kin tutmak

kendimde en nefret ettiğim özelliğim. iflah ve itlaf olmaz bir kindarım. bugün bana yapılan nesiller geçse dahi unutulmaz önüne itinayla çıkarılır. yaa hatırlatır rezil ederim ya intikam alır ateşe verir köşeye çekilip izlerim. içten içe kanser yapıyor adamı bu kin hali. isterse en sevdiğim olsun gözlerimin önünde ölse üzülmem o derece her şeyi silerim. ustalıkla da saklarım, sorun yok zanneder ama içtiği kahvenin hatrı bitmiştir, vakit ona dünyayı dar etme vaktidir.

asla yapamıyorum ayol. şimdi göze göz, dişe diş kavga ettiğim biri naber dese bile gel çay içelim derim. şu karanlık görüntünün altında aslında pasparlak biri var lakin belli etmiyorum o ayrı.

*

bunu beceren ya da meziyetmiş gibi gören insanları ilk olarak anlamıyorum sonrasında ise ahmak olarak görüyorum. hayat denen b.k çukurunda böyle kin ülküsü ile yaşamak akıl almaz derecede saçma.

yaşama yüklenmesi gereken anlam ve değerin gereksiz insanlara yüklenmesi durumu.

boşver şekerim değmez bu yangın yeri için.

insanı yorduğu, yıprattığı iddia edilen, insana has, en az insan kadar insanca, deveyle özdeşleştirilen bir his ve/veya davranış biçimi.
(bkz: deve kini).

ben tutarım. azrail olsam öldürsem gelir mezarı başına derim ki hırsımı alamadım. yaratıcıya bıraksam da kinim bitmez. şayet yapılanı unuttum diyelim, o kişiye garip bir soğukluk garip bir his beslemeye devam ederim, konuşasım, göresim gelmez ve bu his solmaz bende solmuyor. diyen desin: egodan sıyrılmış bünyede kin, nefret tutunmaz diye.. ben tutarım dileyen egolu desin. ben, sen affetsen ben affetmem diyorum.

kin tutabilen bir insan değilim. tercih etmiyorum.
çok kötülük gördüğüm insanlar oldu elbet, ama ben onların bile benim yüzümden gram üzülmesini, incinmesini, zarar görmesini istemem.
ben kıyamıyorum insanlara.
çok merhametliyim.

bu dünya kinlik değil, anlık.

kin, ancak daha fazla kin getirir.
huo yuan jia / fearless

yorar. hiçe saymak daha kolay.

hic beceremedigim sey.
bes dakika sert bakislarimdan atiyorum. besinci dakikanin sonunda "hadi barisalim" diye opucuk yolluyorum.
ben insanlara kusmemeliyim. belli ki beceremiyorum bu isi;)

doğru değildir belki ama bazen insanın kendini koruması için gereken tek silahtır.

bunların dedelerinin memlekete ettikleri ihanetin bedelini çocukları, torunları nesiller boyu ödemeli; asla kritik kademelere getirilmemeliler.
ne askere, ne hastaneye alınmalılar, oldukça pasif işlerde görev almalılar.
sonra bunlarla iltisaklı olanlara da aynı tarife uygulanmalı.
adım adım izlenmeliler.

yetişkinliğimde bana yapılan şeyler için kin tutan biri değilim ama çocukluğumda kalbimi çok küçük bir şey için bile kıran herkese senelerdir kin güderim. bir çocuğun kalbini kırmak, zarar vermek için bir sebep göremiyorum çünkü. bahsettiğim olaylar istediği şekeri vermemek değil. hakaret, şiddet, hırpalamak gibi aslında küçük görülebilen ama bana saf kötü gelen davranışlar. çocukluğumda bana kötü davranmış kişilerden dördü öldü ve ben fazlasıyla iyi hissettim. haklarında hiçbir zaman kötüyü dilemedim ama iyi de aklımdan geçmedi. yetişkinliğim içinse, yapılan hareketin muhatabı başka bir yetişkin yani ben olduğum için hataları affedebiliyorum. ama bir çocuğa yapılan hatayı affetmek bence imkansız.