kişinin eski fotoğrafına bakıp kendini özlemesi

eski kendimi değil de o yılları,yaşananları özlüyor insan. anılar geliyor insanın aklına birer birer. güzel yıllardı,güzel çocukluk yaşadık.

eski resimlere bakıp 15 kilo zayıf halimi özlemiyorum. biraz yeni fotoğraflara bakıp 5 kilo zayıf halimi özlüyorum

yaşlanmak da değil de, eski pırıltımı kaybetmişim gibi geliyor bakmak beni üzüyor.
aynıysam bile bakan gözlerim aynı değil. daha çirkin görüyor, daha itici görüyor her şeyi, kendini.
ne ara bu kadar nefret ettim her şeyden bilmiyorum ama eski halimi çok özlüyorum. zamanı alamasam da eski neşemi geri alsam keşke.

küçükken(3-5 galiba) sarışın bi hatunu dudağından öptüğüm bi fotom vardı
ulan diyorum
hiç değişmemişsin, hala sarışın peşindesin

dün sözlük yazarlarının gençlik fotoğrafları başlığında yaşadığım durum.
yaklaşık 14 -15 yıl öncesine ait bir resim idi. hatırlayınca ve görünce bir garip oldum. zamanın ne kadar hızlı akıp gittiğine tekrar şahit oldum mesela. o resmi dün çekinmiş gibi hatırlıyorum çünkü.
tüm ailem oradaydı, bir bahçede idik ve henüz hiç kimse hayatını kaybetmemişti üstelik.
herkes hayattaydı. yeğenimin küçük kızı ile bahçede oynuyorduk. toprağı'da onu korkutma diye tembihliyordum orada.
......
hasıl-ı kelam, o zaman ki sıkıntılarıma baktığımda aslında çokta önemli olmayan dertlerimin olduğunu hatırlıyor ve görüyorum.
kendimi boşa üzmüşüm, parçalamışım onu görüyorum.
sunay akın'ın dediği gibi ;
insan büyüdükçe yalnız mı kalıyor ne.