geçmiş geçmişte kalsın

bazi insanlar vardir kendiyle tasir bir omur butun gecmisini.

bu aslinda psikolojide bi tur rahatsizlik ama yani hatirladikca insani mutluda eder bazen.

geçmiş geçmişte kalmıştır ama o insan şimdi de kalmamıştır. yani geçmiş geçmemiş.
"geçmiş olsun." dileğini bazen "geçmemiş olsun." şeklinde derken amacım bu değildi.
alakasız şeylerin bağlandığı noktalar beni sinir ediyor ama durum şu an böyle.

yaşadıklarımız iyi kötü bize ait. aslında iyi kötü diye bir kavram da yok. zarar gördüklerin ve sevinç duydukların var. insan yaptıgı eylemlerden mutluluk duysa da ders çıkarmalı ve yolunda yürümeli. sürekli geçmiş üzerinde odaklanan insanlar başkası için bunu yapıyorsa yargıç gibi yargılayıcıdır kendisi için yapıyorsa takıntılıdır.

elbette üzüldüğümüzü sevindiğimizi zarar gördüklerimizi ve zarae verdiklerimizi düşünmeliyiz. onların öz elestrisini yapmalıyız ama geçmişte dönüp durmadan. o ysşadıklarımız bizi biz yaptı bunu unutmada..

her yaptiğim meditssyonda bu cümleyi söylerim. ferahlarım yola devam ederim. ardından gelişiyorum, değişiyorum ve iyileşiyorum derim.

altı üstü insanız sonuçta.

mahkemede edilen rica.

- yaptın mı anlatılanları?
- rica ederim geçmiṣ geçmiṣte kalsın sayın hakim.

geçmiş tabi ki geçmişte kalsın ama arayı iyi tutun ara sıra canı sıkkınken gelip sizde de kalsın*

gecmisi birak gelecege odaklan anlaminda 1 soz.

ıki yüzlü bir anlatı.

bir temenni...
olabiliyor mu? bazen olamıyor. ben geçmişi geçmişte, bu günü bu günde, yarını da yarında bırakabilen biri değilim. time is a flat circle diyerek savrula savrula yaşıyorum hortumlarda tsunamilerde.

geçmemişse zaten geçmişte kalamaz. geçtiği gün geçmişte kaldığı gündür. ak akçe kara gün içindir. sakla samanı gelir zamanı.

bugün doktorla da konuştum bunu. aslında ben çoğu şeyi unutmuştum. ya da unuttuğumu sanıyordum artık, bilmiyorum.. belki ilaçların etkisiyle, belki gerçekten kevgire dönen hafızam sayesinde bazı şeylerin kenarları silinmişti. ve açık konuşayım, memnundum da bundan. her şeyi canlı canlı anımsamaktansa eksik hatırlamak daha insani geliyordu bir noktadan sonra. zaten ilaç dozları da baya düşmüştü, hayat biraz normale dönüyor gibi hissediyordum.

ama tarihin gerçekten acayip bir mizah anlayışı var. tam hah tamam artık geçti galiba diyorsun, alakasız bir olay geliyor ve yıllardır ağzı kapalı duran o travmatik geçmişin kapağını bir anda açıyor. kokusu bile yetiyor insanın içine düşmesine. sonra millet çıkıp “geçmiş geçmişte kalsın” diyor. iyi de nasıl kalsın kardeşim? ben çağırmıyorum ki..! durduk yere bir cümle, bir ortam, bir his gelip beynin tozlu raflarından bir şeyi çekip masanın ortasına bırakıyor.

en sinir olduğum şey de bazı yaraların mantıkla çalışmaması.. bitti artık demekle bitmiyor. beyin başka, psikoloji başka bir şey. anasını sattığımın psikolojisi salı pazarı gibi gerçekten nereden ne çıkacağı belli değil. hiç alakasız bir anda, hiç beklemediğin bir detayla insanı yıllar öncesine ışınlıyor. sonra sen bugünde kalmaya çalışırken zihnin eski enkazın içinde dolaşıyor. yorucu tarafı da bu.. unutmak istiyorsun ama bazı şeyler unutulmayı kişisel hakaret sayıyor gibi..