insanın içini hoş yapan kokular

vanilya kokusu en başlarda yer alabilir.

kahve kokusu
marihuana kokusu
hindistan tutsusu kokusu, (bkz: kadın kokusu)

tarçın.

yağmurdan sonra toprak kokusu.

akşam sefası ve portakal ağacı kokusu.

çiçek kokusu.

bahar ayazı yemiş meme kokusuna burnu dayayıp uyumak.

çok başka o nisan ayazı çocuklar. mayısın yaza göz kırpış rüzgarı bir başka güzelleştiriyor masum memeyi.

85lik bir memeye baş koymanın verdiği güven duygusuyla uykuya dalmak , en çocuksu günlerime döndürür beni kimi zaman.

hep meme şapırdatma hep kalça tokatlamak olmaz. bazen geçmişe özlem duyar her erkek..

kızarmış ekmek üstüne tereyağı sürülerek kahvaltı yapılacağını bildiği bir aile sabahına uyanmak ister. bu meme o görevi üstleniyor o anda işte. saçlarımızdan sıkıca kavrayıp, göğsüne bastıran kadınların parfüm kokmasındansa saf meme kokmasını yeğlerim. organik meme gibisi yok.

üzerlik tütsüsü. nadiren sevene rastlıyorum. koku çocukluğumu, doğduğum köyümü, 3+1 bir evde 20 kişi tıkış pıkış yaşadığımız fakat sahi, canlı, insan hissettiren o zamanı anımsattığından olsa gerek çok özel geliyor. zaman zaman olmadığı halde duyumsadığım anlar olur, gelir kokusu burnuma. babaannem sık sık yakar, tüm evi ve bizleri tütsülerdi. belli aralıklarla yaptığı rutin bir şeydi. ben de halen aynı seremoniyi zevkle sürdürüyorum. apartman sakinleri büyücü olduğumu düşünmüyordur umarım.

(bkz: benzin)

(bkz: uhu)

bayağıdır koklamıyorum neyse ki.

koku veren bir yağla belirtmek istedi ki, sevgisinin, o kokudan daha değerli olduğunu..." diyordu.

yârin kullandığı parfümün kokusuna tekrar bir yerde şahit olduğunuzda, yahut ona yakın bir koku aldığınızda, insanın içi bir hoş olur. hüzünlü ve heyecanlı, özlemli bir hoşluktur o.

içimi "hoş" eden koku olarak bir bunu anımsıyorum. neredeyse 20 sene kadar oldu.

capparis spinoza çiçeği kokusu. bu kokuyu alınca yazın geldiğini anlıyorum.