korkularının üzerine gitmeyi bilmeyen insan

bazı insanlar vardır, korkularıyla yüzleşmezler… çünkü o kadar güzel kaçıyorlardır ki, olimpiyatlarda madalya alabilirlerdi.
ama ne yazık ki, korkudan kaçma diye bir branş yok, henüz.

her sabah aynaya bakıp bugün de hiçbir şeyle yüzleşmeyeceğim diye kendine söz verir. ve sözünü tutar, çünkü disiplinsiz biri değildir aslında. sadece hayatı, bir labirentin tam ortasında durarak yaşamayı seçmiştir. ne çıkışı bulur, ne de geri döner. zaten çıkış da korkutucudur, kim bilir orada ne vardır...

telefon çalar bilinmeyen numara.
belki kaderin çağrısı, der iç sesi.
ama sonra o klasik cümle gelir:

ya telefondaki biri bana bir şey derse?
ve kapatır.
kader beklemeyi bırakır, başka bir numarayı arar.

zamanla korkularına bir isim verir: konfor alanım.
kulağa daha havalı geliyor çünkü.
bir gün biri ona korkunun üzerine gitmelisin dediğinde, gülümser:

gitmek mi? ben oraya yürümem bile.

sonra hayat geçer, o da korkularının gölgesinde huzurla yaşar.
korkular onu asla terk etmez sadık dostlardır çünkü.
kimse terk edeni sevmez; o yüzden o da kalır.

ve bir gün mezar taşında şu yazar:
hiçbir şeyle yüzleşmedi. ama en azından yüzü de hiç buruşmadı....

denizden korkarmış. babası yüzmeyi öğrenmesi için küçükken denize fırlatmış, tek bir kulaç bile atmadan dibi boylamış. olm iki debelensene sen ne biçim çocuksun, babası dalmış bunu çıkarmış. niye yüzmeye çalışmadın öleceksin? baba demiş benim konfor alanıma girme, babası dövmüş bunu, babasından nefret etmiş.

korkusunun ne olduğunun farkında olmayan insan da olabilir.

bilmem kaç yaşında maruz kalınan olay, durum, söz cümle ne ise artık ne ise insanın karar alma mekanizmasına kadar katkıda bulunabiliyor.

(bkz: öğrenilmiş çaresizlik)
(bkz: travma tepkisi)

belki de korktuğu için istese de üstüne gidemeyen, içinden gelmeyen insandır.