hayalindeki meslek vs okuduğun bölüm

polis olmak istiyordum bilgisayar programcılıpı okudum özel hastanede anlaşmalı kurumlar sorumlusuyum.
hayaller hayatlar gerçekler kıstasında ben.

yok, hiç olmadı. çalışmak işkenceden farksız bir şey.

biyolog, biyoloji.
biyoloji için yaratılmışım adeta.
ama ruhumun içindeki çocukluğum manken olmak istiyordu.

tır şoförü, tıp.

takım elbise giyip yapabileceğim herhangi bir meslek ama 112 de çalışıyorum.

hayalimde bir meslek yoktu. çalışmadan yaşamayı hayal etmiştim. ama çalışıyorum. olmadı. *

edit: okuduğum bölüm: uli. anlayan anlar artık.

hayalimde tek bir meslek yok aslında. maymun iştahlıyımdır da biraz. ama fotoğrafçı, yazar ve girişimci olma hayalim başı çekiyor. umarım bir gün o noktaya gelebilirim.

hayalimde edebiyat fakültesi okumak var...
umarım istediğim olur tabi biraz çalışırsam yapamayacağımız bir şey yok...

yazar olmak istiyordum edebiyat okuyorum
(oha lan ill defa bir şeyi başaracağım galiba)

(bkz: tıp) vs (bkz: tütün eksperliği)

sosyoloji vs sosyoloji. hayalimdeki mesleği okudum ama buranın türkiye olduğunu unuttum. kendi işimi yapamamakla sonuçlandı durum.

küçükken dansöz olmak istiyordum. siyaset bilimi okudum. çok uzaklaşmadım yani etrafında dolanıyorum.

küçükken çizgifilm yapmak isterdim, yakında çalıştığım proje minika go'da yayınlanacak. artık bende çizgifilm yapım sürecine dahilim.

öğretmen olmayı hayal ederdim.

işsiz oldum.

edit: atanamayacağımı bildiğim için başka bölümler okudum. yine işsiz oldum.

iki yabancıı iiikiii yabaancıı

hayallerimde olan mesleği yapıyorum okulunu da okudum işimden de gayet memnunum dünyada cenneti yaşayan biri varsa benimdir. aşk hayatımız gayet güzel sağlık sıhhat para da okey geriye bir çocuk kaldı dbnandbbd

askeri pilotluktu fakat radyoloji bitirdim. vizyona bak be işsldjfgşs

psikolog - iktisat.
çok alakalı gerçekten.

psikoloji veya edebiyat vs hemşirelik
her şey hayallerdeki gibi olmuyor maalesef. şimdilerde hem insanlardan soğudum hem de yazmaya halim yok

insanların okumaya değer bulduğu gerçek bir yazar olup bunu asıl mesleğim edinmeyi gerçekten çok isterdim. hala en çok istediğim şey budur. bu yönde daha büyük bir adım atarım umuduyla edebiyat okumak istemiştim fakat kimya okuyorum. şikayetçi miyim? değilim. daha önce hiç bilmediğin bir şeyi sevmeye çabalamak da güzel ve boşa gideceğini düşünmediğim bir çaba. fakat edebiyatın da içimde ukde kalacağı gerçeğini hiçbir zaman göz ardı edemem, etmeyeceğim de muhtemelen. dıştan bakan biri yazarlığa alayvari yaklaşıp hobi olarak da yaparsın diyerek bir şeyler söylediğinde ciddiye alamıyorum. hobi ve meslek edinmek, aşkla o şeyi yapmak, kendini ben buyum diye tanımlamak aynı şey değil çünkü. aynı şeyleri hissettirmeyeceğini biliyorum en azından. ama kimse bunu bilmiyor. veya sonradan bir de edebiyat okursun ne var ki diyenleri de ciddiye alamıyorum. çünkü insanın bu günündeki heves yarına bile kalmıyor. bir yerden sonra insanın kaybettiği şeylerin ağırlığı elinde olanların önüne geçiyor. eminim ki ileride vaktinde edebiyat okumadığım için içten içe pişmanlık duyacağım. bilmiyorum, şuan ki konumumdan da şikayetçi değilim kendime bakınca. kimya yerine bir başka şey gelseydi de şikayet etmeyecektim çünkü bir takım sebeplerden dolayı edebiyatı zaten tercih edemeyecektim, hal böyle olunca çok daha büyük işlerde çalışmak adına çaba göstermedim sınav senemde. daha iyisinin olması pek umrumda olmadı. en iyisi edebiyattı çünkü. kalanı hala daha öyle pek bir doygunluk vermez bana. o sebeptendir ki bir şeyleri eşeledikçe eşelerim. her neyse, neticede çaba verdiğim kadar bir sonuç aldım ve sanıyorum ki şikayet etmeye de hakkım yok. o sebepten en iyi çıkış yolu şuanlık okuduğum bölümü bir ucundan sevmeye çalışıyor olmak. deney yapmak da güzel.