından canlı canlı yenmek. düşünürken bile tuhaf oluyorum. yatırmışlar yere, biri burnunu almış, diğeri pipini koparmış tövbest gapat gapat.

sonu ölümle biten ölüm şekillerinden hepsi korkunç diyebilirim.

yanarak ölmenin ifade edilmesi için açılmış başlıktır.

en son ölmek yani tüm sevdiklerimi toprağa verdikten sonra ölmek.

öldürülmek.

1-yalnız ölüm
2-gömülecek bir cesedinin bile kalmayacağı ölüm

bir hayvan tarafından yavaş yavaş ısırıla ısırıla yenmek.

bruno gibi ölmek veya hector gibi

maalesef en kötüsü, hala nefes alıyorken, nabzınız atıyorken kendinizi ölmüş hissetmeniz. teknik olarak hayattasınız, yürüyor, birşeyler yiyebiliyorsunuz. hatta gözleriniz bir yerlere bakabiliyor da.
ama göremiyorsunuz. baktığınız yer, kişi ya da nesnenin ne olduğu o kadar önemsiz ki.
yediğiniz yemeğin de tadı yok, hepsi aynı geliyor. o'nun sevdiği şeyleri ya da size pişirdiklerini asla yiyemezsiniz de, o olmadan olmaz ve

hayatınızdan çıkıp giderken hayatınıza dair herşeyi yanında götürmüştür ama siz şikayetçi değilsinizdir. aksine o'nu anlattığı, hatırlattığı için boşluk bütünü bu durumu, zamanla seversiniz. başıma geldi, artık bir parçam ve seviyorum. o'na dair herşey gibi

her ne şekilde olursa olsun ;
acı çekerek, derim.

yanarak ya da boğularak. çaresizlik içinde bile bile, her şeui hissederek ve sonu gelmeyecek gibiymişçesine ölmek.

kesici bir aletle alınan hasar sonucu kan kaybından yaşanan ölüm ve ayağa yük bağlanıp, denize boğulmaya terk edilmek suretiyle yaşanan ölüm bunlardan biridir.

süresi en uzun ölüm en korkunç ölümdür. yanarken patlama olsa ve ilk üç saniyede ölürsem şükrederim ya da boğulurken üstüme bir şey düşer ve aniden ölürsem boğulmaya kalmadan. şükrederim.

yani uzun olursa hepsi korkunç olur.

hayatımı düzene sokmuş ve yaşam enerjisi ile doluyken bir maganda tarafından vurulmak. yaşadığım ülkeden dolayı nedense bu bana çok olası bir durum gibi geliyor.

bu korktuğunuz ölüm şekilleri, ''uzun ve acılı olanlar'' o kadar da kötü değil.
beyin denen mucizevi organın acil durum butonu var, öleceğini anladığın an, bunun kaçınılmaz bir şey olduğunu kavradığın an, çektiğin acılar fizikselden çok, psikolojiğe dönüyor.
aslında haz ve zevk alınıyor o sırada, yüksek doz adrenalin+endorfin bir insanı uçurur zevkten.
yüzlerce yanan insan videosuna tanık oldum, 9. saniyeden sonra o buton devreye giriyor işte.

ben arac altında ezilmekten, ateş içinde yanmaktan ,elektrik çarpmasindan ve bıçakla öldürülmekten korkarım

ölümün kötü olmayan tarafı var mı?

ölüm kaçınılmaz son, bir sürü kötü ölüm şekli de var ama benim için en korkunç olanlardan biri, hiç bir şeyden habersiz yolda yürürken kafama bir şey düşmesi, özellikle kışın buz sarkıtının kafama saplanması falan (çocukken izlenen haberin uzun süreli etkisi)

annemi öpmeden çıktıysam o gün ölmek istemem. sevdiklerime kocaman sarilmadiysam epeydir erken olur ölmek için. içimde söyleyemediğim cümleler haykırıyorken de ölmek istemem. belki acıtır ama son olduğunu bilerek, veda edebilerek ölmek belki iç rahatlatır.

tek yaşadığın evde ölmek ve uzun süre sonra fark edilmek..