kitap okurken ağlayan insan

kitap okurken ağlanır, gülünür, normaldir.

istanbul'dan sivas'a giderken hakan günday'ın az kitabını okurkene tüm otobüs yolculuğu boyu zırlamışlığım vardır.
sessizce ağlamaya çalışmak o kadar zor gelmişti ki arada bir hığğ hığğ seslerini çıkartmadan duramamıştım ne yazık ki.
muavin her dakika gelip iyi olup olmadığımı sormuştu sağ olsun, fazladan kek bile getirmişti..
dinlenme tesisinde mercomu içerken bile gözyaşı aromalı çorba içmiştim ama lezzetliydi de.

o zamanlar kitap okumayı fazlasıyla sevdiğim için bu duruma alışıktım.
hatta okuduğum birçok kitaba da ağlardım zaten.
yine de hakan günday'ın kitapları o zamanlar ağlama hissiyatından çok 4 saat boyu tavana bakıp hayatı sorgulama hissiyatı yaratırdı, ona güvenerek az'ı yanıma almıştım.

şu an aynı kitabı okusam bir şey hisseder miyim onu da bilmiyorum.
kitaplardan fazlasıyla uzaklaştım, sadece çizgi romanlar ilgimi çekiyor.
bir de toplum içerisinde ağlama durumu büyüdükçe daha da zorlaşıyor sanırım.

ağlarım, gülerim. yazılanı yaşıycaksın, o ortama gireceksin. tarif edilen perdeleri hayal ediceksin...anlatılan atmosfer içinde neyin neden olduğu çok değişir.

onu anlamadan olayda kastedileni anlamazsın. gerçek hayatta da böyledir bu, " o atmosfer" içinde ne söylendiğini, ne yapıldığını anlayamıyorsan hayat kitabını da doğru okuyamıyorsundur.

kitap ile aramda bir bağ kurunca yaşadığım güzel bir duygu durumu

kitap okurken ağlayana, hayat neler yapar neler...

kitapta, filmde her yerde ağlarım. yeter ki duygusu geçsin..
(bkz: biz de deriniz)

sümüklerimi de koluma silerim. ağlamaya mola verip peçete peşine düşecek değiliz.

kibritçi kız’ın ısınmayan elleri yüreğini yakmadıysa olaysız dağılalım.

benim o insan. okurken o hikâyeye odaklı ve duygusal hikayeyse duyguya girmiş vaziyette oluyorum çoğunlukla, dış dünyadan ayrılıyorum kitabın kapağını kapayana dek. ağlarım yani.

ağlayan insan candır. kitap da okusa menemen de yapsa ağlyorsa insandır.

(bkz: ağlayan insandır)...

bir srebrenitsa katliamı'nı okurken, tepelerine bomba yağan insanları, kaçırılan, öldürülen çocukları okurken ağlamazsa şaşırmak lazım.

hüngür şangür ağlarım şu sıralar çok ağlamalı kitap okuyamıyorum gün içinde ruhum çok ağlıyor çünkü daha hafif kitaplara yöneldim.

kendini kaptırmıştır. olabilir. *
ayrıca aklıma geldi. bu gülten dayıoğlu'dur, muzaffer izgü'dür, hadi bir öncesinin kemalettin tuğcu'sudur falan. ne istediniz lan bizden?!1! küçükken gülten dayıoğlu'nun dört kardeştiler diye bir kitabı vardı. o kitabı okurken ağlayarak uyuyakalmıştım da annem bir süre kitap okumamı yasaklamıştı.* vicdan işleyeceğiz diye ajite ve dramatiklik yerleştirmek...

anna kareninayı öbdüler ühü :(

duygusaldır.

çocukken çocuk kalbi kitabını okurken ağladığımı fark ettim.

benimdir.

bazı şerefsiz yazarlar bir karaktere ayrı chapter açarlar, o chapter’da karakterimize insani şeyler düşündürtür, hissettirir ve yaşatırlar. karakterimiz bazı dünyevi işlerini görür, hazırlıklarını yapar. ve karaktere intihar ettirtir şerefsiz. ya da o chapter sonunda öldürtür bilirsiniz.

ulan kitap boyunca herifle ilgili en ufak mevzu yoktu öldüreydin ya orada? ne diye duygusal uzaklığımla oynuyorsun sonra katlediyorsun haysiyetsiz köpek? ben niye boşuna bununla yakınlık kurdum, empati duydum? umrumda değildi ne güzel geberip gidecekti bir bok hissetmeyecektim ya.

dizilerde de yaparlar bunu. bağlanma travmamızla mı oynuyorlar nedir.. neyse.

kitap okurken ağlayan insan bu dünyanın hassas ruhlarındandır.. herkes sayfa çevirir, o kalbini çevirir. ağlayabilmek inceliğin işaretidir, empati kası güçlüdür onun. böyle ruhlar korunmalı… çünkü kitaptaki hayale üzülen, gerçeğin sertliğinde daha çok yara alır.