kin tutamamak

ne kadar kırılmış olsan da küsememek bir yerden sonra hep affetmektir.

çoğu zaman zararı görülür kin tutamamanın çünkü tekrar tekrar kırabilmesi için karşı tarafa yeni bir fırsat vermişsindir

çoğu durumun geçici olduğunu ve ne kadar zarar verirse versin seneler sonra gülebilecek olmaya bağlıyorum bu durumu. belki olgunluk belirtisidir belki algı açıklığı. kin tutmak o insanı aslında sırtında taşımakla eşittir. ne kadar içselleştirip kişi kendini yorarsa o denli üzülür ve kendini yıpratır.

birine karşı öfkeli ve sinirli kalamamaktır.
bence olması gerekendir. çünkü birine kin tutmak bence biraz manasızdır.
en iyisi tutmamak muhattap olmamaktır.

bir insanın sahip olabileceği en iyi özellikler arasındadır.

insan için, belirli bir şeye karşı beslenen nefret kadar ağır bir yük yoktur.

tabii bu, temkinli olunmayacağı anlamına gelmez.

duygusuna sahip olamayan hiçbi şeye sahip olamaz. hele kin kadar kuvvetli bi duyguyu unutmak anlaşılabilecek bi durum değil. bi de kin tutmamak iyi bi şey gibi güzelleme dönüyo..

eğer kin tutamadığınızı düşünüyorsanız bilin ki benim sizin yerinize tuttuğumdandır.

karşımdakine ve bana ne derece büyük bir kazık attığına bağlı olarak değişen bir durumdur.
affedip unutabileceğim olaylar
affedip unutmayacağım olaylar
affetmeyip unutacağım olaylar
affetmeyip unutmayacağım ve unutturmayacağım olaylar
olmak üzere 4 farklı kategoriye ayırabilirim kabaca, ki bunlar da kendi içlerinde ayrılırlar ama her şeyimi burada paylaşamam değil mi?

yufka yürekli olmaktır.

kim ne derse desin bu insanlar en çok kırılan insanlardır. laf arasında ne kadar iyi, nahif ve güzel bir özellik olduğundan bahsedilse de bu hemen unutulur. insanlar yine kin tutamayan insanları kırmaya devam eder. bazen kin tutmak istiyorum. bana yapılan yanlışları affetmeyip ödetmek istiyorum. ama bu fikir beynimde oluşur oluşmaz kalbim onu imha ediyor. ve ben yine affediyorum.
dostoyevski diyor ya hani "hayatım boyunca şöyle bir kaç kişinin suratına tokat atmadığıma da çok üzgünüm". bu tokat bana göre manevi bir tokattır. işte ben de bazen dostoyevski gibi insanlara şöyle sağlam birkaç manevi tokat atmadığıma, hemen affettiğime üzülüyorum. ama çok kısa bir süre. sonra yine "iyi yaptım ya, (bkz: çok iyi de oldu çok güzel iyi oldu tamam mı)" diye kendimi ikna ediyorum.

kindar kişi kendisine yapılan en ufak yanlışı kabul etmeyip senelerce küsüyor. bana defalarca yanlış yapıldı. ben belli bir süre geçtikten sonra hiç yaşanmamış varsaydım ve konuşmaya devam ettim. konuşurum ama güvenimi yitiririm.

lanetimdir. unuturum, şaka maka değil yapılan kötüyü direk unutur hatırlatılınca da dumura uğrar, "haydi be" derim.
yalnızca iyi anılar kalır o kişi ya da olaydan geriye. felsefi bir temeli de yok değil tabii, ne olursa olsun, her şeyin bir öğreti verdiğine inanıyorum.

tutamıyor değilim de çok zor ve çok nadiren tutarım. bana düşmanca davranıldığında o kişiye zeytin dalı uzatırım. asla fevri hareket edip direkt gemileri yakmam şans veririm. amaaa eğer benim tüm bu barışçıl çabama rağmen karşı taraf hala düşmanca davranıyorsa çok geçmiş olsun. kötü günler onu bekliyor..

sıfır. hiç yok. tutamıyorum ve bence kötü bir durum. arada bir yapabilmek lazım bunu, bu sefer iki ağlamalarına tav oluyoruz her şeyi unutup.

kin tutamayan ben için bu çok kötü bir özellik. kinin çok gerekli olduğunu düşünsem bile istesem de bir şeye uzunca bir süre öfkeli kalamıyorum. benim yufka yürekliliğim başka bir seviye; çocukken kardeşimle ne zaman saç başa girsek o bana ne kadar zarar verirse versin ben yine enayi gibi onun canını yakmamak için gücümü fazla kullanmazdım. inanın bana insanlara kin gütmeye, onların bana yaptıklarını hatırlayıp öfkeyle küfürler etmeyi gerçekten çok isterdim. birinin yaptığı davranışlar beni öfkelendirice istemsizce kendimi durduruyor, o kişinin yaşadığı kötü olayları düşünüyor ve güvenimi kaybetsem bile onu affediyorum. içinde bulunduğum kavgaların sebeplerini hatırlamıyorum. biriyle küsünce neden küstüğümü bile unutuyorum.

kin tutmanın insanı gerçekten yıprattığını düşünüyorum. yeterince derdin, sıkıntın ya da düşünmen gereken şey yokmuş gibi bir de kalbinde öfkeye yer veriyorsun. çekilecek dert değil. bu yüzden hayatım boyunca kimseye kin gütmemeye çalıştım fakat kin gütmüyorum demek hayatı tozpembe sanan saf biriyim demek de değil elbette. yapılan hiçbir şeyi unutmam, aynı hatayı iki kere yapmam. yeri geldi en yakınım dediklerimi bile silmem gerekti, yaptım da. kin güdebileceğim potansiyel kişi ve durumları kendimden uzaklaştırdım. bu şekilde zaman zaman pozitif duygulara da yer vererek hayatıma devam edebiliyorum. eminim daha görecek çok şeyim vardır ama 20 yıldır hayattayım, bu felsefe beni hiç yarı yolda bırakmadı. herkese tavsiye ederim

kin tuttun bir halt mı oldu hayır salla gitsin artık kimse kimseyi çekmeyecek durumda kin tutmuşsun tutmamışsın fark yok sadece kendini doldurmak .sonrasında gelen baş ağrısı ıvır zıvır etmen kuzum tutman guzum.

berbat bir özelliktir. eğer abartırsanız bunu sonu aptallığa varır ve insanlar sizi kullanır, gerektiği kadar kin tutmak ve bunun gereğini yapmak önemlidir.

eğer böyle bir özelliğiniz varsa tanrı tarafından bir miktar belanız verilmiş demektir.

güçsüz sevgi pıtırcıklarının sorunudur. gerçek alfalar asla kendilerine yapılan bir şeyi unutma gafletine düşmezler.

belirli bir noktaya kadar iyi bir özellik olabilir ama gerçekten saygısızlık noktasına varan ve sizi küçük düşüren şeyler karşısında da kin duymuyorsanız sorun var demektir. temel sorun kendinize değer vermemekten kaynaklanıyor olabilir. kendinizi değersiz gördüğünüz için sizi yapılanın da önemi kaybolur.