fight club

böyle iki tane adam var birbirini dövüyor kulüp falan kuruyorlar. güzel aksiyonlu bir film ama sonuna doğru kafam karıştı anlamadım çok. rüya görüyo biretpit galiba

chuck palahniuk'un aynı adlı romanından uyarlanan film. kaç defa izledim hatırlamıyorum bile, ama sahneleri hatırladığımda gözlerimin önünde oynayacak kadar olduğu kesin. anlatacaklarım kesinlikle spoiler içerir. bu bir kapitalizm, sistem eleştirisi içeren film değildir. zira chuck palahniuk'un son birkaçı hariç tüm eserlerini okuyan, tarzını deliler gibi seven, okurken düşünceden düşünceye, duygudan duyguya sürüklenen biri olarak hiç şüphe etmeden net olarak söyleyebilirim. fight club insan doğasına, yalnızlığa, insanın kimlik sorunlarına, topluma dair pek çok soru sorar, pek çoğunu cevaplar, bazısını okura bırakır. filmde bu doğrudan verilmese de dolaylı olarak verilir aslında. anlatıcı bir ayrı uçtadır, tyler bir diğer uçta, ikisi de doğru olan değildir. temelde hangisinin doğru olduğunu bile umursamaz fight club, chuck. chuck palahniuk eserlerinde bir karakter içinde ikincil bir karakter yaratır, bir diğeri hiç görmediği dış dünyada kimliğini arar, biri boğulma taklidi yaparak biraz ilgi görmeye çalışır, biri mastürbasyon bağımlılığından kurtulmak için amaçsızca taş taşır, biri yazar diğeri çizer, bir grup bir araya gelip geçmişi unutmak için çarpışma partisi düzenler, o esnada chuck palahniuk gider pahalı şeyler satın alır, fight club tişörtü, kupası satar. hayat kimlikleri kıyafet gibi giyip robot gibi yaşamak için değildir çünkü ve insan deneyimlediği şeyin kötü yanlarını bilir, eleştirir. (evet film kitap karışık takıldım ama olur öyle)
dövüş kulübü sana puanım dohuz kanka, çünkü filmi olmasa da gösteri peygamberi on.

bence filmin amacı kapital sermayeye hizmet etmek. insanların bilinçlenmesini önlüyor. gençlerin gevşek takılmasını sağlıyor. bir şeylerin peşinde koşmamalarını empoze ediyor. çoğu şey bizim gözümüzde boş, mücadele anlamsız ve film bunu öyle bir vurguluyor ki olayı bitiriyor.
yüzeyde anti-kapitalist bir öfke ve isyan var gibi gösteriyor ama aslında insanı eylemsizliğe ve tembelliğe itiyor. hatta gençlerin filmde çalan şarkıları beğenmesi bile bunun bir parçası gibi; onları o atmosferin içine çekiyor ama gerçek bir mücadeleye yönlendirmiyor.
şiddet sahneleri de gençlerde şiddeti normalleşme veya her şeye duyarsızlaşma etkisi yaratıyor. bu filmi izleyip anlamlı bulan gençler karamsar, esrarengiz triplere giriyor; hayatın amacı ve gayesinden uzaklaşıyor. 30, 40, 50 yaşlarında hâlâ bir halt yapamamış bireyler oluyorlar çünkü film aslında içten içe seni eleştirdiği kalıba sokuyor. yani özgürlük, kimlik arayışı ve sistem eleştirisi var gibi duruyor ama bir yandan motivasyonu kırıp eylemsizliği ve duyarsızlığı normalleştiriyor.
bence kapitalizm de işte bunu kullanıyor, izleyicinin beynine sinsi bir ders işliyor.

muhtemelen içeride dönen gerçek muhabbet aşağıdaki gibidir. bırakın bu felsefi ayakları.

www.youtube.com/shorts/7DiM...