geçmişe duyulan özlem

bir duygu.

geçmişe duyulan özlemin sebebi geçmişteki anılar mı yoksa geçmişteki biz mi bilmiyorum fakat bu, unutmak için her şeyi feda edeceğiniz bir geçmişiniz yoksa, evrensel bir tecrübe olabilir.

ayrıca beynimiz, anılarımızdaki boşlukları çoğunlukla kendi çıkarına olacak şekilde kapatıyor. bu yüzden geçmişte yaşanan olaylar çok daha güzel gözüküyor.

örneğin, siz arkadaşınızla dışarı çıktınız. eğlendiniz. sohbet ettiniz ve dağıldınız. evinize girerken dışarıda yediğiniz bir şeyin midenizi bozduğunu fark ettiniz. işte beyniniz, bunu filtreler. bunu o anki kadar canlı ve rahatsız edici olarak değil, aksine o günün sonundaki komik bir anı olarak hatırlarsınız. bu, aynı zamanda beynin kendini koruma mekanizmasıdır.

ne demiştik; geriye bakıp durma, çünkü o yöne gitmiyorsun.

adına nostalji denen bir psikolojik hastalık.

benim özlemim biraz farklı. 8 sene önce eşimi kaybettim. onunla yaşadıklarımızı özlerken yaşayamadıklarımızı da özlüyorum.

gündegün deniyor buna, geçmişe duyulan özlemi bugüne taşımak.

(bkz: nostalji)

bu histen kurtulacağımız bir an olacağını sanmıyorum. özellikle de belli bir yaştan sonra en çok kendi çocukluğumuzu/gençliğimizi, hayallerimizi, heveslerimizi özlüyoruz ve özleyeceğiz de…

ben yarına özlem duyuyorum.
a aa yaşamak mı istiyorum ne tövbe tövbee..

geçmişi hatırlamak istemiyorum hiçbir şeyi özlemiyorum ufak detaylar hariç.
kabul mu ettim ne? a aaaa..

geçmişe özlem geleceğe hasret

geçmiş geçmişte güzel. geçmişe gömülmek iyi değil, teselli bulmaksa güzel.

yaşlanmak dediğimiz şey pek hoş değilde o yüzden. çünkü hepimiz daha güçlü olmayı, daha sağlıklı olmayı, daha iyi görünmeyi ve hastalıksız olmayı isteriz. sevdiklerimiz hala hayatta olsun isteriz mesela. çok özleriz çünkü biriken hatıralarımızda ki o kıymetli insanları.
ayrıca pişmanlık ve merakta var tabi.
öyle yapmasaydım, böyle demeseydim, onu seçmeseydim de bunu seçseydim ne olurdu acaba gibi.
kaçırılmış bir trenin çaresizce geri dönmesini istemektir geçmişe duyulan özlem.
asla geri dönmeyeceğini bile bile.

bundan bende hiç kalmadı sanırım. yani aslında birkaç sene öncesine kadar bile vardı.

sanki izlediğim büyülü bir film gibiydi, çocukluk ve gençliğim. ya da iki ayrı film gibi. izledim, sonra etkisi de devam etti. ve nihayetinde o etkisi de bitti.

yani bu tarz bir nostalji hissinden tamamen arındım sanırım. bunun için çaba sarf ettiğim söylenemez. kendiliğinden oldu. o duyguları çok yoğun yaşadım ve tükettim galiba. ama günün birinde gene su yüzüne çıkabilir tabii öyle hislerim. bilemem.