her şeyin sınıfsal olduğunun farkedildiği an

düğüne davet edilmek bile sınıfsal, fakiriz diye akrabalarımız düğünlerine davet etmeye bile tenezzül etmiyor. zalımsın dünya..

saldığın andır. bırak onlar sınıfta kalsınlar.

sınıfsız bile olmak istemem zira sınıfsızlık da bir sınıf doğurur. sonra onu da hiyerarsik yapıya kurban ederiz.

bir sınıfta bulunmak ile bir sınıfta olmak arasında bana göre fark vardır.

misal,
şu metrosu bu metrosu der insan.
bineceği durakta gördüğü treni oranın treni zanneder.
oysa o tren de yolcudur ve hatta o tren bile değil,
bir vagondur.
vagon kendini bilir, demez ben trenim diye.
onu tren sanan, onu orada gören insandır.

yani, seni nasıl gördükleri, senin sınıfınla değil, görenlerin sınıfı ile ilgilidir.
sen vagon musun, tren mi?
yolcu musun, taşıyıcı mı?
her ikisinin de bir olduğuna idrakli mi?
ikisi de aynı yere gitmeyecek mi?
sal gitsin.

tek başıma eve çıktığımda yani yıllar önce fark ettim ben o işi.
yapacak bir şey yok.
hayat böyle.
artık hiçbir bok zoruma gitmiyor hayatta.

zaten olması gereken bu.
herkes her şeye ulaşabilse dünyada gördüğünüz tüm güzellikleri unutmanız gerekir.
çok basit örnekleyeceğim:
elinde bir kadeh merlotla birlikte nefis bir et ürünü yiyorsun.
denize nazır, mükemmel bir mekan.
bir suriyeli ya da afgan aile gelip masanın yanında çocuğuna kaka yaptırıyor.
her şey sınıfsal olmasa tam olarak yaşayacağınız budur.

varoşun varoşluğundan utanmadığı dünyada düzen olmaz.

daha önemli farkındalık: toplumun insanları sınıf ayrımı diye bir şeyin olmadığı, adaletin elbet tecelli edeceği, kazanmanın sadece çalışmaya bağlı olduğu gibi masallarla büyütüyor olması. baştan desene kardeşim burası survivor diye. ona göre pozisyon alsın millet. burada her şey sınıfsal diye şikayetlenmek de sıfır fayda.

her şey sınıfsaldır, bunu ben 2018 yılında yaptığım yükseklisansta aldığım iki tanecik sosyoloji dersinde hemen kavrayıvermiştim, o zamana kadar niye kavrayamadım, çünkü makineler ve sürekli aynı insanların başında pinekleyerek ve kendimi çoğunlukla topluma kapatarak, toplumu anlamaya çalışmayarak, nasıl anlayacağımı da pek bilmeyerek geçirdim, tabii ki, üstün zekamın bana kattığı dangalaklık da olabilir. üniversitenin dekanıydı derslerime giren hocamız, sürekli içinde bulunduğum sınıfın ezikliğini yaşayarak dersleri dinledim, öyle bir anlatıyordu ki başka türlü hissetmen imkansız. neyse işçi sınıfı da değiliz ailecek ama zengin de olamadık, vasat sularda yüzdük durduk, hayır olm sınıf da atlayamıyorsun, yalan o işler, bir hatun altıma b sınıfı suv aldım diye sınıf atladım zannetmişti, yok yalan onlar. hala hatırladıkça nefretle anarım o kızı da, olm işte bir ton iyilik yapıyorsun, insan nankör olmayacak, ewed.