kişinin eski fotoğrafına bakıp kendini özlemesi

masumluğumu, geleceğe olan inancımı, mutlu hâllerimi, kaygısız, daha az düşünen, daha az sorgulayan ve depresif olmadığım günlerde olan o beni, kendimi özlüyorum..

kendini özlemez o zamanı özler. hayallerini, düşlerini özler.

geçen eski fotografıma bakıp kendimi özledim sonra bi tanesini pp yaptım takipçi kalmadı anasını satim kafa iznine çıkan bile oldu sıfır şaka özlemiyorum artık kendimi falan..

çok güzel bir tespittir.20'li yaşlarımdaki fotoğraflarıma hatta 30'lu yaşlarımın başındaki fotoğraflarıma bakıyorum da ben neymişim diyorum. gitti yıllar, gitti sıhhat, gitti yanımdakiler, tükendi ömür...

olacak iş olmayan olaydır, kişinin en iyi ve en verimli hali güncel olarak geldiği halidir, hatta tek hali bu güncel halidir de denebilir. önceki halinin varlığı fotoğrafla kanıtlanmış olsa bile bu, kişinin önceden var olduğunu yeterli düzeyde kanıtlamaz. kişi, yaşadığını bildiği şeyleri gerçekten yaşadığını varsaymak durumundadır, ancak gerçekten yaşanıp yaşanmadığını mantık sınırları çerçevesinde tam olarak bilemez, yalnızca varsaymaktadır,
dolayısıyla kişinin kendini fotoğrafta özlemesi mümkün değildir, olsa olsa en fazla bir yabancıya bakıyor hissine kapılabilir, zira fotoğraftaki kişinin herhangi bir zamanda var olup olmadığı meçhuldur, geçmiş zaman kavramı gerçek bir kavram değil bir varsayımdır.
(bkz: çok karıştı)

fotoğraf çekmeyi bırakınca, dinecek olan özlemdir. insan bencildir. kendini özlemek için bahane uydurup durur. sen sendesin zaten. sende olmayanı ara. sende olmayanı özle.

göbeksiz zamanlara özlem içeren anlardır.

eh zamanında kahırdan bi portre yapmıştık, şimdi bakınca aslında çok güzelmiş..

buraya eski ve yeni fotoğraflarımı atsam siz bile eskiyi özlersiniz.

yahu harbi ilk defa başıma geldi hayatta o da bugün şimdi sağlığım kötü falan yazıp şurdan iki manita düşürmem yok mu çok şey öğrendik biz sözlük abilerinden..

özletenler utansın be.

geçenlerde 20'li yaşlarda çekilmiş bir vesikalık fotoğrafımı gördüm.
herşey gibi biz de değişmişiz.
saçlar hafif seyrelmiş, göz yanlarında hafif kırışma var.
kendimi değil de o günleri özlemişim...

zaman akıp gidiyor belki şuan bir iguana yumurtasını bırakıyor. bilemezyiz. konumuzla da alaksı yok. geçmişe özlem duyuyorsak şimdiden rahatsızız demektir. üzülen surat.

özleniyor maalesef özellikle yaş aldıkça,
gözlerdeki ışıltı yıllar ilerledikçe kayboluyor mesela,
gülüş soluklaşıyor, pırıltı gidiyor,
yorgunluk hali kaplıyor tüm resimleri.

off ne taşmışım yaaa diyorum...
sonra aynaya bakıyorum.
bir tık daha az ama artık olgunluğa yakın taşım, canım kendim diyorum.

işte ben de böyle kendimi oldukça fazla eleştiren bir kişiyim*
bazen çok acımasızım, evet.

o zamanlar gençtik yeen, şimdi olduk 75.

öyle bir özlem ki "ben kızken belim şu kadardı" diyen teyzelere döndüğünü fark edip geceleri yemek yerken spor videoları izleyerek zayıflayacağına inandığın bir sürece girmene sebep olur.
neyse spora da başlayacağız. hayııır üzülmee. çözeceeez çözeceeez *

kahrolduğum o durumdur...

üni zamanlarım, bilekliklerim, şalvar eteklerim, püsküllü kimono ceketlerim, belime kadar uzun pembe - kırmızı saçlarım, yüzüklerim, saç iplerim, heybelerim...

ah o kalıncana çektiğim sürmelerim, eyelinerlarım...

ulan hayat ulaaağğnnn

geçen 8 yıl önceki fotoğrafımı gördüm.
yüzüm canlı, saçlar kartal tibet misali...
o zamanlar dertlendiğim ne varsa derdimi s..
anın kıymetini bilmek lazım.

bı 5 yıl sonra ölmezsem de bugünleri özleyeceğim kesin. çünkü dile getirmek bile istemediğim bazı ölümler yaşanacak kim bilir.
hayat.. akıp gidiyor.

benim önceki dönemlerim hem psikolojik hem fiziksel acılarla dolu olduğundan ve günden güne daha iyi olduğum için eskiye dair bir şey özlemiyorum. hatta hatırlamıyorum bile .